">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο Ντέιβιντ Κάμερον μίλησε για την «προσωπική ευθύνη των εγκληματιών» και αρνήθηκε κατηγορηματικά πως τα επεισόδια σχετίζονται με φτώχεια ή κοινωνικούς παράγοντες, καθώς «δεν πρόκειται για πολιτική, ούτε για διαδήλωση, αλλά για κλοπή». Μίλησε για τις συμμορίες που προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν μια «κουλτούρα του φόβου» στους δρόμους της Αγγλίας. Όταν αναφέρθηκε στα «βαθύτερα προβλήματα» έκανε λόγο για περισσότερη πειθαρχία στα σχολεία και για την ευθύνη που φέρουν οι γονείς. Σε αυτές του τις τοποθετήσεις, και ενώ οι ταραχές φαίνεται να κοπάζουν οριστικά, η αντιπολίτευση του Εντ Μίλιμπαντ ύψωνε την φωνή της μονάχα για να απαιτήσει περισσότερη αστυνομοκρατία. Την ώρα μάλιστα που ο Κάμερον διεμήνυε την ένταση της καταστολής, ξεκαθαρίζοντας πως αν ξαναέρθει αντιμέτωπος με μια παρόμοια κατάσταση θα βγάλει το στρατό στο δρόμο.
Από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων ο πρωθυπουργός της Αγγλίας είπε ότι αναμένετο. Αρχικά απευθύνθηκε στους δράστες, τους οποίους αποκάλεσε κοινούς εγκληματίες, λέγοντας πως «Η αντεπίθεση έχει πραγματικά ξεκινήσει. Θα πληρώσετε για ό,τι κάνατε». Μετά μίλησε για την ανεπάρκεια της Μητροπολιτικής αστυνομίας, η οποία σύμφωνα με τον Ντ. Κάμερον, δεν έπρεπε να αντιμετωπίσει τις ταραχές ως «ζήτημα δημόσιας τάξης», αλλά ως «καθαρή εγκληματικότητα». «Υπήρχαν απλά πολύ λίγοι αστυνομικοί στους δρόμους μας και οι τακτικές τους απλά δεν λειτουργούσαν. […]Η αλήθεια είναι ότι η αστυνομία αντιμετώπιζε μία νέα και μοναδική πρόκληση με διαφορετικούς ανθρώπους να κάνουν το ίδιο πράγματα -ουσιαστικά να λεηλατούν- σε διαφορετικά μέρη, όλοι την ίδια στιγμή».
Μετέπειτα πέρασε στην επισημοποίηση και γνωστοποίηση των νέων κατασταλτικών μέτρων, το πνεύμα των οποίων μπορεί να χωρέσει σε μια πρότασή του. Μιλώντας για την χρησιμοποίηση καμερών CCTV για τον εντοπισμό των δραστών είπε πως «Καμία ψευδοαφοσίωση στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να μπει στο διάβα μας». Έτσι, πέραν των καμερών, η Μητροπολιτική Αστυνομία έχει ήδη την έγκριση να αφαιρεί τις κουκούλες ή άλλο κάλυμμα προσώπου σε οποιοσδήποτε συνθήκες κρίνει πως είναι απαραίτητο. Επιπλέον, ο Ντ. Κάμερον ανακοίνωσε πως εξετάζονται μέτρα ώστε να αποτρέπεται η χρήση των κοινωνικών δικτύων για το φόβο συντονισμού και εξάπλωσης ταραχών. Τα κανόνια νερού, οι πλαστικές σφαίρες έχουν εγκριθεί, ενώ αν χρειαστεί τόσο η απαγόρευση της κυκλοφορίας, όσο και ο στρατός είναι «στο τραπέζι» του πρωθυπουργού.
«Η κουλτούρα του φόβου»
Η χρησιμοποίηση της συγκεκριμένης ορολογίας είναι μάλλον ειρωνική προερχόμενη από έναν άνθρωπο στο πόστο του Ντέιβιντ Κάμερον. Όταν έπεφταν οι Πύργοι της Αμερικής το 2001, τόσο ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ο νεότερος όσο και ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας Τόνι Μπλερ, τράφηκαν από αυτή την κουλτούρα για να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους, τους πολέμους σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Οι πόλεμοι όμως δεν ήταν το μόνο αποτέλεσμα. Πριν τις επεμβάσεις ο Τζ. Μπους είχε περάσει τον αντιτρομοκρατικό νόμο (Patriot Act) τον Οκτώβριο του 2002.
