">
Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΑΜΑΡΑ
Η ομάδα Blitz ιδρύθηκε το 2004 από τους νεαρούς ηθοποιούς Γιώργο Βαλαή, Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή. Γνωστοί για την άρνηση της παράδοσης και τον επαναπροσδιορισμό της θεατρικής πράξης και των ορίων της, έχουν συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το BIOS και το Φεστιβάλ Αθηνών. Η ομάδα προτείνει κάθε φορά πρωτοποριακές μεθόδους έρευνας πάνω στη θεατρική πράξη, καθώς η δραματουργία, η υποκριτική, η συγγραφή κειμένων και η σκηνοθεσία απασχολούν εξίσου τη δουλειά της.
Κάθε παράσταση των Blitz είναι μια εμπειρία αρκετά απομακρυσμένη από την κλασική εμπειρία της θεατρικής παράστασης όπως έχουμε συνηθίσει να την βιώνουμε, και ο «Γαλαξίας» τους δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Επί τέσσερις ώρες, οι οκτώ ηθοποιοί-performers της παράστασης (τα ιδρυτικά στελέχη της ομάδας συνεργάζονται εδώ με τους Άρη Αρμαγανίδη, Ελένη Καραγιώργη, Ελίνα Λούκου, Μιχάλη Μαθιουδάκη και Νίκο Φλέσσα) εναλλάσσονται στη σκηνή υποδυόμενοι ιστορικά πρόσωπα, σύμβολα της ποπ κουλτούρας και οτιδήποτε άλλο σημάδεψε με μείζονα ή ελάσσονα τρόπο την πορεία της ανθρωπότητας. Μερικά παραδείγματα: «Είμαι ο Μάικλ Τζάκσον. Πέθανα πέρσι το καλοκαίρι. Μου λείπει η εποχή των Jacksons five και οι μικροί μου φίλοι». «Είμαι ο Άρης Βελουχιώτης. Αυτοκτόνησα τον Ιούνιο του 1945 σε μια χαράδρα. Μαζί με εμένα πέθανε και οποιαδήποτε λαϊκή επανάσταση στην Ελλάδα. Μου λείπουν το άλογό μου, οι σύντροφοί μου και το κεφάλι μου». «Είμαι η φράση ‘θα σου ρίξουν κάτι στο ποτό σου’. Με χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι Ελληνίδες μητέρες την δεκαετία του 80. Προφανώς στην πορεία κατάλαβαν πως κανείς δεν μοιράζει έτσι τζάμπα τα ναρκωτικά του».
Η λίστα συνεχίζεται κάπως έτσι, πηδώντας από τον Ιούλιο Καίσαρα στον Γιώργο Χειμωνά και τον Γκυ Ντεμπόρ, γεννώντας τις πιο απρόσμενες αντιθέσεις και συνειρμούς όχι πάντα προφανείς. Και αν οι ηθοποιοί δεν «υποδύονται» καν, παρά μόνο παρουσιάζουν τον εκάστοτε ρόλο τους κρατώντας ένα χαρτόνι με το όνομά του, τούτο το σύμπαν προσώπων και πραγμάτων που παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας καταφέρνει να συγκινήσει. «Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν πεθάνει, λέξεις και πράγματα που έχουν χαθεί», εξηγεί ο Γιώργος Βαλαής, για να προσθέσει «Ανακαλύψαμε ότι υπάρχει χιούμορ ακόμα και όταν μιλάμε για τον θάνατο». Πράγματι, σε αυτό το χειμαρρώδες θέαμα που μοιάζει να αναπαριστά το νεκροταφείο της Ιστορίας, δε μπορείς παρά να μην γελάσεις, άρα κατά κάποιο τρόπο να συμβιβαστείς, με την ιδέα της απώλειας.
Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», Πειραιώς 206, Ταύρος, 2103463333
Διάρκεια 240΄. Μέχρι 29/5
