Σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία γίνεται η ετήσια σύσκεψη όλων των στελεχών και ο πρόεδρος της εταιρείας σηκώνεται ενώπιον όλων των παριστάμενων για να ανακοινώσει κάτι πολύ σημαντικό.
«Θέλω μπροστά σε όλους σας να απευθυνθώ σε αυτόν τον νεαρό που κάθεται στα μπροστινά καθίσματα. Αγαπητέ μου, σε συγχαίρω από τα βάθη της καρδιάς μου για την αφοσίωση που επιδεικνύεις στην εταιρεία μας, για την ακούραστη διάθεση που σε χαρακτηρίζει, για το δημιουργικό σου πνεύμα, για την αμέριστη προσήλωση στους στόχους που έχει θέσει αυτή η εταιρεία. Γι’ αυτό αποφάσισα να σε ανταμείψω, προσφέροντάς σου τη θέση του γενικού διευθυντή, με τετραπλασιασμό των μηνιαίων αποδοχών σου. Εχεις να πεις κάτι»;
- «Ευχαριστώ πολύ, μπαμπά».
Στο τέλος μίας συνεστίασης, ο πρόεδρος του συλλόγου έβγαζε έναν βαρετό μακροσκελή λόγο που δεν έλεγε να τελειώσει. Ο κόσμος άρχισε να αγανακτεί και να ξεφυσά ή να κοιτάζει το ρολόι του. Ένας μόνο βρήκε το θάρρος και είπε ψιθυριστά στη διπλανή του:
- Πώς μπορούμε να κάνουμε τον ανυπόφορο να σωπάσει;
- Δεν ξέρω, απαντάει το ίδιο ψιθυριστά εκείνη.
- Είμαι τριάντα χρόνια παντρεμένη μαζί του και δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο!
«Όταν είσαι μόνος, να συλλογίζεσαι τα ελαττώματά σου. Όταν είσαι με άλλους, να ξεχνάς τα ελαττώματά τους».
Σααντί, 1213-1292, Πέρσης ποιητής
