">
Συνέντευξη στη ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΝΔΡΑΝΗ
Ένας Θεσσαλονικιός από την Καλαμαριά, ο Νίκος Αναδολής μας κάνει υπερήφανους εντός και εκτός Ελλάδος. Μόλις 19 ετών, πιανίστας, με τη μουσική να τρέχει στις φλέβες του, παιδί μουσικής οικογένειας, έμαθε από μικρός την μουσική και την αγάπησε ξεκινώντας μόλις στα τέσσερα του χρόνια να παίζει πιάνο. Ένα παιδί θαύμα με αμέτρητες διακρίσεις και βραβεία στο εξωτερικό και στην χώρα μας καθώς και μια υποτροφία στο Berklee University στη Βοστόνη των Η.Π.Α. Την δέχτηκε και θα βρίσκεται εκεί για τις σπουδές του τα επόμενα χρόνια. O Νίκος Αναδόλης θα ήθελε να ευχαριστήσει τη δασκάλα του στο κλασικό πιάνο, Μαργαρίτα Εφραιμίδου, που είναι τελειόφοιτη της σχολής Τσαικόφκι στη Μόσχα, και θέλει να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του σε αυτήν, η οποία τον βοήθησε με τις γνώσεις της και κατάφερε να τον μετατρέψει σε αυτό που είναι σήμερα, δηλαδή ένας άριστος πιανίστας. Επίσης μαζί της με υπομονή και επιμονή κατάφερε τις τόσες επιτυχίες του. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κα Εφραιμίδου και ο πατέρας του κος Αναδόλης, ήταν η μόνη ουσιαστική μουσική βοήθεια που είχε το διάστημα που βρισκόταν στην Ελλάδα.
Από τα τέσσερα σου χρόνια ξεκίνησες μαθήματα πιάνου. Πιέστηκες από τους γονείς σου γι αυτό λόγω της μουσικής τους πορείας; Πώς επηρέασε την παιδική σου ηλικία αυτό;
Δεν είχα καμιά πίεση από τους γονείς μου ως προς την μουσική. Οι γονείς μου με έστειλαν στο ωδείο καθώς αντιλήφθηκαν ότι από τεσσάρων χρονών μπορούσα και έπαιζα απλά τραγουδάκια στο πιάνο (τα οποία μάθαινα με το αυτί). Πιστεύω ότι η μουσική με επηρέασε θετικά καθώς μου γέμισε ή αν θέλετε μου έδωσε χαρά στα παιδικά μου χρόνια.
Η αντιμετώπιση από τα άλλα παιδιά; Σε βλέπανε σαν κάτι ξεχωριστό;
Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, καθώς δεν με ενδιέφερε να προβληθώ, ούτε να επιδιώξω τον θαυμασμό των συνομήλικών μου. Έτσι λοιπόν δεν γνώριζαν τις μουσικές μου ικανότητες. (για τα παιδικά μου χρόνια μιλάω πάντα).
Βλέποντας τον πατέρα σου να παίζει μουσική πως αισθανόσουν;
Αισθανόμουν πως ήθελα να παίξω μουσική μαζί του, κάτι που έγινε λίγο αργότερα. Στην αρχή παίζαμε μαζί με διαφορετικά όργανα. Εγώ στη φλογέρα και ο μπαμπάς μου στη κιθάρα. Πιο μετά, όταν έφτασα σε κάποιο επίπεδο στο πιάνο, εγώ έπαιζα στο πιάνο και ο μπαμπάς μου στα ντραμς. Γενικά ο μπαμπάς μου με έχει βοηθήσει πολύ μέχρι τώρα, γιατί πάντα μου έδειχνε το καλό παράδειγμα ή αν θέλετε τον (κατά την γνώμη μου) σωστό δρόμο.
