">
Ο γνωστός ζωγράφος μιλά στον «Τ.Θ.» για την έκθεση έργων του που παρουσιάζονται στην πόλη μας, αλλά και για το βιβλίο του Φίλιππου Μπεγλέρη. Στη φωτογραφία ο κ. Τάσος Μαντζαβίνος μαζί με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί TinT κα Μάχη Πεσμαζόγλου.
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Το αγαπημένο του χρώμα, το βαθύ, βελούδινο, υπαινικτικό μπλε με το οποίο αγαπά να ζωγραφίζει τη θάλασσα κυριαρχεί στα έργα της έκθεσης του Τάσου Μαντζαβίνου «Ultramarin» που παρουσιάζεται έως τις 17/3 στη γκαλερί TinT (Χρυσ. Σμύρνης 13, τηλ 2310-235689).
Πρόκειται για μια μίνι αναδρομική έκθεση, όπως μας εξήγησε ο ίδιος την ημέρα των εγκαινίων, που έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του Φίλιππου Μπεγλέρη «Τάσος Μαντζαβίνος: Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» των εκδόσεων Πατάκη, αλλά και στο πλαίσιο της μακρόχρονης συνεργασίας του με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί TinT κα Μάχης Πεσμαζόγλου (από το 1994).
«Σε όποιον ενδιαφέρει να αναλύσει τη ζωγραφική μου μπορεί να το κάνει μέσα από αυτό το βιβλίο. Είναι σαν αυτοβιογραφία», δήλωσε ο ζωγράφος στον «Τ.Θ.».
Παράλληλα τόνισε πως δεν έχει αγαπημένους πίνακες, και πως δεν ντρέπεται για κανένα έργο του.
Στην παρούσα έκθεση παρουσιάζονται έργα του από τη συλλογή της γκαλερί TinT. Ο ίδιος στον κατάλογο της έκθεσής του το 1995 σημείωνε μεταξύ άλλων τα εξής: «Σκέφτομαι την θάλασσα ως πεδίο αναμέτρησης. Βλέποντάς την προσπαθώ να θυμηθώ ή να φανταστώ τις γοητευτικές ιστορίες τεράτων. Επειδή από μικρός είχα ιδιαίτερη σχέση μαζί της, πάντοτε με εμπνέει για ζωγραφική».
-Πείτε μας δυο λόγια για την έκθεση.
-Είναι μια μίνι αναδρομική έκθεση που έκανε η Μάχη (σημ. Πεσμαζόγλου) με ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του Φίλιππου Μπεγλέρη «Τάσος Μαντζαβίνος: Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» των εκδόσεων Πατάκη.
Θεωρώ ότι όποιος ενδιαφέρεται να αναλύσει τη ζωγραφική μου μπορεί να το κάνει μέσα από αυτό το βιβλίο. Είναι σαν αυτοβιογραφία. Έχει προσωπικά βιώματα και νομίζω ότι μέσα από αυτά εκφράζεται μια εποχή, μέσα φυσικά από το δικό μου βλέμμα.
Κάνω μια βιωματική ζωγραφική που διδάσκει στο κοινό και όχι μια ζωγραφική – στολίδι, που δεν μιλάει. Η ζωγραφική δεν είναι μια αφίσα ή μια φωτογραφία. Ένας πίνακας διηγείται μια ιστορία.
Και στη συγκεκριμένη έκθεση παρουσιάζονται και έργα που αρκετοί δεν τα έχουν δει ή θα τα δουν με άλλο μάτι. Με το μάτι ενός ζωγράφου.
Συνήθως μιλάνε οι κριτικοί για τη ζωγραφική. Εγώ πιστεύω ότι αυτό είναι ένα λάθος. Ο ζωγράφος πρέπει να μιλάει για τη ζωγραφική.
