Ένα νεανικό μιούζικαλ για τη ζωή, τον έρωτα, την απώλεια και την επιθυμία για δημιουργία παίζεται τα Σάββατα στις 17.30 στην εφηβική σκηνή του Θεάτρου Αμαλία (Αμαλίας 71). Το «Ένα Τραγούδι» είναι ένα πρωτότυπο νέο ελληνικό έργο του βραβευμένου συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
«Το κείμενο με ιδιοφυή τρόπο αφήνει μεγάλη ελευθερία στη δημιουργία της μουσικής. Περιγράφει μια παρέα νέων που πειραματίζεται, παίζει, συζητά και αναζητά τον δικό της ήχο, χωρίς να δίνει έτοιμα τα μουσικά κομμάτια», δήλωσε στο TyposThes ο σκηνοθέτης Θανάσης Μεγαλόπουλος.
Όπως ανέφερε «οι νέοι έχουν το δικαίωμα να αναζητήσουν τη δική τους φωνή, να δοκιμάσουν, να κάνουν λάθη και να επιλέξουν τον δρόμο τους».
Μιλώντας για το εφηβικό θέατρο σχολίασε: «Για μένα, το ζητούμενο είναι να κάνουμε θέατρο που αντιμετωπίζει τους εφήβους ως ισότιμους συνομιλητές. Να τους προσφέρουμε μια εμπειρία που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη και την ευαισθησία τους, αλλά τους προκαλεί να αναρωτηθούν, να συγκινηθούν και να δουν τον κόσμο και τον εαυτό τους λίγο διαφορετικά».
Από την πλευρά του ο συγγραφέας κ. Χατζηγιαννίδης μιλώντας στο «ΤyposThes» αναφέρθηκε στην σημασία του να βρίσκεις τη φωνή σου: «Αυτό σημαίνει πως μπορείς να δεις τον εαυτό σου σε βάθος και να ακούσεις όσα ψιθυρίζει το υποσυνείδητό σου», σχολίασε χαρακτηριστικά.
-Κύριε Μεγαλόπουλε, ποια είναι τα αγαπημένα σας συγκροτήματα; Και ποια η σχέση σας με τη μουσική;
-Είμαι ένα κλασικό παράδειγμα millennial που γοητεύτηκε από νωρίς από την εναλλακτική punk rock σκηνή. Δεν έχω ένα αγαπημένο συγκρότημα με ενδιέφέρε πάντα η στάση μιας μπάντας απέναντι στη ζωή παράλληλα με το είδος της μουσικής που υπηρετεί. . Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα Χειμερινούς Κολυμβητές, Τρύπες, Beatles και Pink Floyd. Στην εφηβεία ήρθαν οι Nirvana, οι Ramones, οι Metallica και οι Queen, ενώ στα φοιτητικά μου χρόνια ανακάλυψα το ελληνικό DIY punk, με συγκροτήματα όπως οι Χάσμα, οι Ωχρά Σπειροχαίτη, οι Βανδαλούπ, οι Αντί, οι kill the cat… Τα τελευταία χρόνια επιστρέφω συχνά στους Cure, και τους Depeche Mode και υπεραγαπώ τους Knife και τους Regressverbot.
Η μουσική για μένα είναι ένας τρόπος να κατανοώ τον κόσμο, μια αισθητική στάση, αλλά και μια πηγή δημιουργίας ατμόσφαιρας και κοινότητας. Έπαιζα κιθάρα και έγραφα στίχους από μικρός, αλλά όταν μπήκα στη δραματική σχολή κατάλαβα ότι το θέατρο ήταν το μέσο μέσα από το οποίο μπορούσα να εκφράσω πιο ολοκληρωμένα τον καλλιτεχνικό μου πυρήνα.
-Οι μπάντες, η μουσική, είναι κάτι το αγαπημένο στους εφήβους. Πώς τα προσεγγίζετε στην παράστασή σας;
-Το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη με ιδιοφυή τρόπο αφήνει μεγάλη ελευθερία στη δημιουργία της μουσικής. Περιγράφει μια παρέα νέων που πειραματίζεται, παίζει, συζητά και αναζητά τον δικό της ήχο, χωρίς να δίνει έτοιμα τα μουσικά κομμάτια. Αυτό ακριβώς θέλαμε να κρατήσουμε και στη δική μας προσέγγιση: να δουλέψουμε με νέους ηθοποιούς που έχουν μουσικές γνώσεις, να τζαμάρουν πραγματικά στις πρόβες, να ανακαλύψουν ο ένας τον ήχο του άλλου και να δημιουργήσουν ένα δικό τους πρωτότυπο τραγούδι.
