Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Σήμερα θα επανέλθουμε ως ένα σημείο στα αθλητικά και ειδικότερα στο αγαπημένο μας σπορ, το μπάσκετ.
Οι ομάδες της πόλης μας λοιπόν κάνουν μία ενδιαφέρουσα στροφή προσπαθώντας, να επανέλθουν. Υπάρχουν άνθρωποι που -εκ πρώτης όψεως- φαίνονται διατεθειμένοι, να βάλουν χρήματα, να νοικοκυρέψουν τα μαγαζιά και να οδηγήσουν τους συλλόγους ξανά στη δόξα.
Δεν έχουμε κρύψει από εδώ την προτίμησή μας, η οποία στρέφεται προς την ομάδα που, όπως έχουμε αρκετές φορές πει, δίδαξε το άθλημα στη χώρα. Προφανές είναι και δε χωράει και ιδιαίτερη αμφισβήτηση, ότι δεν είναι πολλές οι άλλες ομάδες που μπορούν, να συγκριθούν σε αυτό τουλάχιστον επίπεδο μαζί της.
Ο νέος ιδιοκτήτης φαίνεται, να κινείται συνετά, καθώς επέλεξε, να τακτοποιήσει πρώτα τα χρέη και τα οικονομικά. Την ίδια ώρα και ήδη από την πρώτη χρονιά έκανε μία άψογη επιλογή σε επίπεδο διοικητικών και διευθυντικών στελεχών, οι οποίες πήγαν σε πρόσωπα απολύτως σχετικά με το άθλημα.
Φυσικά και δε θα συζητήσουμε την παρουσία του Γιάννη στο γήπεδο και το τί έγινε εκείνη την ημέρα στο γήπεδο, καθώς για αυτό έχουμε ήδη γράψει.
Η επόμενη τεράστια κίνηση έγινε πριν από λίγες μέρες με την ανακοίνωση της συνεργασίας με το Βασίλη Σπανούλη στη θέση του προπονητή. Απολύτως συνεπής ενέργεια, καθώς και πάλι επελέγη ένας άνθρωπος μέσα από το άθλημα, ένας θρύλος, ο οποίος είναι γνωστό, ότι αν μη τι άλλο, χτίζει καριέρα με μέθοδο και προσοχή.
Ελπίζουμε, ότι αυτό σημαίνει, ότι, πέραν της συμφωνίας με τον ίδιο, θα έλαβε και ορισμένα εχέγγυα σε σχέση με το μπάτζετ και τη στελέχωση της ομάδας με παίχτες. Ο προπονητής άλλωστε δε φτάνει από μόνος του. Επίσης, θα πρέπει να έχουμε και κατά νου, ότι ο κόουτς Μπίλυ (όπως το φωνάζει ο Γιάνναρος) έφυγε από την προηγούμενη (ευρωλιγκάτη) ομάδα πριν από λίγους μήνες, ακριβώς λόγω του ότι για οικονομικούς λόγους το ρόστερ φτώχυνε απότομα και δεν μπορούσε πλέον, να εγγυηθεί την πορεία που εκείνος τουλάχιστον είχε στο μυαλό του.
Επομένως, έχουμε έναν πολύ ωραία συνδυασμό: έναν κόουτς πανάξιο, ταλαντούχο, φιλόδοξο και φυσικά μπασκετάνθρωπο, ο οποίος έρχεται σε μία μεγάλη μπασκετική ομάδα που έρχεται από παρακμή και επιθυμεί, να επανακάμψει. Το πρώτο βήμα μάλλον έγινε, καθώς από εκεί που λόγω χρεών και ασυνέπειας υπήρχε απαγόρευση μετεγγραφών, τώρα έχει έρθει ένα από τα τοπ ονόματα της παρούσας φάσης για τη θέση του προπονητή. Σίγουρα το brand name και το τί πραγματικά σημαίνει αυτή η ομάδα για το ίδιο το άθλημα βάρυνε στην απόφασή του, καθώς πέραν της μεγάλης και αξιοπρόσεκτης ιστορίας της, στην παρούσα φάση δεν είναι και στα καλύτερά της. Την ανάκαμψή της έρχεται, να επιχειρήσει. Πηγή έμπνευσης σίγουρα, αλλά και επισφαλής απόπειρα.
Πολύ μου αρέσει επίσης, ότι ο κόουτς αυτός αποδεδειγμένα δε φοβάται τίποτα. Δεν το είχε σε τίποτα άλλωστε, να αναλάβει την εθνική ομάδα, την οποία οδήγησε σε ένα χάλκινο μετάλλιο μετά από πορείες όχι ιδιαίτερα ένδοξες. Ωραία είναι η εικόνα, αλλά πρέπει, να είμαστε και ψύχραιμοι.
Καταρχάς, θα πρέπει να είμαστε φειδωλοί με την προσωπολατρία. Δε χρειάζεται και σίγουρα δεν την έχει ανάγκη ο Kill Bill, ο οποίος ξέρει, ότι οι ομάδες είναι πάνω από τα πρόσωπα, ότι κανένας δεν πρέπει να είναι πάνω από την ομάδα και το σύνολο γενικότερα και ότι τα πρόσωπα μόνα τους δεν αρκούν για την επιτυχία. Χρειάζεται, να συγχρονιστούν τα συστήματα και να κάνει ο καθένας το κομμάτι του, ώστε το σύνολο να έχει επιτυχία.
Περιμένουμε τώρα, να δούμε, τί θα γίνει και με το ρόστερ, καθώς αυτό είναι το πιο βασικό και απαραίτητο εργαλείο για τον κόουτς. Και εκεί θα πρέπει να γίνουν ποιοτικές κινήσεις, αντίστοιχες με αυτή, για την οποία μιλάμε εν προκειμένω.
Το αγαπημένο μας άθλημα λοιπόν για άλλη μια φορά αναδίδει μια φρεσκάδα και βρίσκεται σε μία φάση ανανέωσης. Μία θλιβερή αντίθεση περιλαμβάνει το πολιτικό σκηνικό, στο οποίο βλέπουμε μία στροφή προς το παλιακό από τη μία πλευρά και παράλληλα πράγματα και καταστάσεις που είναι απλά αδιανόητες. Και που όμως γίνονται αποδεκτές. Τόσο το ίδιο το φαινόμενο, όσο τους γενεσιουργούς του λόγους. Μακάρι οι διάφοροι «σοφοί» που έχουμε διαλέξει στις διάφορες εξουσίες, να ρίχνανε μια ματιά προς την κατεύθυνση των όσων περιγράφουμε σήμερα. Κυρίως, για να καταλάβουν, ότι ο ίδιος κόσμος, όταν γίνεται κάτι που φαίνεται να έχει για αυτόν νόημα και το καταλαβαίνει, ανταποκρίνεται και κυρίως ανακτά την αισιοδοξία του. Δεν παύει να έχει απαιτήσεις, αλλά φαίνεται διατεθειμένος να βάλοει και όχι να γυρίσει την πλάτη. Ακόμα και όταν οι απογοητεύσεις είναι πολλές.
Κλείνοντας θα πρέπει να πούμε κι ένα ακόμα πράγμα σε σχέση με το μπασκετικό σκέλος της ομάδας αυτής ειδικά. Ότι όσες και να ήταν οι κατραπακιές και οι σφαλιάρες, ο κόσμος δεν έφυγε ποτέ από το γήπεδο. Ό,τι και αν συνέβαινε και όσο χαμηλά και αν είχε πέσει ο αυτοκράτορας.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
