">
Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
Αξιολόγηση ** ½
Σκηνοθεσία: Τζος Γουέντον
Παίζουν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Μαρκ Ραφάλο, Σκάρλετ Γιόχανσον, Σάμιουελ Τζάκσον, Κρις Χέμσγουορθ, Τζέρεμι Ρένερ.
Διάρκεια: 142’
Οφείλω ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσω πως, αν και φαν της τέχνης του κόμικ, δεν υπήρξα ποτέ πιστός αναγνώστης ή πόσο μάλλον λάτρης του κόσμου της Marvel. Μήτε από πλευράς περιεχομένου μήτε από πλευράς αισθητικού στυλιζαρίσματος. Μία από τα ίδια όσον αφορά τις ιστορίες με υπέρ-ήρωες, με τους οποίους ποτέ δεν ενθουσιάστηκα ούτε στο χαρτί ούτε στη μεγάλη οθόνη. Φωτεινή ή μάλλον σκοτεινή εξαίρεση, η οποία εντάσσεται και στις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες ο Batman, ο πλέον ανθρώπινος υπέρ-ήρωας, με νουάρ στοιχεία χαρακτήρα και τις (κατ’ εμέ πάντοτε) πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές μεταφορές. Η όλη πάντως κουλτούρα των υπέρ-ηρώων που σώζουν τον κόσμο έχει ρίζες βαθιά ριζωμένες στην αμερικάνικη ψυχοσύνθεση, συναρπάζει εδώ και δεκαετίες εκατομμύρια αναγνωστών και ήταν θέμα χρόνου να αξιοποιηθεί σε μεγάλη κλίμακα από την κινηματογραφική βιομηχανία.
Το Χόλιγουντ έχει εξάλλου τον τρόπο του να ξετρυπώνει την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά και να την ξεζουμίζει μέχρι τελικής πτώσεως. Τρανό παράδειγμα το πρόσφατο trend των ταινιών με «αερικόζόμπιβρικόλακολυκάνθρωπους» - έφηβους, των οποίων οι μεταφυσικές ιδιότητες ουδόλως τους αποτρέπουν από το να βιώσουν τους νεανικούς τους έρωτες. Όμοια περίπτωση και οι ταινίες με υπέρ-ήρωες και πάνω στη στιγμή που το κοινό ίσως (επιτέλους) έφτανε στον κορεσμό, έρχεται η κίνηση ματ με το κατέβασμα μίας dream team από σωτήρες του κόσμου. Η μάζωξη αυτή βέβαια δεν προέκυψε έτσι ξαφνικά αλλά προετοιμαζόταν εδώ και καιρό, όπως άφηναν να εννοηθεί διάφορα hints στις επιμέρους ταινίες των διάφορων υπέρ-ηρώων. Η διεθνής οργάνωση για την υπεράσπιση της ειρήνης, «S.H.I.E.L.D.», κάνει την εμφάνισή της τόσο στο «Hulk» όσο και στο «Iron Man», ενώ ο Τόνι Σταρκ (alter ego του Iron Man) μαθαίνει πως είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου που θα του αποκαλυφθεί σύντομα. Η παρέα λοιπόν των Iron Man, Hulk, Captain America, Hawkeye και Black Widow έρχονται αντιμέτωποι με τον Loki, τον μάστορα της ραδιουργίας και της κατεργαριάς στη σκανδιναβική μυθολογία. Σε αυτή τη διαμάχη έχουν και ένα σύμμαχο εκ Σκανδιναβίας ορμώμενο, τον θεό του κεραυνού, τον Thor, ο οποίος παίρνει το Μγιόλνιρ του (το σφυρί του δηλαδή) για να επαναφέρει στην τάξη τον συμπατριώτη του. Το πεδίο μάχης και κέντρο της απειλούμενης οικουμένης είναι φυσικά το Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Μην μου πείτε ότι εκπλαγήκατε και ότι περιμένατε αντί του Μανχάταν το Δέλτα του Νίγηρα ή το Ανατολικό Τιμόρ.
Με ένα προϋπολογισμό παραγωγής που αγγίζει τα 220 εκατομμύρια δολάρια (άτιμη κρίση), με εντυπωσιακά ειδικά εφέ, με μπόλικο χιούμορ, βομβαρδισμό από έξυπνες ατάκες και ατελείωτη δράση, το blockbuster μας τιμά το είδος του με συνέπεια και αξιοπρέπεια. Μιας που έγινε πάντως σχετική αναφορά λίγες γραμμές πιο πάνω, το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτού του είδους των εμπορικών ταινιών σε σχέση με τα νεόκοπα μεταφυσικά teen movies είναι ότι η πρώτη κατηγορία δεν έχει ανάγκη από τις φρέσκες και δροσερές φατσούλες που οπωσδήποτε χρειάζεται η δεύτερη. Επομένως το «Avengers» έχει την πολυτέλεια να έχει στις τάξεις του τον διαπρεπέστερο εκπρόσωπο του coolness επί γης. Ο κύριος Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σίγουρα βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του με ένα χαμόγελο σαρκασμού και έριξε μία έξυπνη ατάκα στον μαιευτήρα. Από εκεί και πέρα, ο Μαρκ Ραφάλο είναι ένας διασκεδαστικός Hulk, η Σκάρλετ Γιόχανσον προσθέτει το look της κοκκινομάλλας στις σέξι εικόνες που μας έχει χαρίσει, ενώ ο Σάμιουελ Τζάκσον έχει τυποποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον υποδύεται τον Σάμιουελ Τζάκσον. Εν κατακλείδι, το γεγονός πως τα 142 λεπτά της διάρκειας μου φάνηκαν μονάχα ελαφρώς κουραστικά αντί για εξοντωτικά, μου προκάλεσε μία γνήσια έκπληξη…
