">
Δύο σπουργιτάκια κάθονται στα σύρματα του τηλεφώνου και κουβεντιάζουν. Ξαφνικά το ένα αρχίζει να γελάει.
-Γιατί γελάς; ρωτάει το άλλο.
-Περνάει ένα τηλεγράφημα και μου γαργαλάει τα πόδια!
Οι κληρονομιές
Συναντιούνται δύο φίλοι που είχαν να βρεθούν απ’ το δημοτικό.
-Πού είσαι ρε Γιώργο; Πού χάθηκες τόσον καιρό;
-Εδώ, Θανάση μου. Εσύ;
-Άστα, που να στα λέω. Πριν 3 μήνες πέθανε ένας θείος μου και μου άφησε 50.000 ευρώ, Θεός σχωρέστον...
-Όχι, ρε φίλε. Κρίμα...
-Και πριν δύο μήνες πέθανε μία θεία μου, ρε συ και μου άφησε 100.000 ευρώ, Θεός σχωρέστην...
-Όχι, ρε φίλε! Συλλυπητήρια. Γι’ αυτό είσαι χάλια, ε;
-Τι λες ρε! Είμαι χάλια γιατί δεν πέθανε κανένας αυτόν το μήνα!...
Στο σχολείο:
-Γιάννη, πού είναι η εργασία σου;
-Κυρία, την έφαγε ο σκύλος μου!
-Γιάννη, είμαι 19 χρόνια δασκάλα. Περιμένεις σοβαρά να πιστέψω αυτήν την δικαιολογία;
-Μα είναι αλήθεια, κυρία. Το ορκίζομαι. Έπρεπε να τον αναγκάσω, αλλά στο τέλος την έφαγε!...
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, εντελώς μόνος του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της στεριάς, ένα μέρος του όλου».
John Donne, 1572-1631, Άγγλος ποιητής & κληρικός
