">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Οι πύλες στην αρένα του Κολοσσαίου έχουν ανοίξει, οι μονομάχοι έχουν πάρει τις θέσεις τους και το κοινό ήδη παραληρεί. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έριξε τελικά τον πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον οποίο ούτως ή άλλως είχε δεχτεί τελείως απρόθυμα, καθώς έστω και την ύστατη στιγμή, λίγους μήνες προ των προγραμματισμένων πρόωρων εκλογών, το κόμμα του ήρε την υποστήριξή του προς τον Ιταλό τεχνοκράτη υποχρεώνοντάς τον να παραιτηθεί. Έκτοτε, σύσσωμη η ηγεσία της ευρωζώνης αλλά και μεγάλα διεθνή μέσα έχουν επιδοθεί σε μία εκστρατεία εξύμνησης του Μόντι, ποντάροντας σε μία πιθανή υποψηφιότητά του στις εκλογές ή σε μία μελλοντική θέση στην επόμενη κυβέρνηση, όποια μορφή κι αν έχει αυτή.
Απ’ τα πλέον επίσημα χείλη, αυτά της Άνγκελα Μέρκελ επιβεβαιώθηκαν για μία ακόμη φορά οι στενοί δεσμοί Γερμανίας και Μόντι. «Στηρίζω τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι που έκανε τους οικονομικούς επενδυτές να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη προς την Ιταλία, οπότε είμαι σίγουρη ότι οι Ιταλοί θα ψηφίσουν με τέτοιο τρόπο ώστε η Ιταλία να μείνει στο σωστό δρόμο» δήλωσε κατά την διάρκεια συνέντευξης τύπου, η Μέρκελ.
Δεν άργησε να έρθει η απάντηση του Καβαλιέρε. Μιλώντας στο ιδιοκτησίας του Canale 5, ο Σ. Μπερλουσκόνι τόνισε: «Όταν ο εκπρόσωπος της Ιταλίας ήμουν εγώ, ήμουν ο ένας εκ των δυο ή των τριών πιο διακεκριμένων αρχηγών κρατών, ο μόνος που προερχόταν από τον χώρο της εργασίας (των επιχειρήσεων). Φυσικά, ήμουν αντίθετος στις γερμανικές απαιτήσεις σαν εκείνες που έφεραν την Ελλάδα σχεδόν στα πρόθυρα του εμφυλίου (!)» δήλωσε, σημειώνοντας παράλληλα ότι η ιταλική οικονομία επιδεινώθηκε με την «γερμανο-κεντρική κυβέρνηση» του Μάριο Μόντι. «Το ΑΕΠ σημείωσε πτώση 2% με αυτή την κυβέρνηση, όλοι οι δείκτες χειροτέρευσαν», υπογράμμισε.
Εκεί ακριβώς θα στηριχθεί ολόκληρη η προεκλογική εκστρατεία του Σ. Μπερλουσκόνι. Θα προσπαθήσει να εκθέσει την σχέση Μόντι- Γερμανίας και να διατηρήσει το προφίλ ενός επιχειρηματία που δεν διστάζει να τα βάλει με το Βερολίνο για το όφελος της ιταλικής αστικής τάξης.
Για ποιο λόγο, όμως, τα λόγια ενός πολιτικού του οποίου η παραίτηση είχε βγάλει τους Ιταλούς στο δρόμο για χαρές και πανηγύρια μπορούν να προκαλέσουν τέτοια αναστάτωση στην ευρωζώνη; Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να είναι ακόμη ένας μιντιακός αυτοκράτορας, όμως, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις το κόμμα του δεν θα συγκεντρώσει περισσότερο από 13-15%, ενώ ο ίδιος προσωπικά έχει καταστεί σε σύμβολο της διαφθοράς και των σκανδάλων στον ιταλικό λαό.
Ωστόσο, η ενέργειά του να ρίξει έστω και 2 μήνες νωρίτερα απ’ τους υπολογισμούς τον Μάριο Μόντι έχει εξοργίσει το Βερολίνο, την ίδια ώρα που η ρητορική του – μία μετωπική με τη Γερμανία – ανησυχεί σφόδρα την γερμανική καγκελαρία. Πρώτα απ’ όλα, ο ρόλος του Μάριο Μόντι το τελευταίο έτος έχει υπάρξει ιδιαιτέρως κομβικός. Ούτε έξι μήνες δεν έχουν περάσει από την αλήστου μνήμης Σύνοδο Κορυφής όπου τα διεθνή μέσα έκαναν πάρτυ, παρουσιάζοντας τον Μάριο Μόντι σαν έναν σύγχρονο Τζον Γουέιν. Σήμερα, όμως, ουδείς ενθυμάται πως τα κέρδη εκείνης της Συνόδου – επανακεφαλαιοποίηση τραπεζών με ευρωπαϊκά κονδύλια που δεν προσμετρούνται στο δημόσιο χρέος του εκάστοτε κράτους – δεν είναι καν κοντά στο να υλοποιηθούν. Στον αντίποδα, τα κέρδη του Βερολίνου ήταν πολλαπλά. Όταν βρισκόταν υπό τεράστια πίεση για τις πολυσυζητημένες μεγάλες αποφάσεις φάνηκε να κάνει ένα βήμα πίσω και καθυστερούσε επιβάλλοντας περισσότερη λιτότητα και επεκτείνοντας την κυριαρχία του.
Η χρησιμότητα του Μόντι, όμως, ήταν ακόμη μεγαλύτερη αν συνυπολογίσει κανείς το μέγεθος της Ιταλίας. Το τεράστιο, γιγαντιαίο, πραγματικά κολοσσιαίο δημόσιο χρέος – ύψους 2 τρισ. – καθιστά τη Ρώμη απαγορευτική για το οποιοδήποτε Μνημόνιο. Δεν πρόκειται για τη μικρή Ελλάδα που μπορούμε όχι μόνο να την βάλουμε σε οικονομικό έλεγχο και κηδεμονία, αλλά και να της αργούμε τα συμφωνημένα λεφτά για 6 μήνες και το ελληνικό κράτος να δανείζεται με έντοκα γραμμάτια. Ούτε ο EFSF αρκεί για εγγύηση στην περίπτωση της Ιταλίας, ούτε καν η Μπούντεσμπανκ! Την ώρα αυτή, λοιπόν, η πτώση του Μόντι θα στρέψει και πάλι την προσοχή των αγορών στο τρομακτικό μέγεθος του ιταλικού χρέους, αλλά και την καλπάζουσα ύφεση της χώρας, ενώ η ρητορική του Μπερλουσκόνι αποδεικνύει πως εντός της χώρας ίσως να υπάρχουν αντιδραστικές φωνές που θα αναγκάσουν και τον υποψήφιο του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, Πιερλουίτζι Μπερσάνι - παρότι το κόμμα του έχει στηρίξει τον Μόντι μέχρι σήμερα – να αλλάξει στρατηγική.
