">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ο κοινωνικός και οικονομικός μονόδρομος της Ευρώπης επεκτείνεται. Η Πορτογαλία εξέλεξε το κεντροδεξιό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (PSD) του Πέδρο Πάσος Κοέλιο, που ως υποψήφιος είχε υπερθεματίσει πως θα υπερβεί τις απαιτήσεις του δικού τους μνημονίου. Το «λιγότερο κράτος» ήταν ο βασικός άξονας μιας προεκλογικής εκστρατείας που ήταν δεδομένο ότι θα στεφόταν με επιτυχία λόγω της ελεύθερης πτώσης της δημοφιλίας του απερχόμενου πρωθυπουργού Ζόζε Σόκρατες. Στο ίδιο μοτίβο, η Βρετανία ετοιμάζεται να αφανίσει περισσότερες από 300.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα εξαιτίας των κυβερνητικών περικοπών των δημοσίων δαπανών ύψους 133 δις δολάρια τα προσεχή τέσσερα έτη και απειλεί ανοιχτά οποιοδήποτε σκοπεύει να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό.
Ξεκινώντας από την Πορτογαλία, το εκλογικό σώμα βρισκόταν μεταξύ σφύρας και άκμονος. Ο Ζόζε Σόκρατες των κυβερνώντων Σοσιαλιστών ήταν ο άνθρωπος που έφερε το μνημόνιο της ΕΕ και του ΔΝΤ και οδήγησε την χώρα σε πρόωρες εκλογές, μετά που έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψήφια. Καθώς θεωρήθηκε ο κύριος υπαίτιος για την οικονομική κατάρρευση της χώρας του, ήταν βέβαιο εξ αρχής πως το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Κοέλιο θα ερχόταν στην εξουσία. Ο Κοέλιο, όμως, όχι μόνο είχε ήδη υπογραμμίσει πως θα τηρήσει το μνημόνιο, αλλά είχε τονίσει πως είναι απαραίτητη μια μεγαλύτερη μεταρρύθμιση με ραγδαία ιδιωτικοποίηση και οι ρητορικές του Σόκρατες περί «κατάλυσης του κράτους πρόνοιας», προφανώς είχαν ψηφοθηρικό χαρακτήρα αλλά το δίχως άλλο δεν απέχουν από την αλήθεια.
Όσον αφορά τα αποτελέσματα αυτά καθ’ ευατά, το PSD του Κοέλιο συγκέντρωσε 39% των ψήφων έναντι 28% των Σοσιαλιστών του Σόκρατες, με πάνω από το 90% των ψήφων καταμετρημένο. Τρίτη δύναμη ανακηρύχθηκε το Λαϊκό δεξιό Κόμμα (CDS-ΡΡ) με το 10%, ενώ η συμμαχία κομμουνιστών και πρασίνων συγκέντρωσε το 7,7% των ψήφων και το Αριστερό Μπλοκ το 5%. Το PSD καταλαμβάνει 105 έδρες έναντι 73 των Σοσιαλιστών, όμως, σίγουρη θεωρείται η συμμαχία με το δεξιό εθνικιστικό κόμμα. Ο Σόκρατες δέχτηκε την ήττα του και ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος επισημαίνοντας ότι είναι καιρός το κόμμα να ανοίξει ένα «νέο κύκλο», ενώ ο Κοέλιο δήλωσε πως «Τα χρόνια που μας περιμένουν θα απαιτήσουν πολύ θάρρος από μέρους της Πορτογαλίας ολόκληρης», προοικονομώντας την αιματηρή λιτότητα και ιδιωτικοποίηση που θα φέρει.
Στυγνός εκβιασμός στην Βρετανία
Οι μαζικές απολύσεις, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης είναι κάποια από τα επερχόμενα μέτρα του Λονδίνου. Τα εργατικά συνδικάτα στον δημόσιο τομέα έχουν διαχρονικά παραμείνει ισχυρά, παρά τις απώλειες που είχαν υποστεί την εποχή της Θάτσερ, και έχουν αποφασίσει να απεργήσουν στις 30 Ιουνίου, ενάντια στις προγραμματισμένες μεταβολές στις συντάξεις τους. Παρά την ισχύ τους, τα συνδικάτα δεν έχουν αντιδράσει στην «πολιτική οικονομικής ανάκαμψης», που ασκεί ο Τζορτζ Όσμπορν και η κυβέρνηση του Κάμερον επιθυμεί να παραμείνουν αδρανείς απέναντι στα μελλοντικά της σχέδια.
Το ρόλο του αγγελιαφόρου ανέλαβε ο υπουργός Επιχειρήσεων, Βινς Καμπλ, ο οποίος, μιλώντας με 600.000 μέλη του συνδικάτου GMB, τόνισε πως «Τα εργατικά συνδικάτα θα αντιμετωπίσουν σκληρότερους νόμους εάν απαντήσουν στο κυβερνητικό πρόγραμμα λιτότητας με σειρά απεργιών». Επισημαίνοντας πως τα επίπεδα των απεργιών παραμένουν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα απείλησε πως «εάν η κατάσταση αλλάξει και οι απεργίες προκαλέσουν σοβαρή ζημιά στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό, η πίεση πάνω μας να δράσουμε θα ενταθεί, κάτι που τόσο εσείς όσο και εγώ επιθυμούμε να αποφευχθεί». Ο ωμός εκβιασμός της κυβέρνησης αφορά σε πρώτο επίπεδο την αλλαγή του νόμου για τις απεργίες, ενώ παράλληλα προσθέτει μια ακόμη μορφή κυβερνητικής συστημικής βίας στις ήδη υπάρχουσες.
Η Πορτογαλία και Αγγλία αποτελούν διαφορετικά παραδείγματα του μονόδρομου της Ευρώπης, με κοινή όμως στρατηγική. Ενόσω οδηγούμαστε σε αυτόν τον αδιέξοδο μονόδρομο με πιο πρόσφατο παράδειγμα, αλλά επ’ ουδενί όχι μοναδικό, την Ελλάδα, είναι νομοτελειακό πως η ακραία μορφή της στρατηγικής θα φέρει ακραία κοινωνικά φαινόμενα. Οι μύθοι και τα οικονομικά ζόμπι συνεχίζουν να στοιχειώνουν τον κόσμο και είναι βέβαιο πως θα αποτύχουν όπως όλες τις άλλες φορές. Η αντίδραση των «εμπορευμάτων» πολιτών όμως, μπορεί αυτή τη φορά να είναι διαφορετική.
Ισπανία: Ντε φάκτο τέλος των συλλογικών διαπραγματεύσεων
Γενικευμένη ήττα της πολιτικής λιτότητας, ανεργίας και ανέχειας στην Ισπανία
