">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ήταν 25 Μαρτίου του 1957 όταν η Ρώμη υποδεχόταν τους υπόλοιπους αντιπροσώπους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα. Εκείνη τη μέρα το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Δυτική Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία ίδρυαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, την γνωστή μας ΕΟΚ, πρόγονο της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τόσο βαθιές είναι οι φιλοευρωπαϊκές ρίζες της Ιταλίας, σε βαθμό που η Ευρώπη έχει υπάρξει το μεγαλύτερο σημείο αναφοράς της χώρας, ακόμη και όταν το πολιτικό σύστημα ταλανίζονταν άγρια. Το ίδιο ισχύει και για τις παραδοσιακές σχέσεις Ιταλίας και Γερμανίας. Δεν υπήρχαν ποτέ αντιγερμανικά αισθήματα για να τραφεί εξ αυτών η εκστρατεία του Μπερλουσκόνι ή του Γκρίλο.
Κι όμως, ο γνωστός Σίλβιο και ο κωμικός από τη Γένοβα πάτησαν ο μεν σε μία εξόρμηση εναντίον της Άνγκελα Μέρκελ και της Γερμανίας, ενώ ο δε χίμηξε όχι απλά στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας, αλλά και στο ευρώ. Είναι λογικό, λοιπόν, στη χώρα μας να φαντάζει ο Μπέπε Γκρίλο σαν ένα εξωτικό φρούτο, όχι μόνο αμφιβόλου ποιότητας, αλλά ακόμη και… δηλητηριώδες. Με αναστάτωση τα ελληνικά κανάλια μεταδίδουν όποιον δημοσιολογούντα, δυσαρεστημένο αξιωματούχου εκ Βρυξελλών, όποιον βρουν τέλος πάντων, για να μας πει πως ο Γκρίλο είναι λαϊκιστής, τσαρλατάνος, μία αχρείαστη περιπλοκή του συστήματος. Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που καταδικάζουν τη βία, είναι μέχρι το πετσί τους δημοκράτες. Τι κι αν αδιαφορούν για το πραγματικό πολιτικό μήνυμα των Ιταλών προς Γερμανία, Ευρώπη κι όλες συλλήβδην τις κυβερνήσεις που συνυπογράφουν τη σημερινή καταστροφική πορεία της ηπείρου;
Κουνάν το δάκτυλο στους Ιταλούς οι διορισμένοι υπάλληλοι των Βρυξελλών αυτές τις μέρες. Δεν δέχονται την ψήφο τους. Δεν τους κάνει. Όμως, θερίζουν αυτά που έσπειραν. Όσο οδηγούν τους λαούς στην εξαθλίωση και την ταπείνωση, θα είμαστε τυχεροί αν ξεφυτρώνουν Γκρίλο και δεν ξεπροβάλουν η Λεπέν και η Χρυσή Αυγή. Και για να είμαστε ξεκάθαροι, ακόμη κι αν ο Μπέπε Γκρίλο αποδειχτεί μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας από τα κολοσσιαία ονόματα του είδους που έχει στην ιστορία της η Ιταλία και η Ευρώπη, το μήνυμα της ψήφου σ’ αυτόν αλλά και στον ασύδοτο, χυδαίο Μπερλουσκόνι θα παραμένει. Αλλάξτε τώρα πολιτική, αλλιώς τίθεται υπό αμφισβήτηση όλο το οικοδόμημα της Ευρώπης. Κι ουδείς μπορεί να προβλέψει τι άλλο θα αμφισβητηθεί.