Έχεις κάποιο πρότυπο;
Πάει ένας χρόνος που σταμάτησα να έχω κάποιο πρότυπο. Πάντως λάτρευα κάποιους πιανίστες και τις μπάντες τους κατά διαστήματα στο παρελθόν. Για τα παιδικά μου χρόνια το είδωλο μου χωρίς καμιά αμφιβολία ήταν ο Oscar Peterson και το τρίο και κουαρτέτο του. Αργότερα άκουγα πιανίστες όπως ο Keith Jarret, Brad Mehldau, Chick Corea, Herbie Hancock, καθώς και τον Gonzalo Rubalcaba προς το τέλος. Είναι σημαντικό να αναφέρω πως στο διάστημα (ένα με δύο χρόνια συνήθως) που άκουγα και θαύμαζα κάποιο από αυτά τα ονόματα, δεν άκουγα τίποτε άλλο. Με λίγα λόγια άκουγα πολλές φορές τον ίδιο καλλιτέχνη για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να βρεθεί κάτι άλλο να εκτιμήσω πολύ βαθιά (κάποιος άλλος καλλιτέχνης).
Πόσες ώρες εξασκείσαι την ημέρα; Έχεις καθόλου ελεύθερο χρόνο για τα προσωπικά σου ενδιαφέροντα, για την προσωπική σου ζωή;
Κοιτάξτε όλα είναι σχετικά, θέλω να πω ότι εξαρτάται από κάποιες συνθήκες. Το διάστημα που βρίσκομαι στην Βοστόνη ασχολούμαι όλη την ημέρα με την μουσική, βέβαια όταν μιλάω για μουσική δεν εννοώ αποκλειστικά την μελέτη του πιάνου. Αναφέρομαι στη σύνθεση, ενορχήστρωση, πρόβες με το τρίο μου (το αμερικάνικο) ανάλυση έργων, εργασίες του πανεπιστημίου και φυσικά στην μελέτη του πιάνου η οποία κρατάει τον περισσότερο χρόνο (στις 5 με 6 ώρες ημερησίως). Όπως καταλαβαίνετε έχω όλη την ημέρα να ασχοληθώ με τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα. Παρεμπιπτόντως όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα (το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα) οι ρυθμοί πέφτουν λιγάκι, είμαι πλέον ελεύθερος από το πανεπιστήμιο και συνηθίζω να αφήνω 4 με 5 ώρες για βόλτα στην Θεσσαλονίκη ή για επίσκεψη σε αγαπημένα μου πρόσωπα.
Τώρα μένεις μόνιμα στη Βοστόνη; Πως προέκυψε η υποτροφία Berklee University;
Ναι, αυτήν την στιγμή μένω μόνιμα στη Βοστόνη (τουλάχιστον μέχρι να τελειώσω τις σπουδές μου). Όσον αφορά την υποτροφία, είναι μεγάλη ιστορία που αρχίζει από τον Νοέμβριο του 2006. Εκείνη τη χρονική περίοδο πήγαινα Α’ λυκείου στο σχολείο και με την παρακίνηση κάποιου οικογενειακού μας φίλου κατεβήκαμε στην Αθήνα εγώ και οι γονείς μου ώστε να μου κάνουν ακρόαση καθηγητές από το «Berklee College of Music» οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αθήνα στο ωδείο «Φίλλιπος Νάκας» για ανεύρεση ταλέντων. Αυτοί γυρίζουν όλον τον κόσμο για να ακούσουν παιδιά (και όχι μόνο) που ενδιαφέρονται να σπουδάσουν στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο, και ανάλογα με το ταλέντο τους και τις ικανότητες τους, δίνουν υποτροφίες διαφορετικών μεγεθών. Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, εμένα επειδή ήμουν μικρός δεν μπορούσαν να μου δώσουν κάποια υποτροφία για να αρχίσω τις σπουδές μου εκεί καθώς έπρεπε πρώτα να τελειώσω το σχολείο (και ήθελα αλλά 3 χρόνια να το τελειώσω). Με κάλεσαν όμως στο καλοκαιρινό τους πρόγραμμα για το 2007 και μάλιστα με όλα τα έξοδα πληρωμένα (φαγητό, διαμονή και δίδακτρα). Αυτό το καλοκαιρινό πρόγραμμα λαμβάνει χώρα στη Βοστόνη και πρόκειται για σεμινάρια που περιλαμβάνουν συναυλίες και ηχογραφήσεις για τους μαθητευόμενους. Η διάρκεια αυτού του καλοκαιρινού προγράμματος είναι πέντε βδομάδες. Όπως κατάλαβα αργότερα αυτά τα σεμινάρια με τις ηχογραφήσεις και τις συναυλίες είχαν έναν στόχο… Να σε γνωρίσουν καλύτερα. Με έβαλαν να ηχογραφήσω Cd σε επαγγελματικό στούντιο με άλλους 6 πολύ ταλαντούχους μαθητές, που τους φέρανε από διάφορα μέρη του κόσμου με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Μετά παίξαμε σε δύο συναυλίες όπου μας παρακολουθούσαν πολύ στενά σημαντικές μονάδες καθηγητών του πανεπιστημίου (χωρίς να το έχουμε καταλάβει) ώστε να βγάλουν αποφάσεις για το τι υποτροφίες θα μας έδιναν για το κανονικό πρόγραμμα σπουδών (εφόσον δηλώναμε). Την τελευταία εβδομάδα ήταν οι (κατά την γνώμη μου) καθοριστικές ακροάσεις που μας έκαναν ώστε να αποφασίσουν για τις υποτροφίες. Την τελευταία μέρα ανακοινώθηκαν οι υποτροφίες στο BPC «Berklee Performance Center» (είναι ο μεγαλύτερος συνοικιακός χώρος του πανεπιστημίου, χωρητικότητας γύρω στις 2.000 θέσεις). Οι υποτροφίες που έδιναν ξεκινούσαν από τα 1.000$ μετά έδιναν 2.000$, 3.000$, 4.000$ και τέλος η ψηλότερη υποτροφία που ανακοίνωσαν ήταν η «Full Tuition» 22.000$, που ισοδυναμούσε με όλα τα δίδακτρα ανά εξάμηνο. Εμένα μου έδωσαν αυτήν την τελευταία από τις παραπάνω υποτροφίες (που σημαίνει ότι μου πληρώνουν όλα τα δίδακτρα). Ήμουν πολύ χαρούμενος για αυτήν την επιτυχία, αλλά η μητέρα μου (που είχε έρθει μαζί μου) ρώτησε και έμαθε ότι υπάρχει μια ψηλότερη υποτροφία που ονομάζετε «Presidential Scholarship» (Προεδρική), την οποία τη δίνουν σε 7 άτομα μόνο (2 ξένους και 5 αμερικάνους) από τους 4.000 που δηλώνουν και την ανακοινώνουν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, συγκεκριμένα 3 μήνες προτού αρχίσει το 1ο εξάμηνο. Ο κάτοχος αυτής της υποτροφίας τα έχει όλα πληρωμένα για όλα τα χρόνια σπουδών του (δίδακτρα, στέγαση και σίτιση). Η ουσία είναι ότι μου ανακοίνωσαν για την «Presidential Scholarship» υποτροφία τον Ιούλιο του 2008 (έδινα πανελλήνιες την χρονιά εκείνη) και από τότε έχω την ευκαιρία να κάνω αυτό ακριβώς που θέλω, σπουδάζοντας στο πιο φημισμένο πανεπιστήμιο στην μοντέρνα μουσική. Οι σπουδές μου ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2008 μόλις τελείωσα το σχολείο και ήταν η καλύτερη εξέλιξη που θα μπορούσε να υπάρχει για μένα.
