">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Περιπέτεια χολιγουντιανής παραγωγής με εκρήξεις, ξεσπάσματα και ανατροπές, νομίζει πως παρουσιάζει στον ελληνικό λαό το κυβερνητικό τρίο, όσον αφορά τη διαπραγμάτευση των μέτρων με την Τρόικα. Εδώ και εβδομάδες ακούμε και διαβάζουμε διάφορα. Το Γ. Στουρνάρα να τα «βάζει» με τον Πολ Τόμσεν, να του πετάει το γάντι και να τον περιμένει στη γωνία με άγριες διαθέσεις. Τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας, Α. Σαμαρά, να μην θέλει να δει ούτε ζωγραφιστό τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ. Τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ να θέτουν τη δική τους (κόκκινη πάντα) γραμμή στην άμμο μίας… ατελείωτης αμμουδιάς μέτρων.
Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μία περιπέτεια τρίτης διαλογής σε μεσημεριανή ζώνη ιδιωτικού καναλιού, από αυτές που δεν αντέχονται ούτε επί χρήμασι. Το στόρι είναι πιο προβλέψιμο από τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου περασμένων δεκαετιών. Το κυβερνητικό τρίο μετά από εβδομάδες συναντήσεων, δηλώσεων και διαβεβαιώσεων προχωρά ακάθεκτο στη διαιώνιση της θεραπείας της Τρόικας και στην υιοθέτηση των σκληρών μέτρων. Παρηγοριά στον άρρωστο είναι το δραματικό σκηνικό που στήθηκε, παρότι μετά από δύο μνημόνια και ένα μεσοπρόθεσμο το ξέρουν πλέον και οι πέτρες. Το ζουμί της φαρσοκωμωδίας είναι πως όχι μόνο η συμφωνία με την Τρόικα θα έρθει με τους δικούς της όρους, αλλά βέβαιη είναι και η υπερψήφιση του νέου πακέτου. Το κοινοβούλιο θα υπογράψει τη νέα επιταγή στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Τίποτα δεν λείπει όμως από την ελληνική επικαιρότητα. Η περιπέτεια δράσης συνεπικουρείται από ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που θα ζήλευε και η Αγκάθα Κρίστι. Αναφερόμαστε βεβαίως στη διαβόητη «λίστα Λαγκάρντ». Ποιος την παρέλαβε, σε ποιο συρτάρι την έβαλε, την είδε ή δεν την είδε, σε ποιον κατέληξε, σε ποιον έπρεπε να καταλήξει, είναι παράνομο να την έχεις ή είναι παράνομο να την δεις; Οι απαντήσεις που λάβαμε από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας, είχαν δοθεί χρόνια πριν από το γνωστό άσμα: «Έφαγε η Μαρούλα το Μανώλη από τη Ρούλα, που του άρεσε και η Μίνα που του γνώρισε η Γωγώ, που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με τη Μάρη και που ίσως να την πήδηξα κι εγώ»… Αν ήξεραν στην Αμερική τι διαμάντια κρύβουν οι ελληνικές ειδήσεις -ειδικά λίγο πριν τα μέτρα- θα σπάγαμε για πλάκα το ρεκόρ τηλεθέασης των 20 εκατομμυρίων της τηλεμαχίας Ομπάμα – Ρόμνεϊ.
Δεν προσπαθούμε να ευτελίσουμε ένα όντως κορυφαίο πολιτικό ζήτημα. Ωστόσο, μέσα στο αλαλούμ, τις κόντρες και τα συρτάρια χάνεται η ουσία της φορολογικής δικαιοσύνης. Και βέβαια η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί αρχικά για να ελέγξει και έπειτα για να εισπράξει τα χρήματα που δικαιούται όχι μόνο από τη λίστα Φαλτσιάνι (ο υπάλληλος που έδωσε τη λίστα και κατέληξε στη… στενή), αλλά και από την άλλη «σούπερ λίστα» των 54.000 που έβγαλαν 22 δισ. στο εξωτερικό. Πώς είναι δυνατόν όμως να μην συνδέεται το ένα ζήτημα που χαίρει υπερπροβολής -αυτό των λιστών και των σούπερ λιστών- με τη ληστρική φορολογία που έχει ήδη υποστεί ο ελληνικός λαός, την ώρα μάλιστα που o ενιαίος συντελεστής του 35% σε όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες θα ρίξει στα Τάρταρα εκατομμύρια πολίτες; Δεν οδηγεί αυτή η πολιτική σε περισσότερο «μαύρο χρήμα»;
Μιας και ο λόγος για δικαιοσύνη, εξόφθαλμα απαρατήρητες έχουν περάσει οι δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη, ο οποίος μιλώντας προς δικαστικούς λειτουργός κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στην Παλαιά Βουλή για τον εορτασμό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, προστάτη του δικαστικού σώματος, είπε πως «η κοινωνία είναι γονατισμένη και οι δανειστές μας έπιασαν από το λαιμό». Δεν ήταν η πρώτη φορά που λέει κάτι τέτοιο. Προ εβδομάδων είχε δηλώσει πως «οι δανειστές θέλουν αίμα». Δεν είναι ο μόνος. O υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος δήλωσε μόλις προ δύο ημερών, σύμφωνα με το «Βηματοδότη», πως «τελείωσα με τους Τροϊκανούς». Βδομάδες νωρίτερα, μάλιστα, σε ομιλία του στη Βουλή, σχολιάζοντας τις περικοπές στις αποδοχές των στρατιωτικών, είπε χωρίς περιστροφές πως «Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός και ανατρέχω στην ιστορία του τόπου μας, ότι ο Γερμανός κατακτητής, όταν πάτησε πόδι στη χώρα, το πρώτο που φρόντισε να κάνει ήταν να διαλύσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, γιατί ακριβώς αποτελούν τον κεντρικό πυρήνα της κρατικής οντότητας, τον κεντρικό πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας». Υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης, όχι περίεργες συνιστώσες, αμφισβητούν -για να το θέσουμε… βελούδινα- τις προθέσεις της Τρόικας και των εταίρων δανειστών μας εν γένει. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά.
