Ο σουρεαλιστικός μονόλογος «Στον κύριο Τζέι» ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στην Θεσσαλονίκη, για έξι μόνο παραστάσεις, στο Θέατρο Τ, από 30 Οκτωβρίου 2026. 

«Θα δείτε την Λένια Κοκκίνου να μπαίνει και να βγαίνει σε διάφορους “χώρους”, επεισόδια ζωής, flashback σε εποχές που έχουμε όλοι ζήσει, και μια αναζήτηση του κυρίου Τζέι, ο οποίος όμως αλλάζει μορφές, κατεύθυνση και υπόσταση», ανέφερε στο «ΤyposThes» η σκηνοθέτης Αρετή Μακρολειβαδίτη. 

Η ίδια, μιλώντας για τον κύριο Τζέι, σχολίασε πως: «Είναι σκόπιμα αφηρημένη έννοια, γιατί στην πραγματικότητα είμαστε εμείς που τον αναζητάμε, οπότε για τ@ καθένα από εμάς ίσως είναι και κάτι εντελώς διαφορετικό».

Όπως εξήγησε: «Το έργο έχει σαν κύριο άξονα την αποκόλληση του εαυτού από το ό,τι θεωρούμε πραγματικό», ενώ πρόσθεσε πως χρησιμοποίησε το χιούμορ καθώς «είναι ένας τρόπος να βγούμε από τα λαγούμια της καθημερινότητας, να ελαφρύνουμε, χωρίς να χάσει το νόημά της μια δύσκολη σκηνή/μια δύσκολη κατάσταση, είναι μια ανάσα που πρέπει να πάρουμε, για να αποκτήσουμε παραπάνω χώρο».

Από την κουβέντα μας δεν έλλειψε και η αναφορά στο θέατρο στην πόλη μας για το οποίο δήλωσε ότι: «υπάρχει κινητικότητα από κάτω προς τα πάνω» που, όπως εκτίμησε, «σύντομα θα φτάσει στην επιφάνεια».

-Τι θα δούμε επί σκηνής;

-Θα παρακολουθήσετε έναν ατμοσφαιρικό, σουρεαλιστικό μονόλογο, που ελπίζουμε να θυμίσει και σε εσάς ότι είναι εντάξει να μεγαλώνουμε με τους δικούς μας όρους, να κλείνουμε το μάτι σε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε ότι η ζωή είναι κάτι το άπιαστο. Θα δείτε την Λένια Κοκκίνου να μπαίνει και να βγαίνει σε διάφορους “χώρους”, επεισόδια ζωής, flashback σε εποχές που έχουμε όλοι ζήσει, εξομολογήσεις ειλικρινείς προς όλους και μια αναζήτηση του κυρίου Τζέι, ο οποίος όμως αλλάζει μορφές, κατεύθυνση και υπόσταση.

Θα δείτε ιπτάμενα παιχνίδια και διαστημικές εκτοξεύσεις, οπότε θα συνιστούσαμε ομπρέλα, κράνος ή ένα καλάθι για τα λάφυρα!

- Το έργο έχει μια μη γραμμική αφήγηση. Πόσο απαιτητικό είναι αυτό στην αφήγηση/ σκηνοθεσία; Και πόση προσοχή χρειάζεται από πλευράς θεατών;

-Μέσα στο έργο βλέπουμε έναν ενήλικο χαρακτήρα να αφηγείται και να χοροπηδάει από βίωμα σε βίωμα, είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά. Έχοντας σαν βασική συνθήκη ότι όλα όσα βλέπουμε και ακούμε είναι μια μη-απολογητική εξομολόγηση, μια αφήγηση, μια κατάθεση, ο θεατής αντιλαμβάνεται και ταυτίζεται μέσω αυτής ακριβώς της κατάστασης, δηλαδή ότι “είμαι μπροστά σου ενήλικη και τα λέμε”, δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να φανταστούμε ένα μικρό παιδί, έναν έφηβο, ο οποίος έρχεται και φεύγει. Για τον θεατή επομένως είναι αρκετά κατανοητή από την αρχή αυτή η συνθήκη. Τέλος, η έλλειψη γραμμικότητας και χρονικής συνέπειας εξυπηρετεί και τον κύριο άξονα του έργου, που είναι το αίσθημα της αποπροσωποποίησης, δουλεύει και κυριολεκτικά, με το σωματικό ανοίκειο συναίσθημα που έρχεται με αυτή την διαταραχή, αλλά και αλληγορικά, με το παράδοξο συναίσθημα του να μην νιώθεις ότι συμβαδίζεις με την ζωή “σου”. 

Για την ηθοποιό και για το χτίσιμο του χαρακτήρα σίγουρα είναι πιο απαιτητικό. Για την σκηνοθεσία, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε έναν χώρο που θυμίζει σπίτι, ήταν μέλημά μου να δημιουργήσω μια ανοίκεια κατάσταση, ακριβώς μέσα στον χώρο στον οποίο υποτίθεται ότι αισθανόμαστε πιο ασφαλείς από οπουδήποτε αλλού.