Με ενδιέφερε να προσεγγίσουμε τη βαθύτερη ανάγκη που βρίσκεται πίσω από την δημιουργία μιας μπάντας. Την ανάγκη να ανήκεις κάπου, να δημιουργείς μαζί με άλλους, να ακουστείς και να ανακαλύψεις ποιος είσαι μέσα από τη σχέση σου με τους υπόλοιπους. Μια μπάντα είναι ένας μικρός κόσμος, με συγκρούσεις, εγωισμούς, ανασφάλειες, ενθουσιασμό και απογοητεύσεις. Στην παράσταση, η μουσική γίνεται ένας τρόπος να εκφραστούν οι ήρωες, να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον και να αντιμετωπίσουν πράγματα για τα οποία δεν έχουν ακόμη τις λέξεις.. Κι αυτό αφορά τελικά όχι μόνο τους εφήβους, αλλά όλους μας
-Τι θέλετε να μεταφέρετε στα παιδιά μέσα από την παράσταση;
-Το «Ένα τραγούδι» μιλάει για την παρέα, την επιθυμία, τον έρωτα, τον φόβο, την απώλεια και τη δυσκολία να μεγαλώνεις χωρίς να ξέρεις πάντα προς τα πού πηγαίνεις. Με ενδιαφέρει να αναδείξουμε την ανάγκη για συλλογική δημιουργία, την αναζήτηση ενός κοινού καλλιτεχνικού πυρήνα, τη διαμόρφωση μιας ταυτότητας, τις συγκρούσεις και τους συμβιβασμούς μέχρι να δημιουργηθεί κάτι πραγματικά κοινό.
Παράλληλα, υπάρχει η αίσθηση του χρόνου που τρέχει χωρίς να μας περιμένει και η ανάγκη να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε με τη ζωή μας. Θα ήθελα οι νέοι θεατές να φύγουν νιώθοντας ότι δεν χρειάζεται να έχουν όλες τις απαντήσεις ούτε να κρύβουν τις αδυναμίες τους για να γίνουν αποδεκτοί. Ότι η ζωή είναι δική τους και δεν πρέπει να αφήνουν τους άλλους να την καθορίζουν. Έχουν το δικαίωμα να αναζητήσουν τη δική τους φωνή, να δοκιμάσουν, να κάνουν λάθη και να επιλέξουν τον δρόμο τους. Και ότι, όταν συναντιόμαστε πραγματικά με τους άλλους, μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι που μας ξεπερνά.
-Η εφηβεία είναι μια περίοδος που ο νέος αμφισβητεί, βλέπει πιο κριτικά τα πράγματα γύρω του. Πώς αυτό μεταφέρεται στην παράσταση;
-Η αμφισβήτηση είναι το μέσο προς την ενηλικίωση, αλλά δεν αφορά μόνο την αμφισβήτηση των γονιών, των καθηγητών ή των κανόνων. Είναι και η στιγμή που αρχίζεις να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό, τις βεβαιότητες με τις οποίες μεγάλωσες και την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα.
Στην παράσταση με ενδιαφέρει αυτή η μετάβαση: η προσπάθεια των ηρώων να ξεχωρίσουν τη δική τους επιθυμία από όσα περιμένουν οι άλλοι από αυτούς. Με ενδιαφέρουν οι αντιφάσεις της εφηβείας, οι στιγμές που είναι θαρραλέοι και οι στιγμές που φοβούνται, η ανάγκη τους να αυτονομηθούν αλλά και η ανάγκη τους να νιώθουν ασφαλείς. Προσπαθούμε να αφήσουμε αυτές τις αντιφάσεις να υπάρχουν στη σκηνή, χωρίς να τις εξηγούμε διαρκώς ή να τις κρίνουμε. Γιατί η αμφισβήτηση δεν είναι μόνο σύγκρουση με τον κόσμο, είναι και η αρχή της αναζήτησης της προσωπικής σου ταυτότητας.
-Είναι απαιτητικό να σκηνοθετείς για εφήβους;
-Η σκηνοθεσία είναι απαιτητική γενικά, ανεξάρτητα από την ηλικία του κοινού. Στο εφηβικό κοινό όμως, δεν μπορείς να θεωρήσεις την προσοχή τους δεδομένη ούτε θετικά προσκείμενη προς το θέατρο γενικότερα. Χρειάζεται να τους κερδίσεις από την αρχή, να δημιουργήσεις έναν κόσμο που θα τους τραβήξει και θα τους κρατήσει μέσα στην ιστορία, με χαρακτήρες και καταστάσεις που αναγνωρίζουν, που τους αφορούν και με τις οποίες μπορούν να ταυτιστούν.
