">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Έχουμε μια εβδομάδα να σώσουμε την ευρωζώνη», δήλωνε σε συνέντευξή του ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, την προηγούμενη Πέμπτη, κάνοντας λόγο για δραματικές συνέπειες σε περίπτωση αποτυχίας της επερχόμενης Συνόδου Κορυφής στις 28-29 Ιουνίου. «Αν δεν προκύψει κανένα αξιόπιστο σχέδιο, η λαϊκή απογοήτευση έναντι της Ευρώπης θα αυξηθεί», είπε κατηγορηματικά προς πάσα κατεύθυνση ο Μ. Μόντι, σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε σε 6 ευρωπαϊκές εφημερίδες από την Ισπανία της κρίσης μέχρι την Γερμανίας των αποφάσεων (La Stampa, Le Monde, El Pais, The Guardian, Suddeutsche Zeitung και Gazeta Wyborcza).
Λίγες ώρες μετά την συνέντευξη, ο Μ. Μόντι συναντιόταν με τους Ολάντ, Ραχόι και Μέρκελ και αποφάσιζαν πακέτο 130 δισ. ευρώ για ανάπτυξη, για να περάσουν λίγα λεπτά μέχρι ο διεθνής τύπος να αντικρούσει τις τυμπανοκρουσίες λέγοντας πως πρόκειται για προαποφασισμένα χρήματα (Γκάρντιαν). Κανένας σοβαρός αναλυτής ανά την Ευρώπη δεν ασχολήθηκε δευτερόλεπτο με την υπόσχεση της σταγόνας των 130 δισ. στον ωκεανό του χρέους των 2 τρισ. της Ιταλίας που ετοιμάζεται να μπει στο στόχαστρο των αγορών, αμέσως μετά την Ισπανία. «Η χώρα του (Μ. Μόντι) θα είναι το επόμενο θύμα των αγορών και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει Σχέδιο Β», έγραφε χθες ο Βόλφγκανγκ Μούνχαου των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.
Στην Σύνοδο που έρχεται ο Μάριο Μόντι θα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μπορεί στην Ιταλία η δημοτικότητά του να έχει καταβαραθρωθεί, όμως, οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνωρίζουν πως δεν έχουν άλλη κυβερνητική επιλογή για την τρίτη οικονομία της ευρωζώνης απ’ τον Μάριο Μόντι. Η αύξηση του κόστους δανεισμού της Ρώμης έχει οδηγήσει στην αποτυχία του προγράμματος λιτότητας που επέβαλε η τεχνοκρατική κυβέρνηση Μόντι και έχει προκαλέσει τεκτονικό σεισμό στην πολιτική ζωή της Ιταλίας. Δεν είναι μόνο τα σαρωτικά αποτέλεσμα των Πέντε Αστεριών του Μπέπε Γκρίλο (ήδη έχει το προσωνύμιο… Τσίπρας της Ιταλίας), στις δημοτικές εκλογές. Την ίδια στιγμή που ο ευρωσκεπτικιστής Μ. Γκρίλο αναδεικνύεται σε δεύτερη (!) δύναμη πίσω από τους κεντροαριστερούς, ο μεγιστάνας των ΜΜΕ Σίλβιο Μπερλουσκόνι ετοιμάζει την τελευταία του έξοδο με θρυαλλίδα την αποχώρηση της Ιταλίας από το ευρώ. «Είτε η Γερμανία πρέπει να φύγει, είτε οι άλλοι», δήλωνε ο Καβαλιέρε, ο οποίος μπορεί να αποχώρησε από την εξουσία ατιμασμένος προ ενός έτους, όμως το κόμμα του Λαός της Ελευθερίας έχει ακόμη την κοινοβουλευτική ισχύ να ρίξει την κυβέρνηση Μόντι.
«Θα υπάρξουν σφοδρές κερδοσκοπικές επιθέσεις, εναντίον των πιο αδύναμων χωρών και επίσης εναντίον των λιγότερο αδύναμων, όπως η Ιταλία», έλεγε ο Μ. Μόντι την προηγούμενη εβδομάδα γνωρίζοντας πως οι μεσοβέζικες λύσεις που απορρέουν από τις Συνόδους Κορυφής εδώ και τρία χρόνια έχουν αποδειχτεί ανίκανες να αναχαιτίσουν τις αγορές. Παρά το χθεσινό επίσημα αίτημα της Ισπανίας για διάσωση των τραπεζών της, η μεγάλη ώρα για το κοινό νόμισμα είναι τώρα, καθώς η Μαδρίτη μπορεί να τρέχει έλλειμμα κοντά στο 9%, όμως το χρέος της ουδέποτε ξεπέρασε το 70% του ΑΕΠ (στο 68,5% βρίσκεται τώρα), σε αντίθεση με την Ρώμη που βρίσκεται δεύτερη σε όλη την ευρωζώνη με 120,1%, πίσω μονάχα από την Ελλάδα! Σε απόλυτα νούμερα, μάλιστα, η Ισπανία χρωστά περίπου 730 δισ., το ένα τρίτο δηλαδή από την Ιταλία!
Με αυτά τα δεδομένα, η επερχόμενη Σύνοδος Κορυφής λαμβάνει διαστάσεις ιστορικού χαρακτήρα. Πώς, άλλωστε, θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν απ’ τους 17 του κοινού νομίσματος, οι τρεις (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία) βρίσκονται ήδη υπό παρατεταμένο καθεστώς Μνημονιακής ομηρίας, άλλοι δύο (Ισπανία, Κύπρος) ετοιμάζονται για κάτι ανάλογο και η τρίτη οικονομία όλης της ένωσης (Ιταλία) δανείζεται με δυσβάστακτα επιτόκια, βρίσκεται σε ύφεση και χρωστά όσο και οι 5 προαναφερθείσες χώρες μαζί; Αν είχαν προκαλέσει τρόμο οι ελληνικές εκλογές, φανταστείτε τι επίδραση θα έχουν στις αγορές οι ιταλικές! «Η απειλή παραίτησης (από το ευρώ) θα μπορούσε να είναι αξιόπιστη και θα φοβίσει πολύ κόσμο. Τι έχει να χάσει άλλωστε (ο Μάριο Μόντι); Τα ποσοστά της δημοτικότητάς του έχουν υποχωρήσει και επίσης χάνει την στήριξη εντός του κυβερνητικού συνασπισμού. Μόνο εάν πει την αλήθεια θα μπορέσει να σώσει τη χώρα του και το ευρώ», καταλήγει χαρακτηριστικά ο Β. Μούνχαου.
