">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Από τη μία η οικονομική κρίση και από την άλλη το νερό, ένα κοινωνικό αγαθό που περιέρχεται σιγά σιγά υπό τον έλεγχο των πολυεθνικών. Ο Γιάννης Γρηγοράκης στο τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Η καταιγίδα έρχεται συνέχισε να τρέχεις» (εκδ. Κέδρος) συνδύασε και τα δύο σε μια ιστορία που διαδραματίζεται «στη Γαλλία αλλά το φόντο είναι έντονα ελληνικό καθώς ανάμεσα στα θέματα που θίγει το βιβλίο είναι και η ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας, αλλά και τα νερά της για τα οποία ενδιαφέρονται γαλλικές εταιρίες διαχείρισης υδάτων».
«Δεν θα είχαμε φτάσει μέχρι εδώ αν η Γερμανία είχε πληρώσει για τα δεινά που επέφερε στον κόσμο, και βεβαίως και στην Ελλάδα, τον αιώνα που πέρασε», δήλωσε ο ίδιος σε συνέντευξή του στον «Τ.Θ.».
Υποστηρίζει πως το μέλλον διαγράφεται πολύ ζοφερό. «Στην Ελλάδα η φτώχεια κλιμακώνεται και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η κατάσταση της χώρας πέντε χρόνια μετά», σημείωσε.
Διατηρεί στη γραφή του μια έντονη πολιτική απόχρωση. «Πιστεύω ότι όλα είναι πολιτική», μας είπε, ενώ για την ελληνική λογοτεχνία, τόνισε πως το πιάνει κατάθλιψη για το επίπεδό της.
- Πείτε μας δυο λόγια για το νέο σας βιβλίο.
-Το "Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις" είναι ένα πολιτικό/αστυνομικό μυθιστόρημα γύρω από την οικονομική και πολιτισμική κρίση στην Ελλάδα, αλλά και τον κόσμο γενικότερα. Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Γαλλία αλλά το φόντο είναι έντονα ελληνικό καθώς ανάμεσα στα θέματα που θίγει το βιβλίο είναι και η ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας, αλλά και τα νερά της για τα οποία ενδιαφέρονται γαλλικές εταιρίες διαχείρισης υδάτων. Ένας φόνος που γίνεται στις Κάννες, με τρόπο μάλιστα που παραπέμπει σε τρομοκρατικό χτύπημα, είναι η άκρη ενός σκοτεινού κουβαριού διαπλοκής οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. Το θύμα, ονόματι Αλμπέρ Βιντάλ, ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος μεγάλης εταιρίας διαχείρισης υδάτινων αποθεμάτων, και συγχρόνως ένας λαμπρός επιστήμονας, θεωρητικός του χάους, κατασκευαστής μαθηματικών μοντέλων για οικοσυστήματα. Τον τελευταίο καιρό ο Βιντάλ εργαζόταν μυστικά πάνω στα υδατικά αποθέματα της Ελλάδας, για τα οποία ενδιαφερόταν η εταιρία του. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Ζιλ Λεσπές ο οποίος καθώς διερευνά το παρελθόν του θύματος γίνεται κοινωνός όλων των άνομων μυστικών που περιβάλουν αυτή την μικρή μειοψηφία συμφερόντων, ανά τον κόσμο, που υφαρπάζει, με ληστρικό τρόπο, τον πλούτο των λαών της γης. Μια άλλη έκπληξη που του επιφυλάσσει η έρευνα για το φόνο, τον φέρνει αντιμέτωπο με την σκοτεινή εποχή της ναζιστικής κατοχής σε Γαλλία και Ελλάδα.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα;
-Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για την κρίση. Να εκφράσω την αγωνία μου αλλά και τον θυμό μου για τον δρόμο που πήραν τα πράγματα. Δεν θα είχαμε φτάσει μέχρι εδώ αν η Γερμανία είχε πληρώσει για τα δεινά που επέφερε στον κόσμο, και βεβαίως και στην Ελλάδα, τον αιώνα που πέρασε. Αναφέρομαι στους δύο μεγάλους πολέμους, και κυρίως στον δεύτερο που έχει και ελληνικό ενδιαφέρον, λόγω των αποζημιώσεων αλλά και του κατοχικού δανείου. Δεν πλήρωσε η Γερμανία και την βρίσκουμε πάλι μπροστά μας, το ίδιο επιθετική και αμετανόητη. Συγχρόνως ήθελα να πω κάποια πράγματα και για το νερό, το κατ' εξοχήν κοινωνικό αγαθό, το οποίο περιέρχεται σιγά σιγά υπό τον έλεγχο των πολυεθνικών. Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο ζοφερό είναι το μέλλον, αν αναλογιστούμε την κλιμακούμενη κρίση, τον κλιμακούμενο δανεισμό των χωρών, που εξελίσσεται σε έναν άλλου τύπου οικονομικό ολοκληρωτισμό. Ο φόνος λοιπόν ενός επιστήμονα που ασχολείται με το νερό ήταν μια καλή ιδέα για να αποτυπώσω στο χαρτί όλα όσα είχα στο μυαλό μου.
