">
Γράφει ο Παναγιώτης Κοκκόρης,
Υποδιοικητής e-ΕΦΚΑ
Πρ. Γενικός Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Η Ελλάδα έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η οικονομία αναπτύσσεται, η ανεργία έχει υποχωρήσει, οι επενδύσεις ενισχύονται και το κράτος μετασχηματίζεται με όχημα την ψηφιοποίηση.
Όμως η πραγματική πρόκληση βρίσκεται μπροστά μας: η πρόοδος των αριθμών να γίνει πρόοδος στην καθημερινότητα του πολίτη.
Γιατί ο πολίτης δεν μετρά νόμους, μεταρρυθμίσεις και ψηφιακές πλατφόρμες. Μετρά πόσο γρήγορα εξυπηρετείται, πόσο περιμένει, αν βρίσκει δουλειά, αν αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και αν μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή του.
Ο e-ΕΦΚΑ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάβασης. Οι εκκρεμείς κύριες συντάξεις έχουν υποχωρήσει κάτω από τις 14.000 και ο ψηφιακός μετασχηματισμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Το επόμενο βήμα δεν είναι απλώς να κλείσουμε τις εκκρεμότητες του χθες. Είναι να δημιουργήσουμε έναν Φορέα που δεν θα παράγει νέες.
Με αυτοματοποίηση, ψηφιοποίηση του ασφαλιστικού αρχείου, ενοποίηση των πληροφοριακών συστημάτων και περισσότερες ψηφιακές υπηρεσίες, ο στόχος πρέπει να παραμένει συγκεκριμένος: λιγότερη αναμονή, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη εξυπηρέτηση.
Η τεχνολογία, άλλωστε, έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο. Αν μεταφέρουμε απλώς τη γραφειοκρατία από το γκισέ στην οθόνη, δεν έχουμε αλλάξει πραγματικά το κράτος.
Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική.
Η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται μόνο μέσα από γραφεία, αριθμούς και παρουσιάσεις. Χρειάζεται επαφή με την κοινωνία, επικοινωνία με τη βάση, αποτελεσματικότητα και, κυρίως, διάθεση να ακούσουμε ακόμη και εκείνους που διαφωνούν μαζί μας.
Οι χειροκροτητές μάς δείχνουν τι κάναμε σωστά. Οι διαφωνούντες πολλές φορές μάς δείχνουν τι πρέπει να διορθώσουμε.
Σε αυτή τη σχέση σημαντικό ρόλο έχει και ο βουλευτής. Δεν είναι ένας ενοχλητικός επισκέπτης ενός υπουργείου. Μεταφέρει στη Βουλή και στην κυβέρνηση την πραγματική εικόνα της κοινωνίας και της περιφέρειάς του. Ταυτόχρονα, όμως, έχει την ευθύνη να βλέπει τη μεγάλη εικόνα: τις δυνατότητες της χώρας, τους διαθέσιμους πόρους και τις ανάγκες του συνόλου.
Αυτή είναι η δύσκολη αλλά ουσιαστική ισορροπία της πολιτικής.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε μια πολιτική που να μην εξαντλείται στην επόμενη δημοσκόπηση ή στην επόμενη κάλπη. Χρειαζόμαστε πολιτικές που κοιτούν την επόμενη γενιά.
Γιατί η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται με περισσότερα λόγια. Χτίζεται όταν η δέσμευση γίνεται αποτέλεσμα, η μεταρρύθμιση καλύτερη υπηρεσία και η ανάπτυξη περισσότερες ευκαιρίες.
Η πολιτική, τελικά, είναι σχέση εμπιστοσύνης.
Και η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται ούτε ανακοινώνεται. Κερδίζεται καθημερινά.
Κερδίζεται όταν το κράτος βρίσκεται πιο κοντά στον πολίτη και όταν η πολιτική έχει το θάρρος να βγαίνει από το ασφαλές περιβάλλον των γραφείων και να συναντά την πραγματική κοινωνία.
Γιατί εκεί μπορεί να μην υπάρχουν πάντα χειροκροτήματα.
Υπάρχουν όμως οι αλήθειες που χρειάζεται να ακούσουμε.
