">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Ο καιρός αρχίζει και αλλάζει επιτέλους και το φθινοπωρινό αεράκι έρχεται να βάλει τέλος σε ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια που μπορώ να θυμηθώ. «Έχε γεια air condition», είπε ο ξηρός λαιμός μου, «τα λέμε ξανά σε 9 μήνες». Παράλληλα, θέλω να ζητήσω συγνώμη γιατί πρέπει να έσπασα κάθε ρεκόρ σχολίων για τον καιρό, αυτό το καλοκαίρι. Κάνω ό,τι μπορώ για να το περιορίσω, ακόμα και τον Tom Waits έχω επιστρατεύσει. Τον φαντάζομαι απέναντι μου να τραγουδάει θυμωμένος ότι «σε όλο τον κόσμο, άγνωστοι μιλούν μόνο για τον καιρό, είναι ο ίδιος, είναι ο ίδιος».
Είχα διαβάσει κάπου ότι κάθε Σεπτέμβριο η ψυχολογία μας «βαραίνει» λόγω του τέλους των διακοπών. Για να καταπολεμήσουμε, έλεγε το άρθρο, την μελαγχολία του Σεπτεμβρίου πρέπει να θέτουμε στόχους για τη νέα χρονιά. Ας αρχίσουμε λοιπόν γιατί αισθάνομαι κάπως πεσμένος: μέχρι το τέλος της χρονιάς λοιπόν πρέπει να έχω γίνει ροκ σταρ, να έχω διαβάσει 50 βιβλία, να έχω βγάλει πακτωλό χρημάτων και αν τα καταφέρω να γυρίσω μια ταινία. Εντάξει τώρα αν καταφέρω να καρφώσω και στα μούτρα του Lebron James, θα είναι πραγματικά μια τέλεια χρονιά. Τί εννοείτε, δεν είναι ρεαλιστικοί οι στόχοι μου;
Κοιτάξτε να δείτε, το τι είναι ρεαλιστικό και τι όχι είναι πολύ συζητήσιμο. Για παράδειγμα, είναι ρεαλιστικοί οι 10 στόχοι του υπουργού ανάπτυξης, οι οποίοι ανακοινώθηκαν χωρίς όμως να ξέρουμε τι θα πει η Τρόικα; Θέλει κουβέντα. Αύριο, μεθαύριο θα ανακοινωθούν τα νέα μέτρα της τριολέ κυβέρνησης, τα οποία θα υποχρεωθούμε να ακολουθήσουμε πιστά για να ορθοποδήσουμε. Αυτά τα μέτρα θα είναι ρεαλιστικά ή απλά θα πρέπει να ξεχειλώσουμε τα πάντα για να χωρέσουμε την υπερβολή; Μόνο όταν το ζήσουμε θα ξέρουμε, αν και κάτι μου λέει ότι ξέρουμε ήδη την απάντηση.
Ή μήπως είναι ρεαλιστικό να πιστεύεις ότι θα λύσεις το μεταναστευτικό χωρίς να δώσεις μια λύση σε ό, τι τον προκαλεί; Και όμως πολλοί συμπολίτες μας το πιστεύουν πραγματικά. Τις προάλλες είδα το πιο πρόσφατο Μπάτμαν, στο οποίο η πόλη του νυκτόβιου ήρωα βυθίζεται στην ανομία και οι πολίτες (κατά)δικάζουν τους ιθύνοντες της διεφθαρμένης τους κοινωνίας. Είναι ρεαλιστικό αυτό σαν ιδέα στις μέρες μας ή απλά μια υπερβολή για να διαβάζουν έφηβοι σε κόμικς; Τα επεισόδια στην Ύδρα με έκαναν να αμφιβάλω. Ο ρεαλισμός είναι λοιπόν κάτι το σχετικό στις μέρες μας και άρα εγώ μπορώ να θέσω σαν στόχο να καρφώσω μπροστά στον James. Ακόμα και αν πρέπει να βάλω φτερά σαν του Μπάτμαν για να πετάξω εκεί ψηλά.
Ακόμα όμως νιώθω πεσμένος, δεν «έπιασαν» ούτε οι νέοι στόχοι, ούτε το σύντομο ξέσπασμα για την πραγματικότητα και τον ρεαλισμό. Ίσα-ίσα ένιωσα σαν το ποντίκι στο κλουβί που κάθε χρόνο πρέπει να θέτει καινούργιους στόχους, για να κάνει πιο ευχάριστο το τρέξιμο στον κινούμενο τροχό. Οπότε, για να ατενίσω τον Σεπτέμβρη με αισιοδοξία, καταφεύγω στο απόλυτο μυστικό της ευτυχίας, στο τρομερό όπλο του κεφιού, σε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης Ελλάδας: τα κόμικς του Αρκά! Σας αφιερώνω ένα από το βιβλίο «Ένα ποντίκι στη σούπα μου» σε περίπτωση που νιώθετε την ίδια μελαγχολία:
Ισοβίτης: Που πας Μοντεχρήστο με όλα αυτά τα πορνοπεριοδικά;
Μοντεχρήστος: Δίπλα στο γέρο κατάδικο. Έχει ξεχάσει εντελώς πως είναι οι γυναίκες και του κάνω φροντιστήριο για να τις ξαναθυμηθεί.
Ισοβίτης: Μπα; Από πότε έγινες ειδικός; Εσύ τις γυναίκες τις ξέρεις μόνο από τις φωτογραφίες των πορνοπεριοδικών!
Μοντεχρήστος: Μπορεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τις ξέρω καλά.
Ισοβίτης: Α, ναι; Και πως είναι οι γυναίκες κατά τη γνώμη σου;
Μοντεχρήστος: Ωραίες, αλλά επίπεδες!
