ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΤΥΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
Του Τάσου Θωμά
Ο συνδυασμός είναι κυριολεκτικά και μεταφορικά δολοφονικός.
Ο Θεσσαλονικιός που ξέρει το δρόμο «σαν την παλάμη του». Ο ντόπιος που νιώθει ότι του ανήκει. Ο Βαλκάνιος που θεωρεί ότι έχει έρθει σε ένα οδηγικό «Ελ Ντοράντο», δίχως νόμους και κανόνες.
Αν σε όλα αυτά προσθέσετε τις τραγικές υποδομές του οδικού δικτύου της Χαλκιδικής θα έχετε μια καλή εικόνα για το πώς βιώνουν το καλοκαίρι τους όσοι επισκέπτονται αυτό το ευλογημένο μέρος: Πλάι στην ανυπέρβλητη φυσική ομορφιά έχουμε καθημερινή ασυδοσία στους δρόμους.
Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω συνειδητά τη διαμονή στα παράλογα ακριβά καταλύματα της περιοχής και περιορίζομαι σε αυθημερόν εξορμήσεις. Αυτό σημαίνει ότι μέσα σε λίγες ώρες καταγράφω την πλήρη εμπειρία: Τόσο την οδήγηση από και προς τη Θεσσαλονίκη, όσο και τους μικρούς δρόμους εντός των δύο «ποδιών».
Η εικόνα είναι σταθερή και απαράλλακτη. Οι οδηγοί που σέβονται τον ΚΟΚ είναι ισχνή μειοψηφία. Το εκάστοτε όριο ταχύτητας δεν τηρείται πουθενά. Αν το όριο είναι 50, πηγαίνουν με 70. Αν είναι 90, θα πηγαίνουν με 120. Και ούτω καθεξής.
Η αριστερή λωρίδα στον δρόμο από Θεσσαλονίκη μοιάζει με autobahn της Γερμανίας. Δεν υπάρχει κανένα άλλο όριο, πέρα από τις δυνατότητες του εκάστοτε αυτοκινήτου. Ορισμένες φορές, ούτε καν αυτό. Βλέπεις αυτοκίνητα που απορείς πώς κυκλοφορούν ακόμα, να αναπτύσσουν ταχύτητες ράλι.
Πρόσφατα, επιχείρησα να προλάβω ένα όχημα που «κολλούσε» στα προπορευόμενα οχήματα, έκανε συνεχώς σφήνες και αποτελούσε κίνδυνο για όλους. Έφτασα τα 120 χλμ/ώρα, ωστόσο ήταν αδύνατο να το πλησιάσω. Το δικό του κοντέρ πρέπει να έγραφε τουλάχιστον 160.
Επισκέπτομαι τη Χαλκιδική ως οδηγός εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες. Μπλόκα της Τροχαίας έχω συναντήσει ελάχιστες φορές, κι αυτά σε πολύ γνωστά σε όλους σημεία.
Χωρίς καμία υπερβολή, οι μόνες στιγμές όπου ο δρόμος της Χαλκιδικής δεν είναι επικίνδυνος είναι όταν έχει πάρα πολύ κίνηση.
Η κίνηση, τελικά, λειτουργεί ως μια παράδοξη ασφάλεια για όλους μας. Διαφορετικά, τα οχήματα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες σε έναν κακοτράχαλο δρόμο που ουδεμία σχέση έχει με οδικό δίκτυο ικανό να υποστηρίξει το ένα εκατομμύριο επισκέπτες που υποδέχεται η Χαλκιδική κάθε καλοκαίρι.
Η Χαλκιδική δεν μπορεί να συνεχίσει να προσελκύει πλήθη τουριστών με ανύπαρκτες υποδομές και σχεδόν μηδενικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς. Ήδη, τα αποτελέσματα είναι ορατά. Αρκετοί είναι αυτοί που γυρίζουν την πλάτη, απογοητευμένοι από την κατάσταση. Η ακρίβεια, σε συνδυασμό με την αίσθηση ανομίας, δεν μπορεί να γίνεται άλλο ανεκτή.
Λύσεις υπάρχουν. Σε όλη την Ευρώπη, οι αυτοκινητόδρομοι και τα τουριστικά θέρετρα ελέγχονται από κάμερες που καταγράφουν παραβάσεις και αποστέλλουν τα πρόστιμα αυτόματα. Στην Ελλάδα στηριζόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στη φυσική παρουσία της Τροχαίας -παρουσία που είναι αδύνατον να φυλάξει όλους τους δρόμους.
Γιατί, λοιπόν, να μην τοποθετηθούν κάμερες σε κρίσιμα σημεία του Θεσσαλονίκη - Χαλκιδική; Γιατί να μην εγκαταστήσουμε ένα ηλεκτρονικό «μάτι» που θα καταγράφει επικίνδυνες συμπεριφορές; Η εμπειρία δείχνει πως μόλις επιβληθούν τα πρώτα πρόστιμα, η ανομία περιορίζεται αισθητά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ενδιαφέρεται κανείς. Θα βρεθούν πολιτικοί, δήμαρχοι και φορείς που θα τολμήσουν να διεκδικήσουν λύσεις προς όφελος της κοινωνίας, ακόμη κι αν δυσαρεστήσουν κάποιους προσωρινά;
Η Χαλκιδική βρίσκεται ενώπιον σημαντικών αποφάσεων. Είτε θα προχωρήσει μπροστά, αλλάζοντας κακές νοοτροπίες του παρελθόντος, είτε θα μείνει «βαλτωμένη» σε μια επικίνδυνη στασιμότητα. Κι ως γνωστόν, όταν μένεις στάσιμος, τελικά, μένεις πίσω.
