Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Σε μία εποχή που έχει γενικά το χάλι της το μαύρο, χάσαμε έναν ακόμα πραγματικά μεγάλο τη βδομάδα που πέρασε. Το Διονύση Σαββόπουλο.
Η καλλιτεχνική του διάσταση δε χρειάζεται και πολύ μεγάλη ανάλυση. Μέσα στο κλίμα της εποχής που αναδείχτηκε, παρακολούθησε το ρεύμα και έγινε αυτό που λέμε τραγουδοποιός ή τροβαδούρος. Ένας τύπος που γράφει και μετά τραγουδάει ο ίδιος τα τραγούδια του. Μεσουράνησε παράλληλα με μεγάλους διεθνείς μουσικούς αυτού του είδους και άνοιξε το δρόμο για τους μεταγενέστερους και πολύ σπουδαίους στη χώρα μας. Αναμφισβήτητα ήταν αυτό που λέμε ροκάς, αλλά όχι μόνο αυτό. Μάλλον μια κατηγορία μόνος τους ήταν, τελικά.
Η μουσική και τα τραγούδια του έχουν αγαπηθεί και τραγουδηθεί από γενιές και γενιές, ενώ μαζί του ή μέσα από αυτόν αναδείχτηκαν πολλοί. Εμένα προσωπικά ήταν από τους πολύ αγαπημένους μου από μικρή μάλιστα ηλικία και για το λόγο αυτό η στενοχώρια είναι μεγάλη. Πολλές φορές είχα την τύχη να τον απολαύσω ζωντανά από μουσικές σκηνές, στάδια, συναυλιακούς χώρους, θέατρα (αρχαία και νέα), ακόμα και στο μέγαρο μουσικής. Όλες οι παραστάσεις του ήταν μία και μία και ποτέ ίδιες. Πλαισιώθηκε σε όλες του παραστάσεις από τους κορυφαίους μουσικούς κάθε εποχής και έβλεπες πάντα και διάχυτο το σεβασμό που του έτρεφαν.
Αυτό όμως που θα λείψει περισσότερο είναι η σκέψη του. Γιατί ο Νιόνιος ήταν αναμφισβήτητα σκεπτόμενος, είχε άποψη και την έλεγε. Και το πλήρωνε σχεδόν πάντα. Αυτοί μάλιστα που αντιδρούσαν σφοδρότερα στην ελευθερία της σκέψης και της γνώμης του ήταν οι πλέον προσφιλείς του. Καλλιτεχνικά και ιδεολογικά. Εκείνος, όμως δεν πτοούνταν. Συνέχιζε να επιμένει, να εκφράζεται ελεύθερα, ακόμα και αν κάποια στιγμή του έκλεισαν όλες τις πόρτες και πήγε για κάποιο διάστημα στη Νέα Υόρκη, από ό,τι ο ίδιος έλεγε. Και επειδή επέμενε διαρκώς να μιλάει και να τα λέει, φαινόταν σα να είχε και μία άγνοια κινδύνου. Όπως θα πρέπει να έχουμε όλοι μας, όταν εκφράζουμε την προσωπική μας άποψη. Δε θέλω να κάνω αγιογραφία και δε συμφωνούσα πάντα με αυτά που έλεγε. Όμως, δεν μπορώ να αμφισβητήσω, ότι δεν έκανε πίσω ποτέ.
Το πιο ενδιαφέρον βέβαια ήταν, ότι -στο δημόσιο τουλάχιστον λόγο του- δεν έβγαζε πίκρα ή γινάτι για όλα αυτά. Μάλλον με χιούμορ το αντιμετώπιζε, από το οποίο βέβαια είχε άφθονο και ήταν και πηγαίο.