-Το κείμενο θίγει το θέμα της διαταραχής αντίληψης μέσα από το χιούμορ. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

-Το έργο έχει σαν κύριο άξονα την αποκόλληση του εαυτού από το ό,τι θεωρούμε πραγματικό, ξεκινά από την αποπροσωποποίηση, την αίσθηση ότι υπάρχεις χωρίς να “είσαι”. Είναι μια διαταραχή η οποία προκαλεί τον φόβο και τον τρόμο στην αρχή, είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό να συμβαίνει ξανά και ξανά και να μην μπορείς να την περιγράψεις καν κατανοητά.

Μια τέτοια κατάσταση δεν μπορούσα και δεν ήθελα κιόλας να την αποδώσω επί σκηνής με όλο το βάρος που την ακολουθεί, γιατί έτσι θα χανόταν το νόημα και θα άλλαζε χαρακτήρα το έργο. Το χιούμορ είναι ένας τρόπος να βγούμε από τα λαγούμια της καθημερινότητας, να ελαφρύνουμε, χωρίς να χάσει το νόημά της μια δύσκολη σκηνή/μια δύσκολη κατάσταση, είναι μια ανάσα που πρέπει να πάρουμε, για να αποκτήσουμε παραπάνω χώρο. 

Είναι δύσκολο να βρίσκεις ουράνια τόξα όταν έχει τόσες βροντές και τόσα σύννεφα. Όμως είναι τόσο συναρπαστικό! Έτσι λειτουργεί και το χιούμορ στην παράσταση, εντάξει, μαζί με λίγο αυτοσαρκασμό επίσης, γιατί μας έχουμε παραπάρει στα σοβαρά! Η αποδοχή των καταστάσεων έρχεται με τον καιρό, η διαταραχή, η όποια κατάσταση μπορεί να μην φύγει εύκολα, μπορεί όμως να καταλαγιάσει ο φόβος. Με το χιούμορ και με την ειλικρίνεια υψώνουμε το ανάστημά μας απέναντι στο φόβο.

-Παράλληλα υπάρχει και ένα σχόλιο στην μοναξιά. Πώς την προσεγγίζει το κείμενο;

-Πολλά σημεία του κειμένου παραπέμπουν στην μοναξιά που νιώθει κανείς όταν δεν έχει κανέναν να εκφράσει αυτά που του συμβαίνουν, όταν η πραγματικότητα έχει ορθωθεί γύρω του σαν τείχος. Η ηρωίδα αναζητά κάποιον/κάποιους να μοιραστεί όλα αυτά που συμβαίνουν και έχουν ήδη συμβεί, που είναι και αυτά που μάλλον την κρατούσαν δέσμια της πραγματικότητας που άλλοι είχαν θέσει.

Η μοναξιά δεν αποκλείει την ύπαρξη των άλλων ανθρώπων, και αυτό είναι περισσότερο το αίσθημα που διαφαίνεται μέσα από την παράσταση. Άτομα όπως η ηρωίδα, και όπως οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε νιώσει αυτού του τύπου την μοναξιά, και νομίζουμε ή νομίζαμε ότι αν μοιραστούμε αυτό που συμβαίνει θα γίνει κάτι κακό, θα μείνουμε ακόμα πιο μόνοι.

Αυτά είναι ξεπερασμένα. Έτσι θα έλεγε ο κύριος Τζέι. Ας προχωρήσουμε με όσα έχουμε, όπως είμαστε, ακόμα κι αν σκοντάφτουμε, το πολύ πολύ να γελάσουμε. Και θα συνεχίσουμε. 

-Τι συμβολίζει ο κύριος Τζέι;

-Ο κύριος Τζέι μπορεί να είναι κάτι που είχαμε στο παρελθόν σαν φυλαχτό, ένας φίλος, ένας σημαντικός άνθρωπος, που πλέον δεν είναι στη ζωή μας και μεγαλώνοντας τον είχαμε σαν φάρο, οπότε τώρα που είμαστε “μεγάλοι” τον έχουμε πότε πότε ανάγκη για να συνερχόμαστε από τα σύννεφα των ευθυνών και να νιώθουμε ότι “το’χουμε”.

Μπορεί βέβαια και να είναι κάτι τελείως διαφορετικό, μπορεί να είναι η πρώτη μας αυθόρμητη σκέψη, που την απορρίψαμε γιατί μας φάνηκε τρελή.

Το έργο ξεκινάει με μια επίμονη αναζήτηση του κυρίου Τζέι, που φαίνεται να είναι στην άλλη άκρη της γραμμής του τηλεφώνου της ηρωίδας. Μένει να απαντήσει για να δούμε ποιος είναι στην πραγματικότητα. Είναι σκόπιμα αφηρημένη έννοια ο κύριος Τζέι, γιατί στην πραγματικότητα είμαστε εμείς που τον αναζητάμε, οπότε για τ@ καθένα από εμάς ίσως είναι και κάτι εντελώς διαφορετικό. Εν τέλει ίσως βρούμε πρώτα τον εαυτό μας, και ίσως αυτή να είναι και η δουλειά του κυρίου Τζέι στην τελική.

