">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Από μικρό παιδί η παραλία μου διήγειρε τη φαντασία, παρότι το σκηνικό είναι σχεδόν πάντα γνωστό. Εν αρχή, υπάρχει μια ομπρέλα είναι καρφωμένη καλά για να μην την πάρει ο αέρας, ενώ είναι κατά προτίμηση ανοιχτόχρωμη για να μην τραβάει ζέστη. Κάτω από την ομπρέλα υπάρχει ένας από τα πιο ανεκτίμητους «θησαυρούς» του καλοκαιριού: η σκιά. Αυτή η πλανεύτρα που σε αναγκάζει να την ακολουθείς τακτικά σε έναν ερωτικό χορό, για να γευτείς τη δροσιά της.
Μετά υπάρχουν οι ξαπλώστρες, τα καρεκλάκια, οι πετσέτες, δηλαδή όλα αυτά τα οποία μπαίνουν ανάμεσα στα σώματα μας και την αμμουδιά. Όλα αυτά τα αντικείμενα είναι ο λόγος που δεν λέμε πια «πάμε στην αμμουδιά», αλλά πάμε στη θάλασσα ή την παραλία ή το beach bar. Η επαφή μας με την άμμο συμβαίνει μόνο στο μπες-βγες από τη θάλασσα και στο πλονζόν αυτοθυσίας για να σώσουμε μια χαμένη μπαλιά στις ρακέτες.
Μεγάλο κρίμα που μερικοί απεχθάνονται την άμμο, η οποία είναι αναπόσπαστο μέρος της απόλαυσης της αμμουδιάς. Να μερικοί λόγοι που πρέπει να αναθεωρήσετε τη σχέση σας με την άμμο: 1) Είναι εύπλαστη και μπορείς να γράψεις εύκολα κάτι ρομαντικό στον αγαπημένο/η σου, ενώ εναλλακτικά μπορείς να χτίσεις πυργάκια για να λάβεις σύντομη καλλιτεχνική ικανοποίηση. 2) Κολλάει πάνω σου και σου δίνει ένα πολύ βρώμικο, εξωτικό στυλ που βλέπουμε σε φωτογραφίσεις το οποίο μπορεί να εκτιμηθεί από την απέναντι παρέα όταν δεν έχεις αγαπημένο/η, και 3) αν βυθίσεις μέλη του κορμιού σου στην άμμο μπορείς να δροσιστείς άμεσα, γρήγορα και φυσικά.
Αυτή είναι η δική μου βάση για την απόλαυση μιας μέρας στην παραλία: Ομπρέλα- σκιά, άμμος και θάλασσα. Το χρονικό πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν όλα αυτά είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί ο ήλιος παραμονεύει απειλητικός, χωρίς να κάνει διακρίσεις… περίπου.
Αχ, ο ήλιος, η αιώνια πηγή ζωής και χαράς… για κάποιους άλλους! Γιατί για όλους όσους έχουν ανοιχτόχρωμο δέρμα και καίγονται εύκολα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Από τις 2 το μεσημέρι μέχρι τις 5 είναι απαγορευτικό να κάτσεις στον ήλιο, το λένε και όλοι ανεξαιρέτως οι επιστήμονες. Φυσικά, όλοι οι αδαείς και εξυπνάκηδες θα πούνε «άντε ρε βάλε αντηλιακό και να κάτσε στον ήλιο να μαυρίσεις». Ε, δεν είναι έτσι όμως και το αποδεικνύει και το τωρινό μου κοκκινωπό χρώμα μπαρμπουνιού, το οποίο συνέβη παρά το 30άρι αντηλιακό μου. Οπότε πάω προς ολοταχώς για 100άρι!!
Εσείς έχετε το μαύρισμα, εγώ το έχω ρίξει στην επιστημονική φαντασία, φτιάχνοντας σενάρια για να διασκεδάσω κάτω από τη «βιονική» μου ομπρέλα:
«(..) Ο Γιώργος σήκωσε νωχελικά το ιδρωμένο του κεφάλι και κοίταξε τον ορίζοντα, μέσα από τα ολόμαυρα μηχανικά γυαλιά ηλίου – μόνο αυτά του επέτρεπαν πια να κοιτάξει το λουσμένο από τις θανατηφόρες ηλιακές ακτίνες τοπίο. Σκέφτηκε, ότι οι μέρες που ο καθένας θα μπορούσε να βγει έξω και να περπατήσει ανέμελα στον ήλιο είχαν περάσει ανεπιστρεπτί, οι απαγορευμένες ώρες για να μην καείς από τον ήλιο μοιάζουν μια ατελείωτη καταδίκη…»
Έτσι λοιπόν το μπάνιο στη θάλασσα, συμβαίνει περίπου μετά 6- 6:30 το απόγευμα και για αυτό άλλωστε έχει πέφτει τόσο φιλοσοφία για την ομπρέλα και την άμμο. Κάτι πρέπει να κάνεις μέχρι να πάει 6, οπότε είτε σκέφτεσαι κάτι για την άμμο είτε την ανεκτίμητη επανένωση των New Kids On the Block. Αυτή είναι όντως η καλύτερη ώρα στην παραλία, αν εξαιρέσεις τα κουνούπια που βγαίνουν παγανιά και την πείνα που σου τσαλακώνει το στομάχι.
Άντε καλό καλοκαίρι, καλά μπάνια και προσοχή στον καλοκαιρινό ήλιο, προκαλεί παραληρήματα!
