">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Κάποτε βρέθηκα στην Αγγλία σ’ έναν αγώνα ράγκμπι κι έπαθα πολιτισμικό σοκ. Έπαιζαν δυο γειτονικές ομάδες και κατά τη διάρκεια της προθέρμανσης από τα μεγάφωνα ακούστηκε ο εξής… παραλογισμός: «και τώρα ας υποδεχτούμε με ένα ζεστό χειροκρότημα τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας που ταξίδεψαν μέχρι εδώ» και ναι, ο κόσμος χειροκρότησε…
Πριν δυο εβδομάδες στο Σαντιάγο Μπερναμπέου της Μαδρίτης αναμετρούνταν για τα προημιτελικά του ισπανικού κυπέλλου οι δυο καλύτερες ομάδες των τελευταίων ετών στην υφήλιο, η Ρεάλ Μαδρίτης με την Μπαρτσελόνα, σ’ ένα αληθινά συναρπαστικό παιχνίδι. Σε κάποια στιγμή της αναμέτρησης ένας αναπτήρας εκτοξεύτηκε από την κερκίδα στο γήπεδο και ο Πικέ, παίκτης της Μπαρτσελόνα, τον σήκωσε για να τον παραδώσει στο διαιτητή. Ο Πουγιόλ, αρχηγός της ίδιας ομάδας, του τον άρπαξε από το χέρια, τον πέταξε εκτός αγωνιστικού χώρου και τον τράβηξε από το μανίκι του στιλ: «παίξε μπάλα». Την επόμενη μέρα η κίνηση του καταλανού αρχηγού να μην οξύνει τα αίματα είχε γίνει ένα από τα πρώτα θέματα στη Marca, τη μεγαλύτερη αθλητική εφημερίδα της Ισπανίας και φιλικά προσκείμενη στη Ρεάλ, η οποία ποτέ δεν έπαψε να σέβεται την αξία του αντιπάλου.
Τέλος, όταν πριν μερικά χρόνια η Μπαρτσελόνα είχε κερδίσει μαθηματικά το πρωτάθλημα κι αγωνιζόταν στο Μπερναμπέου, οι παίκτες της Ρεάλ τίμησαν το άτυπο έθιμο του «διαδρόμου». Δηλαδή σχημάτισαν έναν διάδρομο έξω από τα αποδυτήρια και χειροκρότησαν τους παίκτες της Μπαρτσελόνα, καθώς οι τελευταίοι έμπαιναν στο γήπεδο. Φανταστείτε για παράδειγμα μες στο Καραϊσκάκη τους παίκτες του Ολυμπιακού να χειροκροτούν τους παίκτες του Παναθηναϊκού για το πρωτάθλημα που εξασφάλισαν οι πράσινοι. Ούτε για πλάκα.
Δεν λέω πως στην Αγγλία και την Ισπανία δεν υπάρχουν κάφροι. Παντού υπάρχουν κάφροι, είναι μια στατιστική παραδοχή. Αλλού περισσότεροι κι αλλού λιγότεροι. Δεν έχει σημασία. Επίσης η Ισπανία έχει αιματοκυλισμένη σύγχρονη ιστορία και πολύ βρόμικο παρελθόν, ενώ η Αγγλία πέρα από την εσωτερική σκληρή κοινωνική πολιτική και τη βαμμένη με αίμα αποικιοκρατική εξωτερική πολιτική της, εξάγει κάθε καλοκαίρι στη Μεσόγειο κάφρους. Ορδές καταπιεσμένων βαρβάρων που μόλις φτάνουν στις μεσογειακές ακτές βγαίνουν εκτός ελέγχου και καίνε το σύμπαν, λες και τους ανήκει.
Οι εκατοντάδες Έλληνες κάφροι που την Κυριακή τα έκαναν λίμπα στον τελικό κυπέλλου μπάσκετ μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Κολλημένοι εγκέφαλοι, θολωμένοι από μίσος και σημαία τη μαγκιά. Σπηλαιάνθρωποι και χιμπατζήδες. Στο Κολοσσαίο θα είχαν διαρκείας στην πρώτη σειρά για να βλέπουν το αίμα από κοντά και να φτύνουν τους μονομάχους μόλις πλησίαζαν στην κερκίδα.
Η μόνη λύση για να μην κάνουν κουμάντο, είναι η απομόνωση, να νιώσουν ανεπιθύμητοι, να μην υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τις ανεγκέφαλες δράσεις τους και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να γίνουν από όλες τις πλευρές.
Οι πρόεδροι των ομάδων πρέπει να συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι με ήθος. Κι αν δεν το έχουν, ας προσποιούνται… Δεν είναι δυνατόν οι δηλώσεις τους να είναι χειρότερες κι από επίπεδο καφενείου με ειρωνείες του στιλ «έξι σας ρίξαμε» και «πελάτες σας έχουμε». Ούτε μπορούν να θυμούνται τα επεισόδια μόνο όταν χάνουν ή όταν συμβαίνουν σε αυτούς. Ούτε να χαρακτηρίζουν τον τυφλό φανατισμό ως «υπέροχο λαό». Οι πρόεδροι των ομάδων πρέπει να μάθουν να χάνουν, να συγχαίρουν και να κάθονται στο ίδιο τραπέζι.
Για τους προπονητές ισχύει πάνω κάτω το ίδιο πράγμα, οι οποίοι σαν μικρά παιδιά όταν χάνουν, θυμούνται την τρομοκρατία και τη φωτοβολίδα, ενώ όταν κερδίζουν, υποβαθμίζουν τα κρούσματα βίας. Μόνο κάποιοι ξένοι προπονητές που αγνοούσαν τι μπορεί να συμβεί στις ελληνικές αρένες, δεν πανηγύριζαν νίκες όταν έβλεπαν αυτές τις ασχήμιες.
Οι παίκτες πρέπει να κόψουν τα νταηλίκια. Οι κοκορομαχίες, η έλλειψη του ευ αγωνίζεσθαι (πείτε το fair-play) και ο τσαμπουκάς, ενθαρρύνουν τους κάφρους να εκδηλωθούν και να νιώσουν σαν το σπίτι τους.
Οι αθλητικές φυλλάδες πρέπει να σταματήσουν να παρουσιάζουν τα ματς λες και βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Όχι, δεν είναι θέμα ζωής ή θανάτου. Θα ζήσουμε.
Όσοι είναι στο γήπεδο κι έχουν σώας τας φρένας, πρέπει να αποδοκιμάζουν όσους συμπεριφέρονται σαν πιθήκια.
Κι όσοι είστε σε καφενείο και ακούτε κάτι ανοησίες του στιλ: «α, ρε, τότε είχαμε κάνει ντου στην Αθήνα και τα κάψαμε όλα, αυτός ήταν λαός, μας φοβούνταν όλοι», πείτε σε όποιον λέει αυτές τις σαχλαμάρες να κουνήσει το κεφάλι του μπας και πάρει μπρος το σύστημα…