-Πώς ξεκίνησε η επαφή σας με το θέατρο; Πώς βλέπετε την σημερινή εικόνα της συγκεκριμένης τέχνης στην πόλη μας;

-Η αγάπη και η επιθυμία για το θέατρο γεννήθηκε στα σχολικά χρόνια, όταν με προτροπή της μητέρας μου ήρθα σε επαφή με έργα των Ντάριο Φο, Μπέρτολτ Μπρεχτ και όλες τις αρχαίες τραγωδίες, αποκτώντας μια υποτυπώδη βάση και γνωστικό επίπεδο, και στη συνέχεια παρακολουθούσαμε έργα κάθε εβδομάδα στην Πειραματική Σκηνή στο θέατρο Αμαλία και σε μικρότερες σκηνές (Vis Motrix κ.ά.). Είχα ερωτευτεί, ήθελα να το κάνω και εγώ, να μάθω να κινούμαι και να μιλάω όπως αυτοί, να αποκτήσουν νόημα οι λέξεις που δεν ήταν δικές μου.

Στα φοιτητικά χρόνια ανακάλυψα το σωματικό θέατρο μέσω της ΘΟΠ, της Θεατρικής ομάδας του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ, στο οποίο φοιτούσα, μπήκα στην ομάδα “με τα μούτρα’’, και τα υπόλοιπα έφεραν το ένα, το άλλο. Ιδρύσαμε μετά από λίγα χρόνια (2012-13) την ομάδα Θέατρο εΦ, την οποία λειτουργούμε με τα ίδια άτομα μέχρι και σήμερα, με εργαστήρια θεάτρου, ευρωπαϊκά προγράμματα, συνεργασίες με ηθοποιούς και δασκάλους της πόλης και θεατροπαιδαγωγικές δράσεις.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με σχετικά αργούς ρυθμούς, χρειάζεται αρκετή επιμονή για να μείνει κανείς εδώ και να συνεχίσει. Υπάρχει όμως θέληση, την οποία τη βλέπω στους καλλιτέχνες της πόλης, ιδιαίτερα του ελεύθερου θεάτρου, υπάρχει κινητικότητα από κάτω προς τα πάνω, που ελπίζω πως σύντομα θα φτάσει στην επιφάνεια και πια σε ολόκληρο το ρευστό σώμα της πόλης θα κινούνται τα καλλιτεχνικά ρεύματα χωρίς περιορισμό.

-Ποιο το όραμα / σχέδια της ομάδας;

-Η ομάδα φέτος, όπως και κάθε χρόνο, λειτουργεί εργαστήρια θεάτρου για ενήλικες και εφήβους, και συμμετέχει σε καινοτόμα ευρωπαϊκά προγράμματα ανταλλαγής.

Παράλληλα, έχουμε παραγωγές όπως η συγκεκριμένη παράσταση και άλλη μία, νέα παραγωγή που ετοιμάζουμε για τον Φεβρουάριο του 2027 για το ενήλικο κοινό, και για τους μικρούς μας φίλους ξεκινήσαμε φέτος την παιδική μας σκηνή με την μουσικοθεατρική παράσταση ¨Σι Σου Ντο” του Αντώνη Παπαθεοδούλου.

Μέσα από την συνεχή μας ενασχόληση με τον χώρο των παραστατικών τεχνών, την έρευνα, την διδασκαλία, τις παραστάσεις, θέλουμε να συνεχίσουμε να εξερευνούμε το ο,τιδήποτε μπορεί να καθηλώσει την ύπαρξή μας στο σώμα μας και στον υπέροχο κόσμο που το περιβάλλει!

Συντελεστές

Σύλληψη/Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη, Ερμηνεία: Λένια Κοκκίνου, Visual artist/Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Χατζηγιάννη, Γραφιστική επιμέλεια: Χρήστος Καλογριδάκης, Σκηνικά/Κοστούμια/Φωτισμοί: θέατρο εΦ

Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου, Μουσική: Eli andthe Portraits (Letterto a lovethat should havelasted long, OBreath), mobygratis.com, Επιμέλεια μουσικής και trailer: Αρετή Μακρολειβαδίτη, Παραγωγή: Θέατρο εΦ - ομάδα θεάτρου

Χρήσιμα

Παραστάσεις: 30 Οκτωβρίου έως 8 Νοεμβρίου 2026, κάθε Παρασκευή-Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 20:00. Διάρκεια: 60’. Εισιτήρια: more.com από 10 ευρώ. Τηλέφωνο κρατήσεων: 2310854333.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ

• Θεσσαλονίκη: «Σεισμός» στην παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου - Από τα νέα οπλικά συστήματα (ΦΩΤΟ + VIDEO)
• Συγκινεί ο πιλότος F – 16 από Θεσσαλονίκη: Μία λέξη αλλάζει την Ιστορία – Για τους Έλληνες αυτή η λέξη είναι το «ΌΧΙ»
• Μητσοτάκης από Θεσσαλονίκη: Δύναμη ειρήνης η Ελλάδα - Δεν εκβιάζει, δεν απειλεί, αλλά ούτε και δέχεται απειλές