Του Γιώργου Παπαδημητρίου
Η αλήθεια είναι ότι μόνο στον ΠΑΟΚ θα μπορούσε ο συμβολικός και πολύτιμος εορτασμός των 100 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου να διολισθήσει σε τέτοια μονοπάτια. Κάπως έτσι, αντί για εκδηλώσεις, χάπενινγκς, βραβεύσεις και τα ρέστα, τους τελευταίους μήνες το ασπρόμαυρο μενού περιλαμβάνει φαγωμάρα, εντάσεις, σπόντες, ίντριγκες, αλλά και διάφορους προκάτ φιλιππικούς ενάντια στη διχόνοια, οι οποίοι περισσότερο υποθάλπουν διασπαστικές τάσεις παρά διάθεση συστράτευσης. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις κανείς και τα γεμάτα ανατροπές επεισόδια της ιουλιανής «Κωνσταντελιάδας», ξεπροβάλλει ένα ακλόνητο συμπέρασμα: τα 100 χρόνια ΠΑΟΚ είναι αβάσταχτα περισσότερο ΠΑΟΚ απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί/εικάσει/προβλέψει/αντέξει ακόμη και ο πιο πιστός οπαδός της ομάδας.
Κάπου εκεί, μέσα σε όλο αυτόν τον χαμό, σαν τα δέντρα που έβλεπε ο Μπομπ Ρος στους καμβάδες του, ξεπροβάλλουν και κάτι ποδοσφαιρικοί αγώνες, σαν απρόσκλητη υπενθύμιση πως το λατρεμένο μας παιχνίδι παίζεται εντός των τεσσάρων γραμμών, και όχι σε πληκτρολόγια, μικρόφωνα, σάιτ, ραδιόφωνα, ανακοινώσεις κτλ. Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, το βράδυ της Πέμπτης καλείται να αντιμετωπίσει την αυστριακή Βόλφσμπεργκερ, στη ρεβάνς ενός αποκαρδιωτικού αλλά συνάμα ελπιδοφόρου 0-0 στην (παλιά και μοναδική έως τώρα) Τούμπα. Όσον αφορά το αποκαρδιωτικό σκέλος του πρώτου αγώνα, αυτό έγκειται στην εμφάνιση του ΠΑΟΚ, την κατά πάσα πιθανότητα πιο άνευρη, χλωμή και αναιμική πρεμιέρα των πολλών τελευταίων ετών. Όσο για το ελπιδοφόρο του πράγματος, περισσότερο βασίζεται σε μια οντολογική (και πολύ συχνά επιβεβαιωμένη) αντίληψη περί εξισορρόπησης: όταν βρίσκεις μπόσικο τον αντίπαλο, οφείλεις να τον ξεπαστρέψεις, διότι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τον πετύχεις στην ίδια ασθενική κατάσταση την επόμενη φορά.
Η Βόλφσμπεργκερ (που είχε κι αυτή την τιμή να γίνει δέκτης της κλασικής υποτίμησης των μαθημένων στα μεγαλεία Ελλήνων φιλάθλων ως «χωριό», παρά το γεγονός ότι την περσινή χρονιά αναδείχθηκε κυπελλούχος Αυστρίας και έχασε το πρωτάθλημα στο νήμα) δεν το έπραξε, και τώρα ο ΠΑΟΚ καλείται να φανεί τιμωρητικός και πέρα για πέρα κυνικός, διότι είναι μάλλον ανεδαφικό να ευελπιστεί κανείς σε κάποια ραγδαία αγωνιστική μεταμόρφωση. Για να το θέσουμε αλλιώς, ο ΠΑΟΚ θα εξακολουθήσει να είναι απελπιστικά γυμνός στη θέση του σέντερ φορ (τόσο με βάση την αντίληψη που θέλει τον στράικερ του ΠΑΟΚ απλώς συμμετοχικό τρεχαντήρι όσο και με την απαρχαιωμένη εκείνη πεποίθηση που θέλει το 9άρι της κάθε ομάδας να προσφέρει γκολ, η οποία εξοργίζει τους μοντέρνους «ειδικούς» της μπάλας), θα εξακολουθήσει να έχει μονάχα τρεις εναλλακτικές λύσεις στον νευραλγικό χώρο του κέντρου, θα εξακολουθήσει να κάνει προσευχές για τη λειτουργικότητα του διδύμου Μεϊτέ-Καμαρά κτλ.
Από και έπειτα, υπάρχουν και ορισμένες βάσιμες θετικές σκέψεις. Οι χώροι θα είναι εύλογα περισσότεροι σε έναν εκτός έδρας αγώνα, η ομάδα έχει ήδη περάσει μια πρώτη κρυάδα, η Βόλφσμπεργκερ δεν θα αγωνιστεί στη φυσική της έδρα, ενώ τώρα θα είναι τρόπον τινά φορτωμένη με το άγχος τού να κυνηγήσει το γκολ πιο εμφατικά και με επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Αν κρίνουμε πάντως με γνώμονα την προϊστορία, οι εμπειρίες του ΠΑΟΚ απέναντι σε αυστριακές ομάδες είναι κάθε άλλο παρά ευχάριστες, καθώς μετράει τέσσερις αποκλεισμούς (από τη Βίνερ στο ευρωπαϊκό ντεμπούτο της ομάδας, δύο από τη Ραπίντ Βιέννης και μία από την Τιρόλ Ίνσμπρουκ) και μία μονάχα πρόκριση (απέναντι στην Κέρντεν). Ανάλογα λοιπόν με το τι θα συμβεί την Πέμπτη, το πρωί της Παρασκευής θα γράφουμε είτε ότι «οι παραδόσεις δεν παίζουν μπάλα» είτε ότι «η προϊστορία τελικά παίζει ρόλο».
Αντί επιλόγου, μία διπλή παραίνεση-επισήμανση: α) όταν βάφουμε τα σκαλιά του γηπέδου, καλό είναι να μην εξαφανίζουμε την αρίθμηση των σειρών, ειδάλλως ο θεατής βιώνει το Monty Python σκηνικό να μαντεύει στο περίπου ποια είναι η θέση που υποτίθεται πως έχει καπαρώσει με εισιτήριο διαρκείας και β) δεν χρειάζεται νέο γήπεδο για να λειτουργήσει ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές κυλικείο, όπου δεν θα χρειαστεί να χάσεις 20 λεπτά αγώνα στο δεύτερο ημίχρονο (παρότι έσπευσες να στηθείς στην ουρά με το σφύριγμα της λήξης του πρώτου ημιχρόνου) για ένα ποτήρι χλιαρό και υπερκοστολογημένο νερό εν μέσω καύσωνα.
