">
Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
Σκηνοθεσία: Σκοτ Χικς
Παίζουν: Ζακ Έφρον, Τέιλορ Σίλινγκ
Διάρκεια: 101’
Τα μυθιστορήματα του Αμερικάνου συγγραφέα Νίκολας Σπαρκς δείχνουν να έχουν βρει τον δρόμο που οδηγεί στη μεγάλη οθόνη. Το «Lucky One» αποτελεί την έβδομη προσθήκη στη λίστα των μυθιστορημάτων του που έγιναν ταινίες, με το «Safe Heaven» που θα βγει στις αίθουσες το 2013 να έχει ήδη καπαρώσει το νούμερο οκτώ. Ο Σπαρκς συνέγραψε δυστυχώς και το σενάριο της ταινίας, μπολιάζοντάς την ανεπανόρθωτα με το αστείρευτο μελόδραμα και τον διάχυτο συντηρητισμό των βιβλίων του. Η σκηνοθεσία της ταινίας ανατέθηκε στον Αυστραλό Σκοτ Χικς, ο οποίος είχε αγγίξει το απόγειό της δημοφιλίας του χάρη στον ερμηνευτικό οίστρο του Τζέφρι Ρας στην ταινία «Shine» (Ο Σολίστας, 1996). Η παρέμβασή του είναι τόσο ανεπαίσθητη και διεκπεραιωτική, σε σημείο που νιώθει κανείς πως η ταινία γυρίστηκε με κάποιον αυτόματο σκηνοθετικό πιλότο.
Απλώς και μόνο οι αδρές γραμμές της ιστορίας αρκούν για να μπούμε στο νόημα και να καταλάβουμε τι να (μην) περιμένουμε. Ένας πεζοναύτης επιστρέφει στις ΗΠΑ από την τρίτη ηρωική θητεία του στο Ιράκ, κρατώντας ανά χείρας το αντικείμενο στο οποίο θεωρεί πως χρωστάει τη ζωή του. Τη φωτογραφία μιας άγνωστης σε αυτόν γυναίκας, στην οποία έχει αποδώσει ρόλο φύλακα - αγγέλου. Αν αναρωτιέστε πώς έγινε κάτοχος αυτής της φωτογραφίας, είναι πάρα πολύ απλό. Μέσα στην κόλαση της μάχης, η φωτογραφία αχνοφάνηκε στην καυτή και αφιλόξενη ιρακινή άμμο και ευθύς αμέσως άρχισε να αναπτύσσει ιδιότητες προστατευτικού φυλαχτού. Ως φυσικό επακόλουθο, ο μαχητής αυτός της ελευθερίας με το που γυρίσει στα πάτρια εδάφη θα αναζητήσει με μανία την κοπέλα της φωτογραφίας. Θα την ξετρυπώσει σε μία μικρή πόλη και άκουσον άκουσον, θα δημιουργηθεί μεταξύ τους ένα ειδύλλιο σχεδόν μεταφυσικό. Μοναδικό προβληματάκι ο κακός και ανάποδος πρώην σύζυγος της κυρίας, ο οποίος θα καυγαδίσει μπόλικες φορές και με τους δυο τους. Όπως εύκολα μπορείτε να αντιληφθείτε, η ταινία βρίθει ανατροπών, πολλαπλών και αντικρουόμενων νοημάτων, αμφισημίας, υπόγειων διαδρομών και συσκοτισμένων κινήτρων. Εξαίρετο υλικό για μία επιστημονική διατριβή με θέμα «Πώς να γυρίσετε μία ταινία που δεν προκαλεί το παραμικρό ενδιαφέρον στον θεατή ούτε για ένα δευτερόλεπτο».
Με το που καταλαγιάσει το πρώτο σαρωτικό κύμα βαρεμάρας, μπορείς να αφεθείς στις παράπλευρες χάρες της ταινίας, με κυριότερη τον πρωταγωνιστή της, Ζακ Έφρον. Ο ομορφούλης Ζακ περιφέρει την παντελή έλλειψη ταλέντου που τον διακατέχει για 101 βασανιστικά λεπτά και αποδεικνύει πως αν είχε ένα άλλο πρόσωπο θα άλλαζε ραγδαία ο επαγγελματικός του προσανατολισμός. Μία φαιδρή απόπειρα απόδοσης βάθους σε εξίσου φαιδρές στιγμές υποτιθέμενης έντασης, βγαλμένες από ακόμη πιο φαιδρούς διαλόγους. Από ένα σημείο και έπειτα, τα λόγια στερεύουν, είναι πολύ λίγα και ανεπαρκή. Πώς να περιγραφεί άλλωστε το απόλυτο κενό; Η πλοκή δεν είναι ούτε απλοϊκή ούτε τετριμμένη, είναι απλώς ανύπαρκτη. Ένα ατελείωτο και ολότελα ανούσιο πήγαινε - έλα στους διαδρόμους ενός γλυκανάλατου και γελοίου ρομάντζου, με σκηνές που δεν εξυπηρετούν τίποτα, με καμία αίσθηση τελικού προορισμού. Ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ άλλο υποψήφιο κοινό για την εν λόγω ταινία από ανήλικες μαθήτριες. Τα συλλυπητήρια μου στα αγόρια που θα κάνουν τη θυσία να τις συνοδεύσουν και θα πρέπει να παραστήσουν τους ευαίσθητους και συγκινημένους μετά το τέλος της ταινίας.
