">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Λίγες μόνο στιγμές πριν ο αφέτης δώσει το σήμα για να ξεκινήσει η πιο γρήγορη κούρσα όλων των εποχών, με την κάμερα να περνά μπροστά από τους αθλητές, στεκόταν σκεπτικός, σοβαρός, άνδρας δίπλα σε παιδιά. Παιδιά που τον παρακολουθούσαν από την τηλεόραση όταν 8 χρόνια πριν σόκαρε τον κόσμο στην Αθήνα, κατακτώντας το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Πλέον, στα 30 του, ο Τζάστιν Γκάτλιν περίμενε το σήμα του αφέτη για να πάρει πίσω όσα έχασε, όσα ξηλώθηκαν από πάνω του. 100 μέτρα τον χώριζαν από την εξιλέωση. Για να βρεθεί όμως εκεί, χρειάστηκε να περάσει τη δική του κόλαση.
Στις 29 Ιουλίου του 2006, δύο χρόνια μετά το θρίαμβο της Αθήνας, ο Γκάτλιν ενημερώθηκε ότι είχε βρεθεί θετικός σε χρήση τεστοστερόνης. Δεν το παραδέχτηκε ποτέ. «Δεν έκανα ποτέ εν γνώσει μου χρήση καμιάς απαγορευμένης ουσίας», δήλωσε. Οι υπεύθυνοι δεν πείστηκαν, και τιμωρήθηκε με 8 χρόνια αποκλεισμό, για να μειωθεί έπειτα η ποινή του στα 4. Όπως έγινε γνωστό, ο Γκάτλιν ήταν ο αθλητής που συνεργάστηκε περισσότερο από τον καθένα σε υπόθεση ντόπινγκ με τις Αρχές, χωρίς ωστόσο ποτέ να παραδεχτεί ότι έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών. Η ερμηνεία που έδωσε ο τότε προπονητής του, ήταν ότι η αλοιφή την οποία χρησιμοποιούσε ο μασέρ του για ένα πρόβλημα τραυματισμού που αντιμετώπιζε ο αθλητής περιείχε τεστοστερόνη, κάτι που ο Γκάτλιν δεν γνώριζε.
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν τρέφω αυταπάτες, δεν πιστεύω ότι ο Γκάτλιν δεν πήρε ποτέ κανένα βοήθημα, κανένα συμπλήρωμα. Οι περιστάσεις όμως με κάνουν να πιστεύω τα λεγόμενά του, ότι δηλαδή δεν έκανε ποτέ χρήση απαγορευμένων ουσιών, σε έναν κόσμο που υπάρχουν πια και «νόμιμες» ουσίες. Αλήθεια, για έναν άνθρωπο που εξευτελίστηκε, λιθοβολήθηκε και καταδικάστηκε από σύσσωμη την κοινή γνώμη, θα ήταν απόκοσμο ψυχολογικό επίτευγμα να μην πνιγεί από ενοχή και τύψεις όπως τόσοι άλλοι αθλητές σε παρόμοια περίσταση και να συνεχίσει να αρνείται για τόσα χρόνια ψευδώς τις κατηγορίες, χωρίς κάποια στιγμή να σπάσει. Σε μια συνέντευξη που παραχώρησε πριν λίγα χρόνια στην αμερικανική τηλεόραση, ο παρουσιαστής έφτασε στο σημείο να τον ρωτήσει, εμφανώς βέβαιος ότι ο Γκάτλιν δεν λέει την αλήθεια : «Γιατί δεν το παραδέχεσαι, αφού ξέρεις ότι αν πεις την αλήθεια η Αμερική θα σε συγχωρήσει;». ο Γκάτλιν τον κοίταξε στα μάτια και του απάντησε : «Δεν έκανα ποτέ τίποτα παράνομο, αν όμως το παραδεχόμουν εδώ τώρα, για σένα και την Αμερική, θα σηκωνόσουν να με πάρεις αγκαλιά;»
Όχι, δεν ήταν η αγκαλιά, καμιά αγκαλιά σε αυτόν τον κόσμο αυτό που χρειαζόταν ο Γκάτλιν. Ήταν αυτά τα 100 μέτρα ταρτάν που είχε ανάγκη για να πάρει πίσω τη χαμένη του τιμή. Και έφυγε δυνατά. Τόσο δυνατά που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη φορά του κορμιού του και άργησε να σηκωθεί όρθιος στα πρώτα μέτρα της κούρσας. Και αυτό ήταν που του στέρησε και την ευκαιρία να πάρει το ασημένιο μετάλλιο, μιας και το χρυσό, παρουσία Μπολτ, είναι μια άλλη ιστορία. Ο ίδιος ο Γκάτλιν, πάντως, επιμένει ότι ο Τζαμαϊκανός δεν είναι ανίκητος. Όσο για τον Μπλέικ, τον θεωρεί άλλο έναν αντίπαλο. Τον Παόυελ; «Τον έχω κερδίσει αρκετές φορές…».
