Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ένα ξεφτισμένο τσίρκο. Μια αναδρομή στην παιδική ηλικία. Ένας αυτοπυρπολισμός που στοιχειώνει. Μια χώρα έρημη. Με λειψυδρία, βασανιστήρια και εκκαθαρίσεις. Σε αυτό το σκηνικό εκτυλίσσεται η υπόθεση του έργου της Δέσποινας Καλαϊτζίδου «Οι Καιόμενοι» που παίζεται στο Θέατρο Τέχνης «Ακτίς Αελίου».
Η ομάδα της πόλης μας συνεχίζει να δίνει το βήμα σε νέους συγγραφείς και να ανεβάζει παραστάσεις που δίνουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό.
Επί σκηνής τους χαρακτήρες του έργου ερμηνεύουν τέσσερις ηθοποιοί.
Η Χριστίνα Γαρμπή, ο Τάσος Ροδοβίτης, η Μαργαρίτα Κούτοβα και ο Θωμάς Βελισσάρης. Ο τελευταίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Σε συνέντευξη που μας παραχώρησε αναφέρθηκε στη σημασία που έχει για τους ήρωες η παιδική ηλικία, στην οποία είναι καθηλωμένοι, όπως και η χώρα μας είναι καθηλωμένη στην παιδική ηλικία της δεκαετίας του ’80. «Έκτοτε κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη της ζωής του. Περίμεναν όλοι από κάποιους πολιτικούς που τους βάπτιζαν “πατέρες” και “πατρικές φιγούρες” να τους βγάλουν από την προσωπική τους κρίση ή την εργασιακή τους κρίση», δήλωσε ο κ. Βελισσάρης, όμως πρόσθεσε πως «Ποτέ δεν είναι αργά να ωριμάσει κανείς, αρκεί να μην ρίχνει διαρκώς το φταίξιμο και την αποτυχία της δικής του ζωής στους άλλους».
-Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε τους «Καιόμενους»;
-Πρόκειται για ένα έργο που έχει βραβευτεί το 2010 με Β΄ Κρατικό Βραβείο και η επιλογή έγινε γιατί κατ’ εξοχήν η γραμμή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του κυρίου Νίκου Σακαλίδη ήταν από πάντα να παρουσιάζονται νεοελληνικά θεατρικά κείμενα, αν όχι κάθε σαιζόν, τουλάχιστον όσο πιο συχνά γίνεται. Να δίνεται δηλαδή το βήμα σε νέους συγγραφείς.
Σε αυτό το κείμενο βρήκαμε μια πάρα πολύ ωραία σχέση με τη θεατρικότητα εν γένει. Δηλαδή είχε πολύ ωραία σημεία αναφοράς σε έργα του Ζαν Ζενέ, της Σάρα Κέιν, του Σάμιουελ Μπέκετ. Έτσι αποφασίσαμε να το ανεβάσουμε.
-Το γεγονός ότι τους ήρωες τους υποδύονται νέοι ηθοποιοί και το ότι δεν υπάρχει κάποιο σημείο στην παράσταση που να προδίδει ταυτότητα χώρου και ηλικία γιατί έγινε;
-Για να δοθεί κυρίως η αίσθηση ότι δεν αφορά μόνο στενά πολιτικά την Ελλάδα, αλλά είναι ένας γενικότερος προβληματισμός για το πού πηγαίνουν τα πράγματα κατ’ αρχάς με τις ανθρώπινες σχέσεις εν γένει. Δηλαδή να απεμπλακεί από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα το έργο και να αποκτήσει μια άλλη διάσταση, περισσότερο υπαρξιακή και ανθρώπινη, παρά στενά επικαιρικά πολιτική.
-Και το τσίρκο γιατί επιλέχθηκε;
-Λόγω της θεατρικότητάς του. Έπρεπε να βρεθεί ένας κώδικας θεατρικός που να μπορέσει να στηρίξει το κείμενο και να κάνει τις σχέσεις των ηρώων μεταξύ τους πιο διαυγείς.
-Οι ήρωες στο έργο επιστρέφουν στην παιδική ηλικία για να πάρουν κάποιες απαντήσεις. Γιατί;
-Δεν επιστρέφουν μόνο στην παιδική ηλικία, είναι και καθηλωμένοι στην παιδική ηλικία. Και αυτή η σκέψη είχε να κάνει κυρίως με τη χώρα αυτή καθαυτή.
Πίσω από όλο το σκεπτικό της σκηνοθεσίας βρίσκεται το ότι κατά τη δική μου γνώμη η Ελλάδα είναι καθηλωμένη στην παιδική ηλικία της δεκαετίας του ’80 και έκτοτε κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη της ζωής του. Περίμεναν όλοι από κάποιους πολιτικούς που τους βάπτιζαν «πατέρες» και «πατρικές φιγούρες» να τους βγάλουν από την προσωπική τους κρίση ή την εργασιακή τους κρίση. Με αυτό τον τρόπο όμως παρέμεινε η ελληνική κοινωνία σε ένα προεφηβικό στάδιο με ανθρώπους που εν τέλει δεν ανέλαβαν την ευθύνη των πράξεών τους στην καθημερινότητά τους.
-Άρα γι’ αυτό οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε;
-Είναι μια εκδοχή. Ίσως και γι΄ αυτό.
-Και πώς μπορούμε να το αλλάξουμε;
-Αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας, γιατί ποτέ δεν είναι αργά να ωριμάσει κανείς, αρκεί να μην ρίχνει διαρκώς το φταίξιμο και την αποτυχία της δικής του ζωής στους άλλους.
-Η πράξη του καιόμενου πόσο επηρεάζει τους υπόλοιπους;
-Όπως καταλαβαίνουμε τους στοιχειώνει σε όλη τους τη ζωή. Την πιο «σωστή» επιλογή, βάσει της αυτοπυρπόλησης αυτού του ανθρώπου, την κάνει η Μαντάμ, η οποία καταλαβαίνει ότι κανονικά ο Άρης που είχε αυτοπυρποληθεί θα έπρεπε να είχε ανατινάξει όλη τη χώρα. Και τελικά αναλαμβάνει αυτή την ευθύνη να το κάνει, εν ονόματί του όμως.
-Υπάρχει σκέψη να επαναληφθεί η παράσταση από τον Σεπτέμβρη;
-Δυστυχώς όχι. Ελπίζουμε πάντως σε μια καινούρια συνεργασία με την Δέσποινα Καλαϊτζίδου.
Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης, Σκηνικά- κοστούμια: Μαρία Μυλωνά, Κινησιολογική επιμέλεια: Χριστίνα Μπήτιου, Μουσική επιμέλεια: Αθηνά Γκούμα, Φωτισμοί: Πολύβιος Σερδάρης, Βοηθός σκηνοθέτη-οργάνωση παραγωγής: Ευτυχία Καβαλίκα. Παίζουν οι ηθοποιοί: Χριστίνα Γαρμπή, Τάσος Ροδοβίτης, Μαργαρίτα Κούτοβα, Θωμάς Βελισσάρης.
Απόψε και ώρα 21.15 θα δοθεί η τελευταία παράσταση του έργου της Δέσποινας Καλαϊτζίδου «Οι Καιόμενοι» στο Θέατρο Τέχνης «Ακτίς Αελίου» (Χριστοπούλου 12).
Εισιτήρια: Κανονικό-12 ευρώ, Φοιτητικό, Μαθητικό, Εκπαιδευτικών, Κάρτες Πολιτισμού-7 ευρώ, Κάρτες Ανεργίας, Δραματικές Σχολές-5 ευρώ. Κρατήσεις Θέσεων: 2310.229249
