">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι μεγάλοι πρωταθλητές των καιρών μας είναι αθλητικά προϊόντα που τους συνοδεύει μια οσμή ντόπας, σκανδάλων, χορηγιών ακόμη και για τη μαστίχα που μασάν. Είναι απαραίτητοι για να παραχθούν αγώνες. Ολυμπιακοί, euro, μουντιάλ, τσάμπιονς λιγκ, Γουίμπλετον και ό, τι άλλο θέλετε. Αυτοί οι αγώνες με τη σειρά τους είναι απαραίτητοι για να παραχθούν υπερκέρδη. Όποτε όσα σκάνδαλα και αν γίνουν, πάντα μα πάντα θα φταίει ο ένας, ο άνθρωπος και ποτέ μα ποτέ το σύστημα. Ο λόγος είναι απλός. Το σύστημα δεν έχει φτιαχτεί για να προάγει ούτε το ευ αγωνίζεστε ούτε κάποιο άλλο βαυκαλιστικό δημοκρατικό κλισέ. Έχει φτιαχτεί για να προασπίσει το μοναδικό ιδεώδες των καιρών μας. Την πράσινη δύναμη που θα λέγανε και στην Αμερική. Το χρήμα. Το αμέτρητο χρήμα (Ακόμη και τα μεγάλα ανατρεπτικά κινήματα του ’60 και του ’70 εγκατέλειψαν την Μαύρη Δύναμη ή την Γκέι Δύναμη υπέρ της πράσινης. Δεν έχει σημασία αν εξακολουθούμε να ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία εφόσον κάποιες γυναίκες βγάζουν λεφτά. Δεν έχει σημασία αν ζούμε σε μια ρατσιστική κοινωνία, εφόσον κάποιοι αφροαμερικάνοι βγάζουν λεφτά).
Μάλιστα, ενόσω τα κέρδη ρέουν, η δημοκρατία ξελαφρώνει. Τρανό παράδειγμα η μεγαλύτερη χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Όσο διήρκησε το euro, οι Ισπανοί έβγαιναν στις πλατείες όχι για να μας δείξουν την αγανάκτησή τους, αλλά για να πανηγυρίσουν με τα σύγχρονα είδωλα, τους μοντέρνους Ντόριαν Γκρέι, που κάνουν περήφανους τους λαούς, τους διεγείρουν και τους αποχαυνώνουν, τους εξυψώνουν και τους ναρκώνουν. Απόλυτα καθυποταγμένοι στον βάρβαρο σημερινό πρωταθλητισμό αποτελούν τους τέλειους πρέσβεις της οικονομικής ελίτ σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας. Δύσκολα θα ταυτιστεί ο Μαδριλένος άνεργος με τον πέμπτο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, Αρμάνσιο Ορτέγα, γνωστότερο ως κύριο Ζάρα. Με τον πολυεκατομμυριούχο Κασίγιας όμως; Και το μότο του πρωταθλητισμού γίνεται σύνθημα όλων των πρωθυπουργών της Ευρώπης. Θυσίες, Θυσίες, Θυσίες.
Αυτή είναι η πραγματικότητα του σύγχρονου πρωταθλητισμού και με την ίδια λογική, λοιπόν, το αθλητικό προϊόν ονόματι Βούλα Παπαχρήστου είχε μεγαλύτερη χρησιμότητα για το σύστημα νεκρό, απαξιωμένο, στην πυρά. Εκεί και εστάλη με συνοπτικές διαδικασίες. Μπορεί το tweet της αθλήτριας να ήταν μια απρόβλεπτη τυχαιότητα, όμως, στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή το ρατσιστικό (ή και όχι) σχόλιο αποτελούσε την τέλεια καταιγίδα για μια κοινωνία έτοιμη να εκραγεί, κάτι που ζούμε καθημερινά στους δρόμους της πόλης μας, μια κοινωνία κατακερματισμένη που διψάει για αίμα, για τιμωρία και για ήρωες. Ο διαδικτυακός εμφύλιος εξακολουθεί να μαίνεται, η βουλή έχει χωριστεί στα δυο (σχεδόν) ως προς το τι έπρεπε να γίνει και τα κανάλια αποφάνθηκαν πως η κοπέλα είναι εμφανώς ρατσίστρια, έπρεπε να τιμωρηθεί, δεν ξέρουν αν έπρεπε να τιμωρηθεί τόσο.
Η πραγματική διαχωριστική γραμμή, όμως, δεν είναι αν οι πολιτικοί είναι υποκριτές ή έπρεπε βάσει των δημοκρατικών ιδεωδών να αποβάλουν την Παπαχρήστου. Η πραγματική διαχωριστική γραμμή είναι αν αποδεχόμαστε ή όχι πως οι Ολυμπιακοί και όλες οι εθνικές αθλητικές επιτυχίες χρησιμοποιούνται από την πολιτική εξουσία, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα πανηγύρι χρημάτων που ουδέποτε πηγαίνουν στους λαούς, ίσα ίσα τους χρεώνουν με το λογαριασμό. Αν αποδεχόμαστε πως οι ίδιοι οι πρωταθλητές είναι αθλητικά προϊόντα που δημιουργούν υπερκέρδος για τις μεγάλες βιομηχανίες παντός τύπου, προωθώντας στρεβλά πρότυπα. Υποκρισία σαφέστατα και υπάρχει, όμως δεν έγκειται στην αποβολή της αθλήτριας εις τριπλούν, αλλά στην προμελετημένη ηρωοποίηση των αθλητών συμβόλων και την εθνική εξύψωση που μας πλάσαραν 8 χρόνια πριν, όταν η Ελλάδα σάρωνε με 16 μετάλλια, ενώ ταυτόχρονα υπέγραφε την καταδίκη της.
Με βουλιμία αποδομούμε την συγκεκριμένη, την Παπαχρήστου, ή αδηφάγα την υπερασπιζόμαστε επειδή είναι 20 χρονών και έκανε μια βλακεία, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε λόγος για την βιομηχανία παραγωγής ινδαλμάτων και εθνικών συμβόλων. Για ακόμη μία φορά κάνουμε όλες τις λάθος ερωτήσεις. Βάζουμε στο μικροσκόπιο τον άνθρωπο, την μονάδα και αφήνουμε στο απυρόβλητο τις δομές.
