Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Η προκλητικότητα στις μέρες μας δίνει και παίρνει. Βασικό της θεμέλιο είναι το ότι υπάρχουν ορισμένοι που κάνουν κατάχρησή της, προκειμένου να πάρουν δημοσιότητα και προσοχή. Τα είπαμε αυτά κάπως και την προηγούμενη εβδομάδα.
Η αλήθεια είναι, ότι με αυτά που κατά καιρούς ακούμε, θέλουμε να κόψουμε τα αυτιά μας. Ή, για να έχουμε λιγότερο βίαιη αντίδραση, να τα κλείσουμε.
Ακούς για παράδειγμα μία γυναίκα, να ισχυρίζεται, ότι επειδή κάποιος της μιλάει υποτιμητικά είναι σεξιστής. Εκ μόνου του λόγου, ότι αντιπαρατίθεται μαζί της. Ο σεξισμός κατά κύριο λόγο σχετίζεται με το περιεχόμενο αυτού που λες και σε καμία περίπτωση με το σε ποιον απευθύνεται. Μπορεί λοιπόν, να είναι κανείς αγενής, απότομος, απαράδεκτος, αλλά όχι σεξιστής.
Απλά μια κατηγορία για σεξισμό είναι πιο πιασάρικη. Η κατάχρησή της όμως απαιτεί μεγάλη προσοχή, διότι ενισχύει τους αντιδραστικούς που τον αγαπάνε και τον υποστηρίζουν και θεωρούν, ότι δεν απαιτείται καμία προστασία από αυτόν.
Υπάρχουν βέβαια και οι ανεκδιήγητοι, οι οποίοι είναι μανιακοί αρνητές των ρατσιστικών συμπεριφορών. Έχουμε πολλές φορές αντιμετωπίσει το φαινόμενο, αυτοί να θεωρούν, ότι μία προσβλητική συμπεριφορά χαρακτηρίζεται τέτοια μόνο και μόνο επειδή αποδέκτης της είναι μία γυναίκα ή μία μειονότητα. Το ακριβώς αντίθετο από το ανωτέρω, δηλαδή.
Εξίσου απεχθείς και οι δύο συμπεριφορές.
Σε γενικές γραμμές πάντως, θα πρέπει επιτέλους, να αναλογιστούμε, αν και κατά πόσο είναι σωστό, να επιβάλλονται μόνο αυτοί, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάνουν φασαρία και απλά προκαλούν ντόρο.
Είδαμε άλλωστε και πρόσφατα, ότι μία κοινωνική ομάδα που μπορεί να κάνει σαματά και να πιέσει την εξουσία με έναν δυναμικό τρόπο, καταφέρνει κατά τα φαινόμενα να δικαιωθεί και να πάρει -έστω και εν μέρει- αυτά που απαιτεί. Επίσης, είδαμε και θιασώτες αμφότερων των απαράδεκτων τάσεων που προαναφέρουμε, να σπεύδουν να δηλώσουν την απόλυτη υποστήριξή τους. Χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι το μόνο που ενδιαφέρει είναι η δημιουργία αστάθειας και ανακατωσούρας. Η ύπαρξη και το περιεχόμενο των επιχειρημάτων και φυσικά το δίκαιο του αγώνα δεν ενδιαφέρει κανέναν. Εκ μόνου του λόγου, ότι δημιουργείται μπάχαλο, όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι ενθουσιάζονται. Και δυστυχώς όχι μόνο οι ανεκδιήγητοι ακραίοι κάθε πλευράς.
Όταν κάποτε τέθηκε ζήτημα δημοψηφίσματος σε σχέση με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, σοβαρό κόμμα της τότε αντιπολίτευσης συνυπέγραψε το αίτημα. Με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και η μετριοπαθής αντιπολίτευση (από κάθε πλευρά) είναι πάντα υπέρ. Για να μην αναφερθούμε στο μακεδονικό που ανά εποχές έχει τύχει υποστήριξης από τις περισσότερες δυνάμεις.
Εμείς από την πλευρά μας ανήκουμε σε εκείνη την ομάδα που αναζητάει το επιχείρημα, για να το αξιολογήσει και για να πειστεί. Μεταξύ άλλων και επειδή πιστεύουμε απόλυτα στο διάλογο και την εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων.
Για να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις, υπογραμμίζουμε, ότι το δικαίωμα του καθενός να διεκδικεί τα δίκαιά του, είναι ιερό. Θεμελιώδες δικαίωμα, κατακτημένο με αγώνες και με αίμα και ως τέτοιο δεν μπαίνει σε συζήτηση και διαβούλευση.
Ισοδύναμο είναι βέβαια και το δικαίωμα των υπολοίπων, να κρίνουν τόσο το περιεχόμενο των αιτημάτων, όσο και τον τρόπο, με τον οποίο επιλέγεται να διεκδικηθούν.
Γενικά θα μπορούσε κανείς, να πει, ότι ίσως το να στεκόμαστε κριτικά απέναντι σε ό,τι ακούμε, είναι και υποχρέωση. Όποιος, όμως διανοηθεί να επιδείξει μία τέτοια στάση και να ενοχλήσει όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους, μπαίνει απευθείας στο στόχαστρο.
Οι απίθανοι αυτοί τύποι, παλιάτσους τους έχουμε κατονομάσει από εδώ, γίνονται έξαλλοι, όταν προβάλεις μία ορθολογική αντίδραση ή αντίρρηση. Με κυριότερο λόγο το ότι τους ξεβολεύεις και τους αναγκάζεις, να επιχειρηματολογήσουν, πράγμα που δεν μπορούν καθόλου να κάνουν.
Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα του τίτλου είναι, ότι, ναι, υπάρχει και άλλη πλευρά και είναι οι άνθρωποι που αναζητούν την ουσία και πρέπει, να πειστούν, πριν τοποθετηθούν σε σχέση με ένα θέμα ή μια ιδεολογία. Ως γνωστόν, οι παλιάτσοι αυτούς ακριβώς μισούν. Επειδή είναι σκεπτόμενοι και δεν υπάρχει περίπτωση να τους ακολουθήσουν τυφλά. Άρα, μάλλον δε θα τους ακολουθήσουν και καθόλου.
Είναι σίγουρο, τουλάχιστον εγώ έτσι πιστεύω, ότι, αν κυριαρχούσαν αυτοί, τα πράγματα θα ήταν πιο ισορροπημένα.
Πρέπει λοιπόν, να αναρωτηθούμε, πώς θα καταφέρουμε να κυριαρχήσουν οι σκεπτόμενοι και οι διαθέτοντες κριτική σκέψη. Διότι, για να γίνει αυτό χρειάζεσαι παιδεία υψηλού επιπέδου.
Πώς θα την πετύχεις λοιπόν, όταν αυτούς, στους οποίους την έχεις αναθέσει, είναι κακοπληρωμένοι και ούτε περνάει από το μυαλό των κυβερνόντων να δαπανήσουν στην πρόοδο και τη διαρκή επιμόρφωσή τους; Εκείνους που, αν ποτέ διαμαρτυρηθούν για αυτά που σίγουρα δεν είναι και πολύ πιασάρικα, είναι αμφίβολο, αν θα τραβήξουν την προσοχή. Διότι ο θόρυβος που κάνουν δεν είναι μεγάλος.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείουAnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
