">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Σαν περιοδεύων θίασος που οφείλει να συνεχίσει το σόου, οι πολιτικοί των μεγάλων κομμάτων εξακολουθούν να εμφανίζονται νυχθημερόν σε πάνελ προωθώντας τα τσιτάτα του προεκλογικού τους αγώνα. Από τη μία πλευρά η ΝΔ φωνάζει για την μοναδική λύση της αυτοδυναμίας και από την άλλη το ΠΑΣΟΚ λέει πως μπορεί να κερδίσει. Στην πραγματικότητα και οι δυο γνωρίζουν πως αυτές τους οι επιδιώξεις είναι, με τα έως τώρα δεδομένα, πλήρως ανέφικτες. Περάν των προεκλογικών κορωνών, στην πραγματικότητα τι πρεσβεύουν πολιτικά τα δυο μεγάλα κόμματα; Εδώ έχουμε πλήρη ταύτιση. Πρεσβεύουν την νέα «νοικοκυροσύνη», λέξη κλειδί για τις εκλογές του Μαΐου. Στο βωμό της νοικοκυροσύνης λοιπόν πρέπει να θυσιάσουμε την ισοπέδωση του κοινωνικού κράτους, των εργασιακών δικαιωμάτων και του ίδιου μας του εαυτού, που μπορεί να έχει αναπάντητα ερωτήματα, άλλα αυτά, σαν καλοί χριστιανοί και «ώριμοι» πολίτες, πρέπει να τα αφήσουμε στην πίστη μας στο πρόγραμμα. Στον ίδιο βωμό θυσιάζονται καθημερινά τα δικαιώματά μας, όπως είδαμε στις νύχτες των διαδηλώσεων με την επίθεση αστυνομικών εναντίον της Ράνιας Μάνιου, δημοσιογράφου του ANT1 και του Μάριου Λώλου, πρόεδρου των φωτορεπόρτερ Ελλάδας.
Στην πρώτη νύχτα των διαδηλώσεων που ξεκίνησε η πολιτική και δημοσία αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα, είχαμε την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον της Ρ. Μάνιου. Την δεύτερη νύχτα, την ίδια τύχη είχε και ο Μ. Λώλος, στους οποίους ευχόμαστε και εμείς με τη σειρά μας να αναρρώσουν πολύ γρήγορα. Εκκωφαντική ήταν η απουσία του ζητήματος στον εγχώριο έντυπο Τύπο, ενώ η κατακραυγή για την δράση της αστυνομίας και του Υπουργείο Προστασίας (!) του Πολίτη φούντωνε σε όποιον έχει παραστεί έστω και μια φορά σε μια πορεία. Δεν πρόκειται βεβαίως για πρωτοφανή γεγονότα, ούτε μπορούμε να εφησυχάσουμε με τις διαβεβαιώσεις του Μ. Χρυσοχοϊδη για διενέργεια κατεπείγουσας δικαστικής έρευνας. Όπως γράφει στην ανακοίνωσή της η Ένωση Φωτορεπόρτερ «διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει η παραμικρή εξέλιξη σε παρόμοιες βάναυσες επιθέσεις που έγιναν στο παρελθόν, όπως αυτή του συναδέλφου μας δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου, ο οποίος υπέστη μόνιμη αναπηρία, αλλά επίσης και ότι μένουν αναπάντητες δεκάδες επώνυμες καταγγελίες συναδέλφων και Ενώσεων για την προκλητική και βίαιη συμπεριφορά των οργάνων της… τάξης (όπως αυτή σε βάρος της συναδέλφου Τατιάνας Μπόλαρη) με τη συνήθη διαδικασία αρχειοθέτησης της οποιασδήποτε ΕΔΕ».
Τι θα σημάνουν αυτά τα γεγονότα για τις επερχόμενες εκλογές; Ο πολιτικός χρόνος των 30 ημερών είναι αρκετά μεγάλος ώστε να συσπειρωθούν τα μεγάλα κόμματα, πάντα με τη γραμμή της νοικοκυροσύνης, που εύκολα μεταλλάσσεται σε άλλες λέξεις φετίχ, όπως σταθερότητα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα παίξουν μέχρις εσχάτων το χαρτί της κυβερνησιμότητας. Έτσι, όσο ο Αντώνης Σαμαράς θα μας απειλεί με αλλεπάλληλες εκλογές, εκβιάζοντας την ψήφο του ελληνικού λαού και ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα ποντάρει στο δίπολο αυτοκριτικής και γνώσης της κατάστασης, οι δυο εταίροι ενδόμυχα θα ελπίζουν να συγκεντρώσουν 160 έδρες μαζί ώστε να κυβερνήσουν. Για να γίνουμε ακόμη πιο συγκεκριμένοι, πώς θα πάει ο Α. Σαμαράς σε αλλεπάλληλες εκλογές όταν το μεγαλύτερο ποσοστό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις φτάνει μόλις και βίας στο 30%; Ενόσω μάλιστα συνεχίζονται τα μέτρα και αυξάνεται η δυσαρέσκεια του κόσμου, κανένας πολιτικός αρχηγός δεν θα οδηγούσε το πρώτο κόμμα των εκλογών, σε νέες εκλογές, θέτοντας εν αμφιβόλω ακόμη και το ποσοστό που έχει ήδη κατακτήσει. Υπάρχει βέβαια και η Τρόικα, η οποία παρεμβαίνει πριν τις εκλογές και σε μια τέτοια περίπτωση θα παρενέβαινε, ώστε να επαναφέρει στην «τάξη» τους δυο ηγέτες. «Πολιτική ευθύνη», θα βγουν και θα πουν με ένα στόμα Α. Σαμαράς και Β. Βενιζέλος την επόμενη της ανακήρυξης της διακυβέρνησής τους.
Το φλέγον ζήτημα όμως κρύβεται στα κλισέ που οι ίδιοι χρησιμοποιούν κατά κόρον. Η σταθερότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί με την συνέχιση των ίδιων πολιτικών που απελπίζουν, αγανακτούν και εξοργίζουν τους πολίτες. Ταυτόχρονα, όσο η κοινωνική συναίνεση (και όχι η μεταξύ τους) θα συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο, τόσο θα οδηγούμαστε σε ένταση της διαδικασίας καταστολής. Δεν πρέπει, όμως, να έχουν αυταπάτες οι συγκυβερνώντες πολιτικοί της χώρας. Οι απεργίες, οι διαδηλώσεις, οι αγανακτισμένοι πολίτες, συνολικά το κίνημα αντίστασης εναντίον της πολιτικής που εφαρμόζεται δεν είναι πλέον αυτό που ήταν. Έχει αλλάξει μετά την πολιτική και δημοσία αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα. Δεν υπερβάλουμε καθόλου. Οι επιδείξεις αυταρχισμού μονάχα διχάζουν ακόμη πιο βαθιά την ήδη διαχωρισμένη ελληνική κοινωνία, όμως ο φόβος δεν θα είναι πλέον αρκετός για να στηθεί το σανίδι και να παίξει ο θίασος.