Η Αμερική σου προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για την επαγγελματική σου σταδιοδρομία από ότι η Ελλάδα; Που υστερεί η χώρα μας στο δικό σου επαγγελματικό κλάδο;
Θα μπορούσα να γράψω σελίδες για αυτό. Θα αρκεστώ να πω πως οι σπουδές μου στη Βοστόνη είναι ουσιαστικές, με χώρους εξοπλισμένους με τελευταίας τεχνολογίας «εργαλεία» (μηχανήματα) και το επίπεδο σπουδών είναι πολύ υψηλό, με πολύ δύσκολο και υγιή συναγωνισμό καθώς έρχονται ή μάλλον φέρνουν πολύ ταλαντούχους μαθητές απ’ όλο τον κόσμο (με διάφορες υποτροφίες). Μου έδωσε την ευκαιρία να φτιάξω το δικό μου τρίο και να δουλεύω μαζί του όποτε θέλω, μιας και σπουδάζουμε στο ίδιο πανεπιστήμιο με τα παιδιά. Επίσης είναι πολύ οργανωμένοι και πολύ υπεύθυνοι. Εκτός από την υψηλή εκπαίδευση μου δίνουν τη δυνατότητα να έρχομαι σε επαφή με προσωπικότητες της μουσικής σκηνής και με πολύ υψηλού επιπέδου μουσικούς από όλο τον κόσμο. Όσο για την διαφορά, στην Αμερική αναγνωρίζουν αυτό που κάνω και μου δίνουν πολλές ευκαιρίες. Συναυλίες σε μέρη όπως το «Blue Note Club» της Νέας Υόρκης. Πρόσφατα έπαιξα και σε 2 συναυλίες στο Σαν Φρανσίσκο, και μετά από το 1ο βραβείο που πήρα στον διεθνή διαγωνισμό «Martial Solal» μου γίνονται πολλές προτάσεις για διάφορα Φεστιβάλ.
Βοήθεια από το Ελληνικό κράτος είχες; Σε βοηθήσανε κάπου;
Όχι δεν είχα καμιά βοήθεια μέχρι στιγμής, αλλά ευελπιστώ ότι θα με βοηθήσουν για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές (αν θα κάνω).
Έχεις γράψει κάτι δικό σου; Κυκλοφορεί κάποια δουλειά σου στα δισκοπωλεία της χώρας;
Έχω κάνει κάποια CD, έχω γράψει αρκετές συνθέσεις (καθώς και ενορχηστρώσεις) και πολλά «transcriptions» (2 βιβλία), αλλά στην Ελλάδα δεν κυκλοφορεί τίποτα. Περιμένω για την κατάλληλη στιγμή.
Πως αισθάνεσαι με το προσωνύμιο παιδί-θαύμα;
Θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που αγαπά πολύ την μουσική και είμαι αφιερωμένος σε αυτήν.
Δεν σε αγχώνει η αναμονή από όλους, το κοινό σου, να αποδείξεις κάτι; Να περιμένουν πώς θα εξελιχτεί η ζωή σου;
Όχι καθόλου. Είμαι ήρεμος με τους δικούς μου ρυθμούς και απλούστατα αφουγκράζομαι το μέσα μου που με καθοδηγεί (την έμπνευση και την φαντασία μου).
Πως φαντάζεσαι την επαγγελματική σου πορεία στο μέλλον; Σ ενδιαφέρει να ακολουθήσεις αυτό που κάνεις και στο μέλλον, ή θεωρείς ότι είναι κάτι προσωρινό;
Η μουσική για μένα είναι μονόδρομός διότι της έδωσα ιδιαίτερη βάση από την αρχή που ξεκίνησα και συν τοις άλλοις είναι το μόνο πράγμα που με χαροποιεί και μου ανοίγει πόρτες να προχωρήσω πιο βαθιά σε αυτόν τον τομέα. Όσο για την επαγγελματική μου πορεία δεν θα ήθελα να φαντάζομαι κάτι καθώς δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Ο σκοπός μου είναι να παίζω όλο και καλύτερη μουσική. Δεν μου αρέσει να ξοδεύω πολύ χρόνο στην προβολή μου γιατί αυτό μερικές φορές (κατά την ταπεινή μου άποψη) λειτουργεί ενάντια στην μουσική μου εξέλιξη.
