Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ούτε πέρα απ’ το δάχτυλό τους δεν βλέπουν οι σημερινοί πολιτικοί ταγοί της Ελλάδας. Ακινητοποιημένοι σε ένα βάλτο εσωστρέφειας, μικροπολιτικάντηδων παιγνίων για λαϊκή κατανάλωση και άβουλης διαχείρισης μνημονίων, αδυνατούν να αφουγκραστούν έστω και στο ελάχιστο τα κελεύσματα της Ιστορίας. Η οικονομική καταστροφή προ τριών ετών βρήκε το πολιτικό σύστημα της χώρας σε φάση αδράνειας, με τα γνωστά αποτελέσματα, την υπογραφή μνημονίου και τα αντιλαϊκά μέτρα. Ακόμη πιο εγκληματική, όμως, ήταν η αντίδρασή του έκτοτε. Με αδιαφορία και καταστολή αποφάσισε να αντιμετωπίσει τη συνεπακόλουθη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, πάλι με τα γνωστά αποτελέσματα, από τον εκφυλισμό των κοινωνικών δομών μέχρι την έκρηξη της βίας.
Κάπως έτσι συναντά την Ελλάδα, η δοκιμασία της Κύπρου. Μία δοκιμασία που ξεπερνά κατά πολύ τις ουρές στα ATM ή το κούρεμα των καταθέσεων. Ήδη, οι Τούρκοι έχουν ξαμοληθεί για να κερδίσουν ό,τι περισσότερο μπορούν απ’ την κατάσταση, έχοντας τις γεωπολιτικές «πλάτες» των Αμερικανών, ενώ και οι Ρώσοι περιμένουν στη γωνία, με την εμπλοκή τους να μην μπορεί να αποκλειστεί ακόμη και τώρα. Εκών άκων, η Λευκωσία βρίσκεται στην καρδιά τεράστιων γεωπολιτικών αλλαγών στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, όμως, όπως και να εξελιχθούν οι νέες ή διευρυμένες συμμαχίες, το βέβαιο είναι ένα. Η κρίση που βιώνει το νησί είναι υπαρξιακή, μία νέα αστάθεια χαρακτηρίζει το παρόν και το μέλλον του.
Για την Κύπρο, όμως, η αστάθεια δεν είναι κάτι καινούργιο. Η «πράσινη γραμμή» δεν επιτρέπει την επ’ άπειρον εφαρμογή τυφλών μνημονίων συνταγμένα από μία αγέλη άσπονδων φίλων. Κάθε μέρα που περνάει ισοδυναμεί με χρόνος για τη Λευκωσία και θα ήταν πρόχειρο να προβλέψουμε ακόμη και την κατάσταση που θα επικρατεί τον επόμενο μήνα. Όμως, το σοκ φαίνεται να οδηγεί σε δράση. Ακριβώς για τους λόγους που αναφέραμε, η δημόσια συζήτηση στην Κύπρο δεν γίνεται με όρους μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Τουναντίον, τα ταμπού που φυλακίζουν την Ελλάδα δεν ευδοκιμούν στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης.
Κι αν η Κύπρος έχει κάθε λόγο για να αμφισβητήσει το κοινό νόμισμα και την σημερινή ΕΕ, το ίδιο φαίνεται να αισθάνονται και οι παλιοί «σκληροί» της Ένωσης. Η απροκάλυπτη γερμανική διαταγή για συντριβή του οικονομικού μοντέλου της Κύπρου, έχει οδηγεί σε έκρηξη αντι-γερμανισμού. Συγκλονιστικά ήταν τα λόγια του υπουργού Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Γιαν Άσελμπορν. «Έχουμε εργαστεί πολλά χρόνια για να δημιουργήσουμε μια ευρωπαϊκή Γερμανία, αλλά δεν πρέπει η Ευρώπη των 27 να καταλήξει μια γερμανική Ευρώπη», δήλωσε στο πρακτορείο Ρόιτερς ο Γ. Άσελμπορν, με μία ορολογία που παραπέμπει ευθέως στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αναχαίτιση των ηγεμονικών βλέψεων του Βερολίνου. Τελείως αντίθετη είναι η σημερινή μορφή της Γηραιάς Ηπείρου και αυτό γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο!
Κι ο διεθνής τύπος βρίθει ανάλογων αναφορών. Ο συντάκτης των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, Γκίντεον Ράχμαν, έγραφε τις προάλλες: «Πώς κατάντησε το ευρωπαϊκό όραμα, που υποτίθεται πως θα βύθιζε στη λήθη κάθε τριβή μεταξύ Ευρωπαίων, σε αέναες αντιπαραθέσεις μεταξύ της Γερμανίας και των εταίρων της και σε αναζωπύρωση των αντιγερμανικών συναισθημάτων; Μπορεί να διορθωθεί η ζημιά;». Ο ίδιος υποστήριζε πως «η ενδυνάμωση της Γερμανίας -και η δυσαρέσκεια που αυτή συνεπάγεται- είναι πια κεντρικό ζήτημα στην ευρωπαϊκή πολιτική».
Οιωνοί μεγάλων γεγονότων είναι αυτοί. Φαντάζει δύσκολο η Ευρώπη να παραμείνει στην ίδια τροχιά, δίχως κάποιο «ατύχημα» να αλλάζει όλη της την πορεία. Οι Γερμανοί επιμένουν στα δικά τους συμφέροντα και θα συνεχίσουν έτσι. Το λυπηρό είναι πως στην Ελλάδα παραμένουμε ταμπουρωμένοι απ’ τη μία κι απ’ την άλλη πλευρά του μνημονίου. Έχουμε προ καιρού κηρύξει πόλεμου στην ίδια την σκέψη, τη διάνοια, το στοχασμό, δολοφονώντας τη συλλογικότητα, τη δημοκρατία, τη χώρα. Τι ακριβώς περιμένουμε για να δράσουμε; Τους «καλούς» Γάλλους, τους «διαλλακτικούς» Γερμανούς ή κάποια Ρωσία; Ψάχνουμε αενάως τις «σωστές» απαντήσεις, χαραμίζοντας ακόμη κι αυτήν, τη δύσκολη, τρομακτική, ευκαιρία να θέσουμε τις σωστές ερωτήσεις. Είναι αναγκαιότητα, ιστορική.
