">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Άλλη μία εβδομάδα «σωτηρίας» πέρασε και αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μία διαφορά με τις προηγούμενες θα ήταν πως τρία χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου τα κυρίαρχα ελληνικά μέσα βλέπουν τη Μέρκελ και βγάζουν αφρούς εθνικής κυριαρχίας γράφοντας για πισώπλατη μαχαιριά και προεκλογικά παιχνίδια, ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός Α. Σαμαράς θυμήθηκε το… αμαρτωλό αντιμνημονιακό του παρελθόν λέγοντας πως «από το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται η σταθερότητα ολόκληρης της ευρωζώνης». Οι ευθύνες της Γερμανίας και η έλλειψη στιβαρής ευρωπαϊκής ηγεσίας εν συνόλω υιοθετείται ως σενάριο από ολοένα και περισσότερα μέσα που μέχρι πρότινος δεν ήθελαν να κάνουν μία τέτοια συζήτηση. Πρόκειται για μετατόπιση, η οποία δεν έχει να κάνει ούτε με τα πάνδεινα που θα επιφέρουν στην ελληνική κοινωνία τόσο το νέο Μνημόνιο όσο και οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ούτε με την εκρηκτική ατμόσφαιρα στους δρόμους όλης της χώρας. Αυτά τα είχαν ήδη δεχτεί και χειροκροτήσει.
Πρόσκαιρη και συγκυριακή είναι η αναστάτωσή τους, η οποία προκλήθηκε από τη μη απόφαση για την εκταμίευση της χρωστούμενης δόσης του Ιουνίου την περασμένη Τετάρτη, παρότι το αυριανό Eurogroup πιθανότατα θα δώσει το πράσινο φως για τα 31,5 δισ. τουλάχιστον. Σε αναδίπλωση θα οδηγηθούν τότε. Ωστόσο, κολοσσιαίο είναι όντως το ζήτημα που προκύπτει από το Eurogroup της περασμένης Τετάρτης. Οι ίδιοι που τώρα εξεγείρονται εναντίον της Μέρκελ -προσαρτώμενοι άθελά τους στον… ΣΥΡΙΖΑ που μιλά για Μερκελιστές- προπαγανδίζουν εδώ και μήνες πως η κρίση εκτονώθηκε. Πως «νέος αέρας» πνέει στην Ευρώπη. Πως η «ανάπτυξη» είναι ψηλά στο πρόγραμμα της ΕΕ. Βεβαίως, η «ανάπτυξη» στην οποία αναφέρονται δεν έχει να κάνει με την πραγματική οικονομία και το βιοτικό επίπεδο των λαών της Ευρώπης, όμως αυτό είναι άλλο θέμα. Το ζουμί του 12ωρου Eurogroup είναι πως η ευρωπαϊκή κρίση όχι μόνο δεν εξουδετερώνεται, έστω και με βραδείς ρυθμούς, αλλά θεριεύει.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, η στατιστική υπηρεσία της ΕΕ ανακοίνωσε πως η ευρωζώνη «εισήλθε για δεύτερη φορά σε φάση ύφεσης από το 2008», με συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 0,2% στο β’ τρίμηνο και κατά 0,1% στο γ’ τρίμηνο. Μάλιστα, αυτή τη φορά η κρίση δεν αφορά τους συμπαθείς αλλά άτακτους «χοίρους» της περιφέρειας. Κατευθύνεται στον πυρήνα της ευρωζώνης. Οι μεγάλες οικονομικές εφημερίδες της Ευρώπης γράφουν εδώ και βδομάδες για τη «βόμβα στην καρδιά της Ευρώπης», τη Γαλλία, με τον οικονομολόγο της Societe Generale στο Παρίσι, Μισέλ Μαρτίνεζ, να επιβεβαιώνει πως η χώρα του οδεύει προς «μία ήπια ύφεση ή στην καλύτερη περίπτωση προς πλήρη ακινησία», παρά την ανάπτυξη της οικονομίας κατά 0,2%. Ούτε όμως οι κατ’ εξοχήν δορυφόροι του Βερολίνου γλιτώνουν. Οι ισχυρές οικονομίες της Αυστρίας και της Ολλανδίας είναι σε ύφεση, κατά 0,1% και 1,1% αντίστοιχα, ενώ οι εκτιμήσεις της Eurostat για τις δύο χώρες ήταν έως τότε πολύ ευνοϊκότερες. Ακόμη και η ίδια η Γερμανία νιώθει την ανάσα της κρίσης, καταγράφοντας επιβράδυνση από 0,5% στο πρώτο τρίμηνο του 2012, σε 0,3% το δεύτερο και 0,2% το τρίτο.
Απατηλές είναι οι δήθεν εμπεριστατωμένες διαβεβαιώσεις, όχι πολύ μακριά από μία ευχή ή μία επιθυμία, πως η κρίση πέρασε. Ούτως ή άλλως οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις της χώρας ξεγλιστρούν χρησιμοποιώντας τη λέξη κρίση, γενικώς και αορίστως, λες και πρέπει να είναι κάποιος επιστήμονας για να ξέρει ή ακόμη περισσότερο να νιώθει στο πετσί του πως στην Ευρώπη καταργούν την ίδια τη δημοκρατία, πουλάν τη θεωρία των δύο άκρων, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στη λαϊκή διεκδίκηση και τη φασιστική βία, μετατρέπουν το κοινοβούλιο σε θεατή της «έκτακτης ανάγκης» που μπορούν να αναλάβουν 5-10 άτομα από όλη τη χώρα. Το ίδιο απατηλά όμως είναι τα «άρματα» των σωτήρων, λες και το ένα είναι καλύτερο απ’ το άλλο. Τσακώνονται τώρα κυβέρνηση και αντιπολίτευση, όμως, ούτε η συνταγή Μέρκελ, ούτε το μίγμα του ΔΝΤ θα αλλάξουν τη ζώσα πραγματικότητα του ελληνικού λαού. Η σύγκρουση των δύο Τιτάνων γίνεται για εξουσία, επιβουλή και κυριαρχία, όχι για την ανατροπή της κοινωνικής διάλυσης που έρχεται, όχι για την αναγέννηση και τη δικαιοσύνη.
Απατηλό, και αυτό σαν ευχή ή επιθυμία, είναι να θεωρείς πως το τέλος, ο σκοπός, είναι η άνοδος στην εξουσία. «Το παύσατε πυρ δεν είναι ειρήνη, η ειρήνη δεν είναι ανεξαρτησία, η ανεξαρτησία δεν είναι επανάσταση», έλεγε ο Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός της Αλγερίας, ακριβώς μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας (από το βιβλίο H Aλγερινή Eπανάσταση του Δημήτρη Λιβιεράτου). Δεν έχει χώρο για το λαό στα άρματα των σωτήρων.
