Μπαίνει κάποιος στο μπαρ, φτάνει στον μπάρμαν και του λέει:
-Μπύρα έχεις;
-Βάλε μου ένα μέτρο παρακαλώ, του λέει ο τύπος.
-Μέτρο δεν έχουμε, αλλά έχω ένα λίτρο αν σε βολεύει, του απαντά ο μπάρμαν.
-Α, όχι, ευχαριστώ, λέει ο τύπος και φεύγει.
Πάει σε άλλο μπαρ. Πάλι τα ίδια στον μπάρμαν.
-Μπύρα έχεις;
-Βάλε μου ένα μέτρο παρακαλώ, του λέει ο τύπος.
-Μέτρο δεν έχουμε, αλλά έχω ένα λίτρο αν σε βολεύει, του απαντά ο μπάρμαν.
-Α, όχι, ευχαριστώ, λέει ο τύπος και φεύγει.
Το έκανε αυτό σε όλα τα μπαρ του δρόμου. Την επόμενη, όλοι οι μπάρμαν συζητούν το περιστατικό μεταξύ τους:
-Αφήστε τον σε μένα, λέει ο ένας. Θα τον φτιάξω εγώ καλά.
Να ο τύπος στο μπαρ το ίδιο βράδυ.
-Μπύρα έχεις;
-Βάλε μου ένα μέτρο παρακαλώ, του λέει ο τύπος.
-Αμέσως, του απαντά ο μπάρμαν.
Πιάνει ένα σφυρί και ένα καλέμι και ανοίγει μία ρωγμή, ένα μέτρο μήκος, πάνω στο μπαρ. Πιάνει την μπύρα και την αδειάζει στη ρωγμή. Το βλέπει ο τύπος και του λέει:
-Μπορείς να μου την τυλίξεις, να την πάρω μαζί μου;
«Οι άνθρωποι κλαίνε διαβάζοντας φαντασίες των ποιητών, αλλά τα αληθινά βάσανα τα παρακολουθούν με αδιαφορία».
Χ. Άντερσεν