Ελέω του εξωτερικού εχθρού η τότε αμερικάνικη κυβέρνηση μπόρεσε να περάσει έναν νόμο που ελαχιστοποιούσε τους περιορισμούς των υπηρεσιών του νόμου σε πολλούς τομείς, όπως τα προσωπικά αρχεία παντός τύπου, ενώ παράλληλα διεύρυνε την ερμηνεία της «τρομοκρατίας» επιτρέποντας την χρησιμοποίηση του νόμο σε μεγάλη κλίμακα. Τώρα η Αγγλία αντιμετωπίζει τον «εσωτερικό εχθρό», που ήδη δαιμονοποιείται και απανθρωπίζεται κατά κόρον και αυτή η «κουλτούρα του φόβου» θα εγκαθιδρύσει τα νέα κατασταλτικά μέτρα. Όπως και στην Αμερική (ο Μπάρακ Ομπάμα ανανέωσε τον αντιτρομοκρατικό νόμο τον Μάιο του ’11), αυτά τα μέτρα δεν θα πάψουν να ισχύουν δεκαετίες μετά το ξέσπασμα της βίας.
Συμπολίτευση από τον Εντ Μίλιμπαντ
Στην Βουλή των κοινοτήτων κατ’ ουσίαν δεν υπήρχε αντιπολίτευση. Ενώ οι ταραχές εύλογα συγκλόνισαν τους Βρετανούς πολίτες, o Εντ Μίλιμπαντ και οι Νέοι Εργατικοί φαίνονταν ανίκανοι να προσφέρουν μια διαφορετική ανάγνωση των γεγονότων, από την απολιτίκ και γκανγκστερική εκδοχή του Ντ. Κάμερον. Το μόνο που φαινόταν να απασχολεί την πλευρά των Εργατικών ήταν να μην προχωρήσει η παρούσα κυβέρνηση στις μελλοντικές περικοπές στην αστυνομία, όπως έχει αναγγείλει.
Όπως επισημαίνει ο πολιτικός αναλυτής, Ταρίκ Αλί, ένας από τους πολλούς λόγους των τωρινών ταραχών, ανά την Ευρώπη εν γένει, είναι η ομοιότητα των πολιτικών κομμάτων και η έλλειψη των επιλογών. «Σε όλη την Ευρώπη, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που διαχώριζαν τα κέντρο-αριστερά κόμματα από τα κέντρο-δεξιά, τους συντηρητικούς από τους σοσιαλδημοκράτες, έχουν πλέον εξαφανιστεί. Η ομοιότητα της επίσημης πολιτικής καταπιέζει τα λιγότερο προνομιούχα τμήματα του εκλογικού σώματος, δηλαδή την πλειοψηφία».
Υπό αυτό το πρίσμα, της παντελούς ομογενοποίησης των κομμάτων εξουσίας, πρέπει να αναλυθούν τα βίαια γεγονότα στην Αγγλία. Ο πολιτικός αναλυτής του Reuters, Τζον Λόιντ, έγραφε πως έχουμε να κάνουμε με «Επαναστάτες χωρίς αιτία», σκιαγραφώντας το προφίλ τους παραπλήσια με τον πρωθυπουργό. Όμως, δεν βρισκόμαστε στο Λος Άντζελες του ’60, ούτε στην Αγγλία του ’80. Ο μαύρος εθνικισμός δεν υφίσταται πλέον, ενώ τους Νέους Εργατικούς συμβολίζει ο Τόνι Μπλερ. Οι «ταραχοποιοί» δεν εκφράζονται από κανέναν, ωστόσο το ζήτημα είναι αναπόφευκτα πολιτικό. Στην Βουλή των Κοινοτήτων τα δυο κόμματα διάλεξαν να αγνοήσουν την πραγματικότητα της φτώχειας, της καταπίεσης και της αποξένωσης που καλλιεργεί την βία και τις συμμορίες. Και έτσι η Αγγλία θα συνεχίσει και το μόνο άγνωστο είναι πότε θα γίνουν οι επόμενες ταραχές.
