">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Τα φλας αστράφτουν γύρω του, κάτι όχι ασυνήθιστο. Χρόνια τώρα έχει μάθει να απολαμβάνει τη λάμψη των προβολέων και το θαυμασμό του κόσμου. Και να απαντά με το εντυπωσιακό χαμόγελο ενός ημίθεου, ενός ανθρώπου – είδωλο που έφτασε πολύ ψηλότερα από ότι θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Όχι όμως αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά τα φλας τον τυφλώνουν, και οι άνθρωποι τον λυπούνται. Ή τον μισούν. Και το χαμόγελο έχει σβήσει, για να προετοιμάσει το έδαφος. Ο Όσκαρ Πιστόριους καταρρέει μπροστά στις κάμερες, στην αίθουσα του δικαστηρίου όπου κατηγορείται για τη δολοφονία της κοπέλας του. Και κρύβει με τα χέρια τα πλημμυρισμένα από δάκρυα μάτια του. Ναι, ο γδούπος που κάνουν οι ισχυροί όταν πέφτουν είναι εκκωφαντικός.
Το χρυσό αγόρι της Νότιας Αφρικής και του παγκόσμιου Αθλητισμού έχασε και τα δύο του πόδια κάτω από το γόνατο, όταν σε ηλικία 11 μόλις μηνών οι γονείς του πήραν τη σκληρή απόφαση να επιτρέψουν στους γιατρούς να ακρωτηριάσουν το γιο τους λόγω της εκ γενετής έλλειψης περόνης. Ο μικρός δεν το έβαλε κάτω και μεγάλωσε διψασμένος να αποδείξει ότι δεν υπολείπεται σε τίποτα από τους αρτιμελείς ανθρώπους. Με τη βοήθεια προσθετικών μελών αθλούνταν συστηματικά στα 16 του, ασχολούμενος με το ράγκμπι και το στίβο. Και όταν τον κέρδισε ολοκληρωτικά ο τελευταίος, σε ηλικία 18 ετών πήρε στην Παραολυμπιάδα της Αθήνας το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα. Από κει και πέρα η αναγνώριση ήταν καθολική. Έγινε παγκοσμίως σύμβολο των ανθρώπων με αναπηρία, υπέγραψε συμβόλαιο 2 εκατομμυρίων δολαρίων με τη Nike, διαφήμισε την Oakley, φωτογραφήθηκε για τον γαλλικό οίκο μόδας Mugler.
Αλλά αυτά δεν ήταν αρκετά για τον «Blade Runner». Καιγόταν από την επιθυμία να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο κορυφαίο επίπεδο ακόμα και στην «κανονική» Ολυμπιάδα. Τα κατάφερε πριν λίγους μήνες στο Λονδίνο, όπου αφού κέρδισε τη νομική διαμάχη και κατοχύρωσε το δικαίωμα να αγωνιστεί με τα προσθετικά, μεταλλικά ελάσματα που η παγκόσμια ομοσπονδία αποφάνθηκε πως δεν του χάριζαν κάποιο πλεονέκτημα, έφτασε μέχρι τον ημιτελικό των 400 μέτρων και έτρεξε στον τελικό της σκυταλοδρομίας 4 Χ 400. Σε αυτό το σημείο, ο Άνθρωπος είχε πια μπλεχτεί ανεπιστρεπτί με το Μύθο. Λίγους μήνες αργότερα, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Times με τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον πλανήτη.
Και έπειτα ήρθε η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου στην Πρετόρια, και οι 3 πυροβολισμοί που έδωσαν τέλος στο παραμύθι. Την αρχική ακλόνητη πεποίθηση των συμπατριωτών του ότι βρίσκονται ενώπιον μιας τραγωδίας, με τον Πιστόριους να πυροβολεί κατά λάθος τη σύντροφό του, Ρίβα Στένκαμπ, περνώντας τη για διαρρήκτη, διαδέχτηκε η πικρία, το σοκ και η απογοήτευση. Η άρνηση της αστυνομίας να δεχτεί τους ισχυρισμούς αυτούς (γείτονες κατέθεσαν ότι ακουγόταν να λογομαχεί με την κοπέλα ώρες πριν τους πυροβολισμούς) και η σύλληψη του δρομέα με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση γκρέμισαν τον Πιστόριους. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, όμως κανείς δε δείχνει πια να τον πιστεύει. Από ήρωας έγινε μέσα σε μια νύχτα ο εκπεσών άγγελος. Και όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, ξαφνικά φαίνεται να έχει πολλές βρώμικες ιστορίες στην πλάτη του. Μαρτυρίες ανθρώπων για το πώς το 2009 είχε επιτεθεί σε μια φίλη του σε ένα πάρτι, σε κατάσταση μέθης. Πώς λάτρευε τα όπλα και κοιμόταν πάντα με ένα περίστροφο κάτω από το μαξιλάρι του. Πώς η αϋπνία από την οποία υπέφερε είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Πώς εμφάνιζε κάποιες φορές ανάγκη για κίνδυνο και αδιαφορία για τη ζωή του, όπως σε ένα τρομερό ατύχημα με το ταχύπλοό του το 2009 ή με τη μηχανή μεγάλου κυβισμού που οδηγούσε, λίγους μήνες αργότερα.
Οι χορηγοί ακολουθούν. Το νοτιοαφρικανικό καλωδιακό τηλεοπτικό δίκτυο M-Net Movies απέσυρε τη διαφημιστική εκστρατεία του αθλητή, με άμεση ισχύ, όπως ανακοίνωσε σήμερα αξιωματούχος της εταιρείας, «από σεβασμό και αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που πενθούν». Αυτός που λόγω της αναπηρίας του αντιμετωπίστηκε ως θύμα της ζωής, με τη θέληση και το ταλέντο του κατάφερε να φέρει τη ζυγαριά στα ίσια και να γίνει παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής, μόνο για να φτάσει τώρα να παίξει το ρόλο του θύτη.
Η ιστορία του ξεπερνά τα όρια παρόμοιων απογοητεύσεων. Το ντόπινγκ έφερνε τα είδωλα στα ίσα με τα ταπεινά κίνητρα των ανθρώπων, τα γείωνε και τους στερούσε πάσα λάμψη. Το έγκλημα, ωστόσο, αν η Δικαιοσύνη εν τέλει αποφανθεί για την ενοχή του, δεν αφαιρεί τίποτα από το αθλητικό μεγαλείο του Πιστόριους. Όμως η παγωμάρα που αφήνει το σβησμένο του χαμόγελο είναι ασύγκριτη. Τι ελπίδα να έχει ο κοινός άνθρωπος να επικρατήσει των ενστίκτων και των σφαλμάτων του, όταν ο άριστος, ο ήρωας, το σύμβολο μιας γενιάς βουτά τα χέρια του στο αίμα;
Βαθιά θρήσκος, ο Νοτιοαφρικανός έχει χαραγμένο στον αριστερό του ώμο ένα απόσπασμα από τις Προς Κορινθίους επιστολές του Αποστόλου Παύλου. «Δεν τρέχω σαν έναν άνδρα που τρέχει άσκοπα. Δεν παλεύω σαν έναν άνδρα που χτυπάει τον άνεμο. Κάθε χτύπημα το εκτελώ στοχευμένα. Χτυπώ το σώμα μου και το κάνω σκλάβο μου…».
Γεμάτη ειρωνεία η ζωή…
