">
Το γεγονός, το οποίο αποτέλεσε το θέμα της προηγούμενης εβδομάδας και φαινόταν επικείμενο, έχει καταστεί πλέον, δυστυχώς, γεγονός. Οι ακροδεξιοί σύγχρονοι υμνητές και υποστηρικτές του Χίτλερ κατάφεραν, να κερδίσουν στις τοπικές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Σε συνέχεια αυτού και με μπροστάρη τον ομοϊδεάτη τους Όρμπαν, ο άνθρωπος που το 21o αιώνα έκλεισε τα εσωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πανηγυρίζει και μας γνωστοποιεί, ότι ο δρόμος έχει ανοίξει. Προφανώς εννοεί το δρόμο για την επικράτηση της ιδεολογίας τους. Από κοντά και ο επικεφαλής της μεγάλης υπερδύναμης παραληρεί και ενθουσιάζεται.
Μην ξεχνάμε, ότι σύντομα έχουμε και στη Γαλλία εκλογές, όπου διαφαίνεται, ότι για άλλη μια φορά οι ακροδεξιά θα καταγράψει μία καλή επίδοση, ενδεχομένως μάλιστα -το απευχόμαστε, φυσικά-και νίκη.
Στο δικό μας εσωτερικό διάλογο ένα μεγάλο μέρος φαίνεται, να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και να ασχολείται στον καθημερινό δημόσιο διάλογο με θέματα εντελώς επουσιώδη. Θεωρούμε, για κάποιο λόγο, ότι ο συγκεκριμένος κίνδυνος δεν είναι πολύ μεγάλος εδώ. Όσοι έχουν αυτήν την άποψη, ξεχνάνε, ότι και εμείς είχαμε νεοναζί στο κοινοβούλιό μας. Επρόκειτο μάλιστα για ένα κόμμα, το οποίο απειλούσε, να γίνει τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη. Τελικά αποδείχτηκε βέβαια, ότι ήταν εγκληματική οργάνωση. Δε γλυτώσαμε όμως από το φαινόμενο, όπως ίσως εσφαλμένα θεωρούμε, καθώς και εδώ η ακροδεξιά εξακολουθεί, να είναι παρούσα σε αρκετά μεγάλο βαθμό και δε φαίνεται, να την ξεφορτωνόμαστε. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα, καθώς φαίνεται, ότι υπάρχουν διάφορες δυνάμεις με αντίστοιχες απόψεις και ιδεολογία, οι οποίες ενισχύονται, παρά την μπουρδολογία, στην οποία επιδίδονται. Περιττεύει βέβαια, να αναφέρουμε, ότι όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι ενθουσιάζονται με την εξέλιξη, με την οποία ασχολούμαστε σήμερα.
Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει κανείς, να λάβει υπόψη εδώ είναι, ότι η Γερμανία είναι μία χώρα, η οποία έχει πολύ μεγάλη σημασία για την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αυτό ισχύει και για τη Γαλλία φυσικά, άρα ο συνδυασμός των δύο θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Για αυτόν και μόνο το λόγο δε θα πρέπει, να εφησυχάζουμε, επειδή αυτή τη δεδομένη στιγμή δεν έχουμε στη χώρα μας σχηματισμό που να ταυτίζεται με την AfD. Έχουμε άλλους και αρκετούς παλιάτσους σε αυτόν το χώρο, οι οποίοι και προβάλλονται και παρόντες είναι.
Οι διεθνείς εξελίξεις πάντα επηρεάζουν και πολύ περισσότερο, όταν συμβαίνουν σε χώρες που είναι δυνατοί παίκτες στο διεθνές σκηνικό. Άρτα οφείλουμε, να είμαστε σε εγρήγορση.
Κάτι που επίσης θα πρέπει, να λάβουμε υπόψη μας είναι, ότι υπάρχει αρκετό πράγμα και στην αντίπερα από την ακροδεξιά όψη, η οποία δεν έχει στην πραγματικότητα την παραμικρή διαφορά. Ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι ακριβώς ο ίδιος, η δημιουργία αστάθειας και αναστάτωσης, και το αυτό ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό για την επιχειρηματολογία. Στην πραγματικότητα είναι ολόιδια και οι διαφορές είναι πολύ μικρές και υπάρχουν στην πραγματικότητα και την ουσία μόνο, για να αιτιολογούν το διαφορετικό προσανατολισμό. Βασικό χαρακτηριστικό είναι η συνωμοσιολογία που βρίσκεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στο χώρο της μπαρούφας, η εξαλλοσύνη και το παραλήρημα. Και φυσικά η μισαλλοδοξία.
Πολλά λοιπόν μπορεί, να πει κανείς για τους λόγους που οδηγούν στην επικράτηση των ακραίων και στο παράδειγμα του σημερινού άρθρου, την ακροδεξιά. Κατά τη δική μου γνώμη, ένας πολύ σημαντικός, στον οποίο όμως δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, είναι η παντελής έλλειψη μέτρου. Το φαινόμενο δηλαδή, να βγαίνουν οι εκπρόσωποι των ακραίων σχημάτων και να λένε διάφορα απίστευτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι -και το αναφέραμε και στο προηγούμενο άρθρο αυτό- το ότι η νίκη των νεοναζί στη Γερμανία παρουσιάζεται ως συνέχεια του 1989. Δε γίνεται, να μην αναρωτηθεί κανείς, πώς γίνεται, να ταυτίζεται ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός, η πτώση του τείχους του Βερολίνου δηλαδή, με την άνοδο της ακροδεξιάς; Είναι απλά αδιανόητα και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε, να μας προκαλεί ανατριχίλα, πράγμα το οποίο δε βλέπω. Κρίμα, διότι έχουμε, να κάνουμε με αυτό που στην υπέροχη γλώσσα μας αποκαλούμε ύβρι.
Να σημειωθεί εδώ, ότι η ελευθερία λόγου που είναι μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της ανθρωπότητας, στην οποία μάλιστα η Ευρώπη έχει παίξει καταλυτικό ρόλο, αλλά στην πραγματικότητα συνοδεύεται από τεράστια ευθύνη. Διότι, είναι άλλο πράγμα η ελευθερία λόγου και άλλο η ασύδοτη χρήση της. Η κοινωνία θα έπρεπε να έχει μηχανισμούς και να απορρίπτει τη δεύτερη. Όχι, να την απαγορεύει, αλλά να την απαξιώνει και να οδηγεί σε εξαφάνισή της εν τοις πράγμασι. Με άλλα λόγια οι πάσης φύσεως και προσανατολισμού φασίστες εκμεταλλεύονται αφενός αυτήν την ελευθερία, την οποία οι ίδιοι βέβαια απεχθάνονται, αλλά αφετέρου πολύ περισσότερο την ανοχή που δείχνει η σύγχρονη κοινωνία από άγνοια και τεμπελιά.
Διότι, όπως κουβέντιαζα την προηγούμενη εβδομάδα μα μια αγαπημένη φίλη, η άνοδος των άκρων και των ακραίων είναι αποτυχία των μετριοπαθών δυνάμεων. Όσοι λοιπόν ανήκουμε σε αυτές θα πρέπει, να δώσουμε τον αγώνα, να ανατραπεί και να πάψει να υφίσταται η απάθεια έναντι της αμετροέπειας και της μπούρδας.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