-Βλέποντας ξανά κάποια παλαιότερα έργα σας τι συναισθήματα προκύπτουν;
-Πάντα είχα την αρχή, όσο μπορώ, να μην μου ξεφύγει κανένα “κακό” έργο γιατί ήξερα ότι στο μέλλον θα το βρω μπροστά μου. Και ένα “κακό” έργο σε εκθέτει άσχημα…
Στην πορεία ενός ζωγράφου, αλλά και μεγάλων και σπουδαίων καλλιτεχνών υπάρχουν 2-3 καλά έργα κορυφαία. Δεν μπορεί να είναι όλα καλά. Αρκεί να μην σε προδίδουν. Και ομολογώ ότι προσωπικά δεν ντρέπομαι για κανένα έργο μου.
-Έχετε όμως κάποια που είναι τα αγαπημένα σας;
-Δεν υπάρχουν αγαπημένα έργα μου. Όλα εκφράζουν μια συγκεκριμένη στιγμή. Όταν κάνω ένα έργο δεν το κρατώ στο σπίτι μου. Γιατί αν το έκανα θα ήταν σαν να έγραφα ένα ποίημα και να το έκρυβα.
-Θα κάνατε ένα έργο εμπνεόμενος από την Ελλάδα του σήμερα;
-Το να κάνω ένα έργο που να απεικονίζει με τρόπο εικονογραφικό πχ τη δυστυχία θα είναι μια αποτυχία γιατί η ζωγραφική είναι πέρα από αυτά.
Όλα στον ζωγράφο γίνονται με τρόπο ασυνείδητο και όχι όπως σε έναν λογοτέχνη. Είναι ένας πολύ ευαίσθητος δέκτης, μηρυκάζει τα γεγονότα στο ασυνείδητο και του προκύπτει μετά ο πίνακας. Είναι μέλος της κοινωνίας και δέκτης, έχει όμως μια ρότα. Και πάνω σε αυτήν ενσωματώνει την πραγματικότητα που τον επηρεάζει.
-Κάντε μας ένα σχόλιο για τη ζωγραφική σήμερα.
-Θεωρώ ότι οι περισσότεροι ζωγράφοι δεν βάζουν ως κύριο μέλημά τους να αφήσουν το ίχνος τους. Η πρώτη δουλειά σε έναν ζωγράφο είναι να είναι αληθινός και η δεύτερη να μιλήσει για το δικό του κόσμο. Μπορεί να μου αρέσει πχ ο Ενγκρ, όμως δεν μπορώ να ζωγραφίζω σαν αυτόν. Πρέπει να ανιχνεύσω έναν δικό μου κόσμο, ψάχνοντας τον εαυτό μου. Πχ βλέπω ένα ποτήρι και το κάνω ως μια φωτογραφία. Αυτό δεν είναι τίποτα. Πρέπει να το δώσω με το δικό μου τρόπο.
Και δεν υπάρχουν ωραία έργα. Υπάρχουν σημαντικά έργα.
Ο χρόνος πετά στα σκουπίδια τα περισσότερα και θα μένουν αυτά που εκφράζουν το πιο σημαντικό. Άρα η λύση δεν είναι να αντιγράφεις. Και δεν πρέπει να είσαι κολλημένος σε αντιλήψεις του στυλ «η ζωγραφική είναι απεικόνιση». Εσύ πρέπει να πας στο έργο κι όχι το έργο σε εσένα.
-Ποια η γνώμη σας για τους νέους καλλιτέχνες;
-Νομίζω ότι χάνουν από νωρίς την ταυτότητά τους επειδή έχουν το άγχος της καριέρας. Ήδη από τη Σχολή τους νοιάζει μόνο να κάνουν καριέρα. Όμως αν δεν πειραματιστούν αυτή την περίοδο πότε θα το κάνουν;
Το ουσιαστικό είναι ότι ο κάθε καλλιτέχνης πρέπει να ψάξει εδώ, να σκάψει εδώ. Από εκεί ξεκινούν όλα. Να βρεις το προσωπικό σου στίγμα. Και έτσι μπορείς να στέκεσαι δίπλα στον Ευρωπαίο ως Έλληνας.