-Γνωρίζουμε περιπτώσεις χωρών της Λατινικής Αμερικής όπου η ανάμειξη του ΔΝΤ οδήγησε σε ιδιωτικοποίηση φυσικών πόρων, όπως το νερό, και στη μετέπειτα κατακόρυφη άνοδο της τιμής του. Είναι πιθανό να γίνει κάτι ανάλογο και στη δική μας χώρα; Και ποια προβλήματα θα προκύψουν;
-Πολλοί από τους συμβούλους του Δ.Ν.Τ είναι διευθυντικά στελέχη εταιριών διαχείρισης φυσικών πόρων. Είναι πια γνωστή η πολιτική τους. Σε ό,τι αφορά τα νερά, λίγο πριν την πώλησή τους στις εταιρίες, το κράτος ανεβάζει τις τιμές επικαλούμενο το κόστος συντήρησης των δικτύων. Ο κόσμος δυσφορεί, τα νερά πωλούνται χωρίς ο κόσμος να διαμαρτυρηθεί, οι εταιρίες μετά την απόκτηση των νερών κατεβάζουν ελαφρώς την τιμή, ο κόσμος ανακουφίζεται προσωρινά, θεωρεί ότι καλώς τα νερά πήγαν στους ιδιώτες, όμως πολύ σύντομα η τιμή του εκτοξεύεται στα ύψη. Σε πολλές περιπτώσεις η τιμή του νερού υπερδιπλασιάστηκε ένα χρόνο μετά την πώλησή τους. Στο βιβλίο μου αναφέρομαι στις περιπτώσεις της Βολιβίας και της Νότιας Αφρικής. Το ίδιο θα γίνει κι εδώ. Πρόσφατα διαβάσαμε ότι για τα νερά της Θεσσαλονίκης ενδιαφέρεται η Suez, στη δράση της οποίας αναφέρομαι στο βιβλίο. Στόχος του Δ.Ν.Τ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου είναι οι εταιρίες διαχείρισης υδάτινων αποθεμάτων να κατέχουν μέχρι το 2025 το 75% των παγκόσμιων αποθεμάτων νερού. Πραγματικά, όπως είπα και προηγουμένως, το μέλλον διαγράφεται πολύ ζοφερό.
-Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για "έναν οικονομικό πόλεμο" και για "δωσίλογους, μέλη πολιτικών θιάσων", όπως αναφέρετε στο βιβλίο σας;
-Ο οικονομικός πόλεμος είναι δεδομένος αλλά και ορατός. Αντίπαλος του ευρωπαϊκού νότου είναι ο ευρωπαϊκός βορράς, που τον εκφράζει η Γερμανία. Η πολιτική της Γερμανίας έχει και αυτή τη φορά επιθετικό χαρακτήρα. Ο όρος "οικονομικός φασισμός" είναι κοντά στην αλήθεια, αφού η πολιτική αυτή θα επιφέρει την εξαθλίωση των λαών. Στην Ελλάδα η φτώχεια κλιμακώνεται και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι η κατάσταση της χώρας πέντε χρόνια μετά. Όσον αφορά τους "δωσίλογους, μέλη πολιτικών θιάσων", σας θυμίζω ότι ο Χρυσοχοϊδης δήλωσε ανερυθρίαστα ότι υπέγραψε το μνημόνιο χωρίς να το έχει διαβάσει - και βέβαια δεν ήταν ο μόνος-, υπάρχει η κατάθεση Ρουμελιώτη σχετικά με την ανεπάρκεια του πρώτου μνημονίου, γεγονός που γνώριζε το Δ.Ν.Τ, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, και λοιπά. Οι άνθρωποι είναι εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων, και σε συνθήκες πολέμου ο εντολοδόχος των ξένων συμφερόντων θεωρείται δωσίλογος.
-Από ένα πολιτικό περάσατε στο αστυνομικό μυθιστόρημα, ενώ έχετε γράψει ένα μαθηματικό μυθιστόρημα. Πώς έγινε το πέρασμα; Υπήρξαν δυσκολίες;
-Όπως είπα και προηγουμένως το "Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις" είναι πολιτικό/αστυνομικό μυθιστόρημα. Για την ακρίβεια είναι πολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική υφή. Και "Ο διαβήτης του Πλάτωνα" στο οποίο αναφερθήκατε, πέρα από μαθηματικό είναι και βαθιά πολιτικό βιβλίο, αφού με πρόσχημα το δήλιο πρόβλημα, υφάνθηκε από τους Αθηναίους, μια ολόκληρη συνωμοσία εναντίον των Δηλίων, προκειμένου να υφαρπάξουν τα πλούτη τους. Γενικώς όλα τα βιβλία μου έχουν έντονη πολιτική απόχρωση, όποιο κι αν είναι το κεντρικό θέμα. Επομένως δεν έγινε κάποιο μεγάλο πέρασμα από το ένα είδος στο άλλο. Πιστεύω ότι όλα είναι πολιτική, κάτι που καταδεικνύω και στο "Κόκκινο και γυμνό", το οποίο είναι ένα ερωτικό μυθιστόρημα με πολιτική διάσταση. Υπάρχει στο συρτάρι μου ολοκληρωμένο εδώ και καιρό αλλά δεν είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητές μου η έκδοσή του.
-Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
-Το "Ενάντια στη μέρα", του Τόμας Πίντσον, ένα μυθιστόρημα χιλίων διακοσίων πενήντα σελίδων - αληθινός ποταμός. Άλλη κλάση. Με πιάνει κατάθλιψη για το επίπεδο της ελληνικής λογοτεχνίας, όταν πιάνω στα χέρια μου μεγάλα έργα.
-Ετοιμάζετε κι άλλο βιβλίο; Αν ναι, περί τίνος πρόκειται;
-Ναι, ετοιμάζω. Είναι και αυτό πολιτικό μυθιστόρημα, αλλά είναι πολύ νωρίς για να πω λεπτομέρειες. Είναι πολλά αυτά για τα οποία δεν έχω κατασταλάξει. Θα με οδηγήσει το ίδιο το βιβλίο, όπως συμβαίνει κάθε φορά. Τα βιβλία ξέρουν καλύτερα από τους συγγραφείς τους. Είναι ένα πράγμα μυστήριο.
Ο Γιάννης Γρηγοράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1950. Στην ίδια πόλη σπούδασε νομικά και σήμερα δικηγορεί. Έχει γράψει τα βιβλία: Η καταιγίδα έρχεται, συνέχισε να τρέχεις (εκδ. Κέδρος) Μαύρη πέτρα (εκδ. Κέδρος), Ο διαβήτης του Πλάτωνα (εκδ. Κέδρος), Καφέ Προκόπ, (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), Η συνωμοσία των αγγέλων (εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες).
