Επί δικτατορίας είναι κάποιος νυχτιάτικα έξω από ένα σπίτι και φωνάζει:
-Μωρήηηηηη... μωρήηηηηηηη...
Περιμένει λίγο, δεν του απαντάει κανείς οπότε συνεχίζει...
-Μωρήηηηηηηηηη... μωρήηηηηηηηηηη...
Κάποιος περαστικός πλησιάζει από περιέργεια και ρωτάει:
-Με συγχωρείτε, αλλά ποιον φωνάζετε;
-Τη γυναίκα μου να μου ανοίξει επειδή ξέχασα τα κλειδιά.
-Δεν θέλω να σας κάνω παρατήρηση, αλλά το βρίσκετε σωστό να φωνάζετε μωρή τη γυναίκα σας;
-Άκου να δεις, αν θες φώναξέ την εσύ... Ελευθερία τη λένε...
Κάποτε δύο αστυνομικοί έπιασαν έναν κλέφτη την ώρα που πήγαινε να ξεφύγει και του είπαν:
-Καλά, και νόμιζες πως θα μας ξεφύγεις;
-Ήμουν σίγουρος. Είχα πάρει αντισυλληπτικά χάπια.
-Βλάκα! Αυτά είναι για να μην συλλαμβάνονται τα παιδιά.
-Φτου σου, να πάρει η ευχή... Την άλλη φορά θα πάρω αντισυλληπτικά χάπια για μεγάλους.
«Όταν πρόκειται για θέματα που αφορούν τους πολλούς, η φωνή των ανθρώπων πρέπει να γίνεται κραυγή. Όταν αυτή η κραυγή δεν ακουστεί στην ώρα της πετρώνει μέσα μας και οι άνθρωποι βουβαίνονται».
Τάσος Δήμου