Οι έφηβοι αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα όταν τους αντιμετωπίζεις ως λιγότερο ώριμους θεατές, όταν υποτιμάς την αντίληψή τους ή προσπαθείς να τους μιλήσεις με έναν εύκολο, διδακτικό τρόπο. Τότε ξενερώνουν, γιατί νιώθουν ότι δεν τους εμπιστεύεσαι πραγματικά. Δεν χρειάζεται να μιμηθείς τη γλώσσα τους για παράδειγμα, χρειάζεται να είσαι ειλικρινής, να παίρνεις στα σοβαρά τις ανησυχίες τους και να τους αφήνεις χώρο να σκεφτούν και να διαφωνήσουν. Για μένα, το ζητούμενο είναι να κάνουμε θέατρο που τους αντιμετωπίζει ως ισότιμους συνομιλητές. Να τους προσφέρουμε μια εμπειρία που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη και την ευαισθησία τους, αλλά τους προκαλεί να αναρωτηθούν, να συγκινηθούν και να δουν τον κόσμο και τον εαυτό τους λίγο διαφορετικά.
-Κύριε Χατζηγιαννίδη πώς εμπνευστήκατε το έργο;
-Γράφοντας το έργο ένιωσα πως ήθελα να σκεφτώ λίγο πάνω σ' αυτό το αλλοπρόσαλλο μιξ χρωματισμών με το οποίο ο καλλιτέχνης που λέγεται ΖΩΗ (δεν ξέρω αν πρόκειται για ψευδώνυμο..) φιλοτεχνεί τα πορτρέτα όλων μας. Στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας το χρωματικό αυτό χαρμάνι μοιάζει ακόμα πιο εκτυφλωτικό, ή και σχεδόν αδιανόητο. Τα τέσσερα παιδιά, οι ήρωες της ιστορίας μας, γίνονται μάρτυρες όλης της γκάμας. Ηλεκτρικό μπλε, κόκκινο της φωτιάς δίπλα στο μαύρο και το μωβ. Στο τέλος ανακαλύπτουν πως η χαρά της ζωής δεν υπάρχει χωρίς να βιώσεις τον ίλιγγο των χρωμάτων και των αισθήσεων. Μακάρι το έργο και η παράστασή μας να καταφέρει να αποτυπώσει έστω κι ένα κομμάτι από τα παραπάνω.
-Πόσο σημαντικό είναι να βρίσκει ο καθένας την «φωνή» του;
-Το να βρίσκεις τη φωνή σου σημαίνει πως μπορείς να δεις τον εαυτό σου σε βάθος και να ακούσεις όσα ψιθυρίζει το υποσυνείδητό σου. Στην πραγματικότητα, αναγνωρίζεις τις προδιαγραφές σου και τις εξελίσσεις, τις πολλαπλασιάζεις. Πλάθεις με τα χέρια σου το γλυπτό της ζωής σου. Ούτε είναι εύκολο ούτε το καταφέρνουμε πάντα. Αλλά και μόνο η αναζήτησή της δίνει ουσιαστικό νόημα στο χρόνο που τρέχει. Καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, από τις λίγες χαρές του να ανήκεις σε αυτό το είδος.
Συντελεστές
Κείμενο: Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, Σκηνοθεσία: Θανάσης Μεγαλόπουλος, Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης- Γιώργος Μάρκος, Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κωστής Καπελλίδης, Επιμέλεια κίνησης: Δέσποινα Καπουλίτσα, Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτ;hρης Ρουμελιώτης, Σκηνογραφία: Κατερίνα Γκαγκάκη, Ενδυματολογία: Αννέτα Ιμπρισίμη, Δημιουργία οπτικού υλικού: Κωστής Καπελλίδης, Παραγωγή: Θέατρο Αμαλία- TooFarEast.
Επι σκηνής (αλφαβητικά): Παναγιώτης Βασιλειάδης, Άρτεμις Θεοδώρη, Βασιλική- Λυδία Καλογιάννη, Γιάννης Λαζαρίδης, Γιώργος Μάρκος.
Χρήσιμα
Είσοδος 12 ευρώ. Προπώληση more.com. Διάρκεια 75 λεπτά.
