Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΚΚΟΡΗΣ
Α’ Υποδιοικητής e-ΕΦΚΑ
Πρώην Γ.Γ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Φανταστείτε έναν ταξιδιώτη που έρχεται από το μέλλον. Αν έμπαινε σε ένα υπουργικό γραφείο, πιθανότατα δεν θα ρωτούσε για δείκτες ανάπτυξης. Θα ρωτούσε κάτι πιο απλό:
«Ποιος πληρώνει σήμερα τον λογαριασμό στο σπίτι;». Γιατί εκεί κρίνεται τελικά η οικονομική πολιτική. Όχι στα διαγράμματα, αλλά στο τραπέζι της κουζίνας.
Ο Σωκράτης το έλεγε αλλιώς: «Δεν είναι πλούσιος αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός που χρειάζεται λίγα». Αν το μεταφέρεις στο σήμερα, θα έλεγε κανείς πως δεν είναι επιτυχημένη πολιτική αυτή που παράγει αριθμούς, αλλά αυτή που μειώνει την αγωνία.
Και εδώ μπαίνει η ουσία.
Συνταξιούχοι: από “στατιστικό” σε άνθρωπο
Οι συνταξιούχοι δεν είναι μια γραμμή σε excel. Είναι αυτοί που κράτησαν την οικονομία όρθια για δεκαετίες. Η αύξηση της ετήσιας ενίσχυσης στα 300 ευρώ και η διεύρυνση των κριτηρίων σημαίνει κάτι πολύ απλό: περισσότεροι άνθρωποι παίρνουν πραγματική στήριξη. Περίπου το 85% των άνω των 65 πλέον καλύπτεται.
Ή αλλιώς: λιγότερα “δεν δικαιούστε”, περισσότερα “το δικαιούστε”.
Χρέη: η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι θεωρία
Αν η κοινωνία ήταν ταινία, τα χρέη θα ήταν εκείνος ο κακός που δεν φεύγει ποτέ από το σενάριο.
Κάτι σαν τον μηχανισμό που δεν αφήνει τον ήρωα να προχωρήσει.
Και κάπου εδώ θα ταίριαζε μια σκηνή από ένα από τα πιο γνωστά φιλμ όλων των εποχών Rita Hayworth and the Shawshank Redemption: Ένας άδικα φυλακισμένος σε ισόβια τραπεζίτης, οδηγείται στη φυλακή Shawshank και καταφέρνει (δια μέσου μιας εξόδου που σκεπάζει η αφίσα της Ρίτα Χέϊγουωρθ) να βρει τρόπο να περάσει τον τοίχο και να αποδράσει όχι με δύναμη αλλά με επιμονή.
Έτσι λειτουργεί και η νέα ρύθμιση:
• έως 72 δόσεις
• είσοδος στον εξωδικαστικό για χρέη 5.000–10.000 ευρώ
• δυνατότητα αποδέσμευσης λογαριασμών με συνέπεια
Με απλά λόγια: λιγότερη φυλακή, περισσότερη επανεκκίνηση.
Και αυτό αφορά πάνω από 1,5 εκατομμύριο πολίτες και επιχειρήσεις.
Στέγαση και καθημερινότητα: εκεί που φαίνεται η πίεση
• Το ενοίκιο δεν το διαβάζεις σε έκθεση. Το βλέπεις κάθε μήνα.
• Η αύξηση των εισοδηματικών ορίων για την επιστροφή ενοικίου σημαίνει ότι καλύπτεται περίπου το 86% των ενοικιαστών.
Και εδώ η πολιτική γίνεται απλή: λιγότερη θεωρία, περισσότερη ανάσα.
Οικογένειες και ενέργεια: η καθημερινότητα σε αριθμούς που πονάνε
• 150 ευρώ ανά παιδί για τις οικογένειες.
• Ενίσχυση σε σχεδόν 1 εκατομμύριο νοικοκυριά.
• Επιδότηση στο diesel και στήριξη στον πρωτογενή τομέα.
Δεν είναι “μεγάλα λόγια”. Είναι μικρές παρεμβάσεις σε μεγάλες πιέσεις.
Ποια είναι η μεγάλη εικόνα;
Αν το δεις ψύχραιμα, δεν είναι αποσπασματικά μέτρα.
Είναι μια αλλαγή λογικής: η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο σε ποσοστά - μετριέται στο αν επιστρέφει. Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό, τα δημοσιονομικά περιθώρια δεν δημιουργούνται από πίεση στους πολίτες, αλλά από το ίδιο το σύστημα: ανάπτυξη, εργασία, περιορισμός φοροδιαφυγής.
Στο τέλος έρχεται η ανατροπή
Όλα αυτά θα μπορούσαν να τελειώσουν με μια κλασική φράση: «η πολιτική γίνεται πιο δίκαιη».
Αλλά υπάρχει κάτι πιο παράξενο που συμβαίνει σιγά-σιγά: Ο κόσμος αρχίζει να μη ρωτάει μόνο “τι δικαιούμαι;” Αρχίζει να ρωτάει… “πότε μπήκαν αυτά τα λεφτά;”
Και αυτή η ερώτηση, όσο απλή κι αν ακούγεται, είναι ίσως το πιο μεγάλο σημάδι αλλαγής απ’ όλα.
