">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ένας πραγματικός μάστερ των πολιτικών αποδράσεων. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι σε μια ψηφοφορία που θύμιζε αγώνα μπάσκετ κατάφερε να επιβιώσει πολιτικά για μια ακόμη φορά. Ήταν η 56η ψήφος εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση του Καβαλιέρε των σκανδάλων και παρότι ο ίδιος δηλώνει πως «Η αντιπολίτευση γελοιοποιήθηκε», όλες οι εκτιμήσεις πολιτικών αναλυτών συγκλίνουν ότι η Ιταλία θα οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές μέχρι την άνοιξη του 2012.
Η κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι απέσπασε την ψήφο εμπιστοσύνης με 316 ψήφους υπέρ, έναντι 301, σε σύνολο 617 παριστάμενων βουλευτών. Ωστόσο, απέτυχε να εξασφαλίσει ευρεία ψηφοφορία, η οποία είναι παραπάνω από αναγκαία για την ψήφιση κρίσιμων νομοσχεδίων ευθυγραμμισμένων με την ευρωπαϊκή γραμμή ακραίας λιτότητας. Οι επιθέσεις των οίκων αξιολόγησης (υποβάθμιση από ΑΑ- σε Α+) συνεχίζονται, ενώ οι διαδηλώσεις τόσο συνδικάτων, το περασμένο Σαββατοκύριακο, όσο και «αγανακτισμένων», δείχνουν το μέλλον της συγκεκριμένης κυβέρνησης στις επόμενες κάλπες.
Στην δεύτερη χώρα που βρίσκεται υπό απειλή (υποβάθμιση από ΑΑ+ σε ΑΑ-), την Ισπανία, όλοι βρίσκονται εν αναμονή των εκλογών που ανήγγειλε ο Λουίς Θαπατέρο. Οι οίκοι χαρακτηρίζουν και τις δυο αυτές χώρες «επικίνδυνες», λόγω υψηλού επίπεδου δημόσιου χρέους. Εκεί ο Θαπατέρο κατάφερε να πλήξει ανεπανόρθωτα το κύρος του κόμματός του, των Σοσιαλιστών, προχωρώντας σε ιστορική αναθεώρηση του Συντάγματος, εγκρίνοντας τον «χρυσό κανόνα» δημοσιονομικής σταθερότητας, ώστε να ικανοποιήσει τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί.
Επ’ αφορμής του Θαπατέρο ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση για να αναφερθούμε στους ευρωπαίους σοσιαλιστές. Η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα ήταν οι χώρες που κυβερνούνταν από σοσιαλιστικά κόμματα τα τελευταία ταραχώδη χρόνια. Ο πρώην πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες στην Λισαβόνα, ο Θαπατέρο στη Μαδρίτη και ο Παπανδρέου στην Αθήνα, όχι μόνο απέτυχαν να οδηγήσουν τις χώρες τους, αλλά έχουν περιέλθει σε απόλυτη ανυπαρξία. Ο Σόκρατες καταβαραθρώθηκε στις κάλπες κάτι που θα γίνει και στις άλλες δυο περιπτώσεις. Ωστόσο, δεν πρόκειται απλά για μια εκλογική ήττα. Πρόκειται για μια κρίση των σοσιαλιστικών κομμάτων, τα οποία λαμβάνοντας ίσως τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα τις τελευταίας πεντηκονταετίας, περνούν την δική τους κρίση οδεύοντας πιθανώς στην διάλυση.
Ας επανέρθουμε στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου οι εκλογές ίσως δράσουν εκτονωτικά στην λαϊκή οργή. Ωστόσο, έως τώρα δεν έχει φανεί μια διαφορετική προσέγγιση στην αυξανόμενη πίεση που ασκούν οι αγορές και το Βερολίνο (επικουρικά και διαζευκτικά) ανά την Ευρώπη. Επί παραδείγματι, στην Πορτογαλία η νέα κεντροδεξιά κυβέρνηση του Πέντρο Πάσους Κοέλιο συνεχίζει το έργο του Σόκρατες. Μόλις την περασμένη Παρασκευή ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται να κόψει τα επιδόματα Χριστουγέννων και θερινής άδειας, προκειμένου να πετύχει τους στόχους του προϋπολογισμού του 2012. Το συγκεκριμένο μέτρο αφορά τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τους συνταξιούχους με αποδοχές άνω των 1.000 ευρώ. Εξετάζεται επίσης το ενδεχόμενο αύξησης των διοδίων σε μεγάλους αυτοκινητόδρομους της χώρας, αλλά και αύξηση του ΦΠΑ από το 13% στο 23%.
Και η Σλοβακία αποτελεί καλό παράδειγμα ευθυγράμμισης. Η πρωθυπουργός του δεξιού συνασπισμού Ιβέτα Ραντιτσόβα είναι τόσο πιστή στο ευρώ και την ηγέτιδα Γερμανία, που ήταν διατεθειμένη να χάσει την εξουσία για τον μηχανισμό στήριξης EFSF. Μετά από εκβιασμούς και παρασκηνιακές πιέσεις τελικά η αντιπολίτευση ψήφισε το μηχανισμό με αντάλλαγμα τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές σε πέντε μήνες.
Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε διαφορετική πορεία μέσω εκλογών και αυτό πλέον είναι σαφές. Άλλωστε και στη χώρα μας η ΝΔ έχει αποτελέσει, σε κρίσιμες στιγμές, την οπισθοφυλακή του ΠΑΣΟΚ. Ως τελικό συμπέρασμα, μπορούμε να πούμε πως όσο «νεκροί» πολιτικά είναι οι σοσιαλιστές στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, άλλο τόσο δείχνει να είναι ολόκληρο το πολιτικό γίγνεσθαι. Ποιος άλλωστε πιστεύει ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ή η παραμονή της σε αυτό, θα είναι μια πολιτική απόφαση; Ως εκ τούτου, γίνεται ολοένα και πιο πιεστική μια ραγδαία πολιτικοποίηση των μεγάλων μαζών που βγήκαν χθες στους δρόμους.