Στον τερματισμό γονάτισε και έμεινε και πάλι μόνος, καθώς τα φλας άστραφταν γύρω από τους Τζαμαϊκανούς. Πιθανότατα σκεφτόταν όλο αυτό το δρόμο μέχρι εδώ, το τι σήμαινε αυτό το επίτευγμα για τον ίδιο αλλά και τους δικούς του ανθρώπους, όσους τον στήριξαν και τον πίστεψαν. Όσους τον πίεσαν να επιστρέψει. Ντοπέ ή όχι, αθώος ή ένοχος, είναι κάτι που δε θα μάθουμε ποτέ. Αυτό όμως που έκανε ο Γκάτλιν εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο, είναι η απόλυτη νίκη του ανθρώπου πάνω στα όσα του έχει πάρει η ζωή. Ή προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του, ας κρίνει ο καθένας μόνος του. Ακόμα κι αν είναι έτσι, αυτή είναι και η ανθρώπινη φύση. Τα λάθη είναι για όλους. Πόσοι όμως μπορούν μετά από όλα αυτά να μην το βάλουν κάτω, να μην παρασυρθούν από τη ζωή που τους λυγίζει και να προβάλουν αντίσταση; Πόσοι θα επιχειρούσαν αυτήν την επιστροφή, αυτήν την αντίσταση που επιχείρησε ο Γκάτλιν; Μια επιστροφή που ο ίδιος έδινε την εντύπωση ότι πάνω της κρεμόταν όλη του η ύπαρξη, ψυχή και σώμα.
Όσο ελκυστική είναι η ιστορία του Μπολτ, του ανθρώπου που είναι ένα θαύμα της φύσης και απόλυτος κυρίαρχος, άλλο τόσο και περισσότερο ακόμα είναι αυτή του Γκάτλιν. Του ανθρώπου που τα είχε όλα και έφτασε στον πάτο, έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος για μια ολόκληρη γενιά. Και μετά βρήκε το σθένος και την ψυχή να επιστρέψει, εκεί που κανείς άλλος δε θα το επιχειρούσε καν. Όντας πια 30 χρονών, μετά από 4 χρόνια απουσίας, ο Αμερικανός έκανε στο Λονδίνο 9.79, επίδοση καλύτερη και από εκείνη που του είχε χαρίσει το χρυσό στην Αθήνα 8 ολόκληρα χρόνια πριν. Άνδρας ανάμεσα σε παιδιά, με τα λάθη και τους δαίμονες να τον συντροφεύουν στο σκληρό δρόμο του γυρισμού. Ο Αμερικανός είναι ο αληθινός θρύλος της ταχύτερης κούρσας όλων των εποχών και δεν έχει ανάγκη από καμιά αγκαλιά. Είχε όμως ανάγκη από την εξιλέωση, και την κέρδισε με την ψυχή και τον ιδρώτα του, γονατισμένος αλλά θριαμβευτής, λίγα μέτρα μετά τον τερματισμό στο Λονδίνο, μακριά από τα φλας, τις κάμερες και τα πρωτοσέλιδα.