Στο μουσικό επίπεδο αυτό που έκανε είναι αυτό που λέει και το τραγούδι του: έσμιξε παλιές και αναμμένες τροχιες με το ροκ του μέλλοντός μας. Ήταν λοιπόν μάλλον ο πρώτος που συνδύασε ακούσματα καθαρά ελληνικά και τις νεότερες τάσεις που μας έρχονταν από το εξωτερικό. Και αυτό χωρίς μάλιστα να ξέρει πολύ καλά αγγλικά, όπως συνήθιζε να λέει, καθώς ανήκε σε εκείνη τη γενιά που δεν αξιώθηκε να πάρει το lower…
Ο συνδυασμός ακουσμάτων ήταν κυρίαρχος για εκείνον και για το λόγο αυτό δεν απέκλεισε ποτέ και κανέναν λόγω ύφους, στυλ ή «ειδικότητας». Αυτό έχει μεγάλη σημασία, διότι όσοι ακολούθησαν στο είδος το δικό του είχαν, σε μεγάλο βαθμό, μια αντιμετώπιση ελιτίστικη και πολλές φορές απαξιωτική. Ο Νιόνιος αντίθετα ήταν ανεκτικός ακόμα και με εκείνους που τον έβριζαν ή τον κατέκριναν. Και έλεγε και τραγούδια τους τις συναυλίες του.
Τον έχουμε δει άλλωστε να βγάζει την Καλομοίρα από τούρτα στη Ηρώδειο, όταν γιόρτασε τα σαράντα χρόνια στη δισκογραφία ή να ενώνει το ελληνικό τραγούδι στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων το 204. Ακόμα και όταν του έπαιρναν τα τραγούδια του δε θύμωνε ιδιαίτερα. Θυμάμαι, όταν είχε διασκεύασε ο Σφακιανάκης το Δημοσθένους Λέξις σε δικό του άλμπουμ, σε παράστασή του, όταν το τραγουδούσε, ο Σαββόπουλος μας έκλεινε το μάτι και έλεγε: «και τώρα θα σας πω ένα τραγούδι του Νότη». Χαμός στο κοινό.
Εμένα αυτό που θα μου λείψει από το Νιόνιο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν το ύφος του. Μετριοπαθές και με μία γλύκα που πάντα έβγαζε. Και με μία νότα αισιοδοξίας, ότι όλα τελικά θα πάνε καλά.
Όλα αυτά, η καλλιτεχνική διάσταση, αλλά και η προσωπικότητα θα μας λείψουν αφάνταστα στη σημερινή εποχή που τα είδη αυτά των ανθρώπων είναι υπό εξαφάνιση, καθώς αυτοί που φεύγουν δεν αντικαθίστανται. Ειδικά σήμερα που επικρατεί ο λόγος του μίσους, της εξαλλοσύνης και της μηδενικής ανοχής.
Να δούμε λοιπόν, πώς θα το αντιπαρέλθουμε όλο αυτό.
Εγώ πάλι μέσα σε όλα μετανιώνω και που δεν τον είδα το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Για αρχή, ας κάνουμε αυτό που έκανε η Έλενα η χορεύτρια, όταν έγειρε στην πλευρά του Τάσου: ας τραγουδήσουμε αγκαλιά εθνική Ελλάδος γεια σου. Και μετά ας την καλέσουμε να μας πάρει μακριά, να μας πάει στα πέρα μέρη.
Καλό ταξίδι, Διονύση μας. Και επειδή εκεί που πας, θα βρεις και τη Σωτηρία, κάντε μια επανεκτέλεση του Ζεϊμπέκικου…
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Θεσσαλονίκη: «Πλημμυρίζει» προϊόντα από Κρήτη η πόλη - Για 9 μέρες, ποιο το ωράριο
- Θεσσαλονίκη: Τρόμος σε πολυκατοικία στο κέντρο – Μπήκαν διαρρήκτες, έκλεψαν 7 σπίτια
- Θεσσαλονίκη: Πετούσαν φορτίο με πίσσα σε δημοτικό οικόπεδο – Σε ποια περιοχή (ΦΩΤΟ)
- «Το σπίτι σας έχει διαρροή νερού»: Δήθεν υδραυλικός έκλεβε ηλικιωμένους (VIDEO)
