">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Χωρίς εκπλήξεις για την ώρα και κυρίως χωρίς την αληθινά μεγάλη ταινία κυλά το φετινό Φεστιβάλ των Καννών, δημιουργώντας μεγάλη προσμονή για τις αμερικανικές συμμετοχές που προβάλλονται από το σαββατοκύριακο και μετά. Χωρίς όμως να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν καλές και ενδιαφέρουσες συμμετοχές έστω και λίγο κατώτερες του αναμενόμενου. Έτσι για παράδειγμα μπορεί να υπήρχαν υπερβολικά υψηλές προσδοκίες για τη νέα ταινία του Ζακ Οντιάρ που είχε εντυπωσιάσει πριν από λίγα χρόνια με τον εξαιρετικό «Προφήτη» όμως το φετινό «Rust and Bone» παρά τις εκπληκτικές ερμηνείες της πανέμορφης Μαριόν Κοτιγιάρ και του σχεδόν ζωώδους Ματίας Σοενάερτς δεν καταφέρνει ποτέ να απογειωθεί σε κάτι παραπάνω από ένα υπερφορτωμένο δραματουργικά μελόδραμα, άψογα, είναι η αλήθεια, σκηνοθετημένο. Η ταινία, βασισμένη στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Καναδού Κρεγκ Ντέβιντσον αφηγείται την παράξενη συνάντηση της Στεφανί μιας εκπαιδεύτριας φαλαινών με τον Αλί ένα νεαρό μικροαπατεώνα, αποτυχημένο πρώην πυγμάχο και πατέρα ενός ανήλικου παιδιού. Όταν η Στεφανί στη διάρκεια μιας επίδειξης με τις φάλαινες χάνει από ατύχημα και τα δυο της πόδια αποφασίζει να στραφεί στον Αλί για βοήθεια φέρνοντας ασυνήθιστα κοντά δύο «καταραμένους» όσο και συμπληρωματικούς χαρακτήρες. Η χημεία του πρωταγωνιστικού ζευγαριού είναι φοβερή και οι ερωτικές τους σκηνές θα συζητηθούν ιδιαίτερα καθώς με οπτικά εφέ η Κοτιγιάρ εμφανίζεται χωρίς πόδια από το γόνατο και κάτω, ωστόσο η ταινία μοιάζει υπερβολικά γυαλισμένη και κυρίως προβλέψιμη ως το τέλος. Κουβαλά όμως ένα τόσο υψηλό επίπεδο παραγωγής που σίγουρα θα είναι ανάμεσα σε αυτές που θα συζητηθούν για κάποιο βραβείο. Από τις ταινίες που θα διχάσουν όσο λίγες στις φετινές Κάννες είναι αναμφισβήτητα το πρώτο μέρος της τριλογίας «Παράδεισος» του Ούρλιχ Ζάιντλ, με τον ειρωνικό τίτλο «Αγάπη». Αυτό ακριβώς είναι που ζητά η μεσήλικη, χωρισμένη μητέρα, ηρωίδα της ταινίας που αποφασίζει να ταξιδέψει ως την Κένυα εκεί όπου το σεξ και η συντροφιά από τα νεαρά αγόρια (τα επονομαζόμενα beach boys) αγοράζονται με ελάχιστα χρήματα. Ο Ζάιντλ ξεφεύγοντας εδώ κάπως από τη γνωστή του κλινική γραφή σκιαγραφεί με άμεσο και συναισθηματικά φορτισμένο τρόπο το πορτρέτο μιας γυναίκας που ψάχνει την αληθινή ανθρώπινη επαφή προσπαθώντας ωστόσο στην ουσία να την εξαγοράσει με χρήματα και πάντα αντιμετωπίζοντας ως αντικείμενα τους εραστές της, μετατρέποντας την ταινία σταδιακά σε ένα σκληρό ειρωνικό σχόλιο για τη νέα αποικιοκρατία και την επιβολή της Δύσης, με άλλα πλέον μέσα, στο φτωχό τρίτο κόσμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ζάινλτ δούλεψε στηριζόμενος σε ένα χαλαρό σενάριο και ποντάροντας στον αυτοσχεδιασμό και τη χρήση σε ένα μεγάλο μέρος μη επαγγελματιών ηθοποιών δίνοντας στο αποτέλεσμα μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη διάσταση, αλλά και μια απρόσμενη οικειότητα.
