">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι εικόνες του Ντομινίκ Στρος Καν να μεταφέρεται με χειροπέδες όντας αξύριστος, καταβεβλημένος και αποδυναμωμένος σκανδάλισαν, σόκαραν και εξόργισαν τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους της χώρας μας αλλά και την πολιτική οικογένεια του Στρος Καν στη Γαλλία, τους σοσιαλιστές. Με έκδηλο τον εκνευρισμό τους, επισημαίνουν πως καταπατάται βάναυσα το τεκμήριο της αθωότητας και ταυτόχρονα μας μιλούν για τον Ευρωπαϊστή Στρος Καν, τονίζοντας πως «χάσαμε ένα σύμμαχο». Το «πλήγμα για την ευρωζώνη» που «μπλοκάρει η καμαριέρα» (δυο τίτλοι εγχώριων εφημερίδων) έχει μετατρέψει την δίωξη του Στρος Καν σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια υπεράσπισης όχι απλά του προσωπικού βίου του Γάλλου διευθυντή του ΔΝΤ, αλλά και του πολιτικού του στίγματος.
Όμως, ο Στρος Καν δεν είναι σύμμαχος της Ελλάδας. Αυτό μαρτυρούν οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι της χώρας, για όποιον επιθυμεί να ακούσει τους ανθρώπους που βιώνουν το έρεβος των καιρών του ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Αυτό μαρτυρά η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, ακόμη και αν τα χειρότερα που μας επιφυλάσσουν οι πολιτικοί μας ηγέτες δεν έχουν έρθει ακόμη. Παράλληλα, οι ίδιοι ηγέτες και τα ΜΜΕ προκαλούν κλαυσίγελο μιλώντας για καταπάτηση των δικαιωμάτων. Προ ολίγων ημερών μόνο, όλη η χώρα είδε τα όργανα του επίσημου κράτους μας να ασκούν φονική βία σε διαδηλωτές, που πρέπει μάλλον να αντιληφθούν πως η διαδήλωση δεν είναι κομμάτι των δικαιωμάτων τους. Όσο για την εύρεση αποδιοπομπαίων τράγων που δρουν «ανεξέλεγκτα» και αυτόβουλα, ε, αυτό είναι η ειδικότητα των ελληνικών ΜΜΕ, που αποφεύγουν την οποιαδήποτε βαθύτερη αναζήτηση.
Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια διττή υπεράσπιση, του ανθρώπου και του πολιτικού Στρος Καν (τον οποίο ο υπογράφων χρησιμοποιεί ως σύμβολο, χωρίς την παραμικρή διάθεση να εξετάσει την υπόθεσή του, που βρίσκεται στα χέρια δικαστηρίου). Από τη μια πλευρά οι κορώνες για διαπόμπευση του Στρος Καν από την αμερικανική Δικαιοσύνη, σχετίζονται άρρηκτα με την ατιμωρησία που απολαμβάνει η ελίτ της χώρας μας, και προφανώς όχι μόνο. Η θέα ενός ισχυρού, πλούσιου, πετυχημένου πολιτικού προσώπου που κρατά στα χέρια τις τύχες του ΔΝΤ προκαλεί αναμφίβολα σύγκρυο στους ισχυρούς που στο πρόσωπο του Στρος Καν βλέπουν να αντανακλάται το δικό τους.
Η υπεράσπιση του πολιτικού έργου του Στρος Καν έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα και στοχευμένα θα χρησιμοποιηθεί για την επιβολή ενός δεύτερου μνημονίου (που είναι το πρώτο αυτούσιο απλά με διαβεβαίωση ότι θα τηρηθεί ακόμη και αν ο Παπανδρέου δεν αντέξει σαν πρωθυπουργός). Η απώλεια του «συμμάχου» μας στο ΔΝΤ προκάλεσε δηλώσεις όπως του κυβερνητικού εκπροσώπου, Πεταλωτή, πως «η συμφωνία της Ελλάδος είναι με το ΔΝΤ και υπερβαίνει τα πρόσωπα». Γνωστό αλλά είναι καλό να επαναλαμβάνεται, τόσο για τους διάφορους δανειστές μας, όσο και για τον λαό που πρέπει να του υπενθυμίσουμε το status quo. Ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η νομιμοποίηση της συμφωνίας με το ΔΝΤ είναι εκ των ων ουκ άνευ για την μετέπειτα πορεία του μνημονίου που ως οικονομικό βαμπίρ ετοιμάζεται για την ολική αφαίμαξη του ιδιόμορφου θύματος και συνεργού του.
Όσο οι θεωρίες συνωμοσίας και πλεκτάνης αυξάνονται πρέπει να συγκεντρωθούμε στην υπέρβαση. Όχι την υπέρβαση της καταδίκης ή αθώωσης του Στρος Καν, που μπορεί να είναι θύμα σκευωρίας και μπορεί να είναι ένοχος για απόπειρα βιασμού. Αυτό είναι το έργο ενός δικαστικού συστήματος, που είναι οξύμωρο να βάλλεται για τη συμπεριφορά του προς τον Στρος Καν και όχι για την χρηστική αξία του στο αμερικάνικο σύστημα εν γένει, αν και τούτο είναι άλλο θέμα. Η υπέρβαση την οποία οφείλουμε λοιπόν, είναι εντός μιας αποπνικτικής εποχής να απελευθερωθούμε από το βαμπίρ, όπως και αν το λένε, ότι και αν έχει ή δεν έχει κάνει.
