">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Στα στερεότυπα που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες αποπειράθηκε να απαντήσει η συμπαθητική ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου με το βίντεο που ανήρτησε στο YouTube ονόματι «I am Hellene», λέγοντας πως… δεν την πέφτει για ούζα, δεν δουλεύει στο δημόσιο, δεν λέει όπα κάθε μέρα και ου τω καθεξής. Περισσότεροι από μισό εκατομμύριο Έλληνες είδαν το βίντεο και άμεσα χωρίστηκαν σε δυο πλευρές. Από τη μια είχαμε την εμφάνιση όλων αυτών των εθνικά υπερήφανων που υπερασπίζονται την κίνηση της Μουτσάτσου γιατί τους «έκανε να δακρύσουν» (το βίντεο τελειώνει με τον εθνικό ύμνο). Από την άλλη είναι αυτοί που βρίζουν την Μουτσάτσου είτε γιατί το έκανε για τα «φράγκα και τη δημοσιότητα», είτε γιατί κρίνουν πως λαϊκίζει απελπιστικά, είτε γιατί έτσι θέλουν.
Είναι σαφές πως η προσπάθεια της Μουτσάτσου να απαντήσει στα στερεότυπα είναι παντελώς αποτυχημένη, καθώς η ίδια πέφτει θύμα των ίδιων Μέσων που λασπολογούν τους Έλληνες και υποτίθεται πως την έχουν οδηγήσει σε αυτή την κίνηση- «παρέμβαση». Φτιάχνει τα δικά της υπεραπλουστευμένα και απλουστευτικά στερεότυπα με το ΔΕΝ πίνω ούζο ή ΔΕΝ λέω όπα ή ότι θέλει ο καθένας. Εγώ που δεν πίνω τσίπουρο μπορώ άραγε να το περάσω; Και αν ναι, τότε έχω κάνει το καθήκον μου για την πατρίδα;
Παράλληλα, η εναλλαγή των εικόνων που φτάνει στην κλιμάκωσή της με τον εθνικό ύμνο, σε κάνει να ανατριχιάζεις από την… δραματουργική ικανότητα του δημιουργού. Το να αποκαλέσεις χυδαία αυτή την κλιμάκωση είναι μάλλον άτοπο γιατί η Μουτσάτσου δεν έχει να κερδίσει και κάτι από την κραυγαλέα επίκληση στο συναίσθημα.
Ας ξεπεράσουμε όμως την ίδια την Μουτσάτσου για να φτάσουμε στην καρδιά του ζητήματος που έχει να κάνει με την εικόνα. Η εικόνα που έχουμε οι ίδιοι οι Έλληνες για την Ελλάδα εκτείνεται σε ένα τόξο που στη μια του άκρη έχει τον αλαζόνα Ελληνάρα που μπορεί να μην βλέπει πέρα απ’ τη μύτη του όμως ΑΥΤΟΣ είναι απόγονος των Αρχαίων Ελλήνων. Ένας Σουηδός ή Άγγλος μπορεί να απαγγείλει Ηράκλειτο, όμως ΑΥΤΟΣ έχει το DNA του. Από την άλλη άκρη του τόξου, βρίσκουμε αυτόν που όπου σταθεί και όπου βρεθεί καταγγέλλει το τι σκατοχώρα είμαστε και πως μόνο εδώ ισχύουν «αυτά». Γενικώς, όποιον έχει πάει κάνα χρόνο στο εξωτερικό και τώρα του φαίνεται πως γύρισε στην Ουγκάντα (γιατί όποιος πάει πάνω από ένα χρόνο, σίγουρα θα κάνει πιο εποικοδομητική κριτική σε μια χώρα που όντως πάσχει και σίγουρα θα ξέρει γιατί… γύρισε).
Η τελευταία Μεγάλη Ιδέα ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004. Όταν και αυτή η Μεγάλη Ιδέα κατέρρευσε βίαια με την είσοδο στην κρίση, τότε η εικόνα της Ελλάδας της ΑΦΘΟΝΙΑΣ έγινε σκόνη και θρύψαλα. Όμως, σε αντίθεση με την ευρύτερη αντίληψη, δεν ήταν η απρεπής χειρονομία της Αφροδίτης ή κάτι ανάλογο που την κατέρριψε. Ήταν οι μέρες του πρώτου Μνημονίου. Διότι στα πλαίσια της αφόπλισης του λαού, ο οποίος έχει την δύναμη να ανατρέψει καθεστώτα, έπρεπε να διεξαχθεί μια μεγάλη ηγεμονική επιχείρηση. Ως γνωστόν, κανένα καθεστώς δεν μπορεί να διατηρηθεί στην εξουσία (ή να καταφέρει να έρθει σε αυτήν) δίχως τουλάχιστον να συμμαχήσει με όποιον ή όποιους έχουν τον οικονομικό έλεγχο, αλλά και να επηρεάσει την αποκαλούμενη κουλτούρα του λαού, τον οποίον κυβερνά. Στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου, η «κοινή λογική», σύμφωνα με την ορολογία του Γκράμσι, ήθελε τον Έλληνα να είναι φοροφυγάς, να κλέβει το κράτος, να ζει πάνω από τις δυνατότητές του, να φτιάχνει παράνομα εξοχικά, να είναι μπαταξής και πολλά άλλα τέτοια.
Ασφαλώς και δεν προσπαθούμε να προφασιστούμε πως όλα αυτά δεν συνέβαιναν. Θα ήταν τουλάχιστον αφελές. Όμως, αυτή η εικόνα είχε έναν και μόνο στόχο. Όσο φυσικό ήταν κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης να θέλεις μια θέση στο Δημόσιο για να βολευτείς, άλλο τόσο φυσικό έγινε να θεωρούμε και να θεωρούμαστε ΟΛΟΙ κλέφτες. Έτσι, το κυβερνών κόμμα εξασφάλισε αυτό που χρειαζόταν. Την συναίνεση. Η κοινή λογική και το «φυσικό», άλλωστε, είναι επιλογή. Επιλέγουμε τον τρόπο που διάγουμε την υποτέλεια μας, για να επανέλθουμε στον Γκράμσι. Εμείς επιλέξαμε να πέσουμε θύματα της ενοχής που μας πούλησαν.
Βεβαίως, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ο ελληνικός λαός βγήκε από το λήθαργο. Όταν χάθηκε η λαϊκή συναίνεση, έσπασε η αλυσίδα της ηγεμονίας και χρειάστηκαν πιο ισχυρά κατασταλτικά μέτρα που τα είδαμε, τα ακούσαμε και τα ζήσαμε. Η εικόνα, όμως, σήμερα παραμένει μπερδεμένη. Μεταβαλλόμενη ως είναι δημιουργεί ελπίδα. Για ένα διαφορετικό αύριο μέσω της αναζήτησης και της αυτογνωσίας. Για ένα αύριο που ουδόλως θα μας κόφτει αν η Μουτσάτσου πίνει ή δεν πίνει ούζο.
