">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Γιορτινό κλίμα στους δρόμους, άνθρωποι που μπαίνουν στα μαγαζιά, ακόμη περισσότεροι που τρώνε και πίνουνε, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, όπως σε όλες τις γιορτές τελευταία, ο κόσμος εκτονώνεται. Ακριβώς όπως έκανε και πριν την κρίση που ο Έλληνας ο γλεντζές όφειλε να ξενυχτήσει και να τα σπάσει. Είναι σε κείνες τις ώρες της σιωπής, της γαλήνης και της ομορφιάς όμως που τα σημάδια της εποχής που ζούμε είναι φανερά με γυμνό μάτι. Μία παχιά στρώση αιθαλομίχλης σκεπάζει τον ουρανό της Θεσσαλονίκης και πολλοί απ’ αυτούς που φοράν τα καλά τους για να υποδεχτούν τη νέα χρονιά, γυρίζουν σπίτι για να ανάψουν ξυλόσομπες και καυστήρες, μπας και ζεσταθεί λιγάκι το κοκαλάκι τους.
Τέτοιες μέρες, βέβαια, πάντα έκανε την εμφάνισή της. Το τζάκι, άλλωστε, αποτελεί το ιδανικό ντεκόρ των εορτών. Όμως, σήμερα με μία μικρή ανάσα γευόμαστε αυτή την πολυσυζητημένη κρίση, ενώ αυτή στέκει από πάνω μας, μας πλακώνει και μας κρύβει τον ορίζοντα.
Αυτός, βέβαια, είναι κρυμμένος εδώ και καιρό. Έχουμε ήδη μπει στη δεύτερη φάση της μνημονιακής εποχής, όμως, στα κανάλια ακόμη φωνάζουν. Φωνάζουν γιατί μας λένε την αλήθεια, όπως κανείς δεν μας την είπε μέχρι τώρα, φωνάζουν γιατί τελικά χρεοκοπήσαμε, αλλά εκείνη την ώρα δεν έπρεπε να μας το πουν, φωνάζουν γιατί όποιος είναι εναντίον τους υπερασπίζεται το στρεβλό, το άδικο, το «ελληναριό». Κι εμείς αποχαυνωμένοι τους ακούμε, τους ξανα-ακούμε, μέχρι η δική τους φωνή να απαντά στις δικές μας ερωτήσεις. Στις δικές μας αναζητήσεις που τις ξεχάσαμε, τις θάψαμε μαζί με το παρελθόν μας, ένα παρελθόν που τώρα έχει αφεθεί βορά στους τίτλους των ειδήσεων και τις κραυγές των ειδημόνων.
Ευμάρεια, πλούτος, ροζ σύννεφο, είναι κάποιες απ’ τις λέξεις που περιγράφουν το παρελθόν της Ελλάδας κατ’ αυτούς. Αυτούς που κυβερνούσαν και ήθελαν να τα αλλάξουν όλα, για ένα κράτος τίμιο και δίκαιο αλλά δεν τους αφήναμε εμείς, οι κακοί, οι μοχθηροί. Κι έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Απ’ την αρχή μας πουλάνε το σενάριο περί βρώμικων χοίρων, όχι οι κακοί Γερμανοί, αλλά οι καλοί κυβερνώντες που δεν λαϊκίζουν όπως παλιά αλλά φέρουν την ευθύνη.
Έστω και σ’ αυτό το σκηνικό κοινωνικών και οικονομικών ερειπίων πρέπει να κοιτάξουμε με διαύγεια το παρελθόν. Οι ήδη υπάρχουσες ανισότητες ήταν αυτές που οξύνθηκαν κατά την κρίση, η ήδη εκλιπούσα δημοκρατική αντιπροσώπευση, η σκανδαλώδης εύνοια των ελληνικών ελίτ, που επέβαλαν πολιτικές και έπλασαν πλάι πλάι με την πολιτική σκηνή το σημερινό σύστημα, ένα σύστημα που καταρρέει...
Πρέπει να φροντίσουμε όμως παράλληλα το μέλλον, να το φροντίσουμε με αγωνία, γιατί αν ένα πράγμα έχει αποδείξει η κρίση είναι πως δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτε δεδομένο. Κι όσο κι αν φρίττουμε και καταριόμαστε κανείς δεν μας εγγυάται πως το επερχόμενο είναι καλύτερο επειδή το υπάρχον είναι σάπιο.
