Του Γιώργου Παπαδημητρίου,
Το είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, ακριβώς μετά τον νικηφόρο αγώνα με την Ισπανία: ο δεσμός της εθνικής ομάδας μπάσκετ με το ελληνικό κοινό έχει κάτι το βαθιά νοσταλγικό, ρομαντικό, ανιδιοτελές και τρυφερό. Αν θέλετε, για να το θέσουμε διαφορετικά, κάτι το old school και δεόντως διαφορετικό σε σύγκριση με το πώς γίνεται αντιληπτή η οπαδική αφοσίωση και η παρακολούθηση των σπορ στην Ελλάδα.
Για να μην παρεξηγηθούμε, εξυπακούεται πως η γκρίνια στα σόσιαλ μίντια είναι ακατάσχετη σε κάθε πρόσκαιρη ή μεγαλύτερη αναποδιά. Εννοείται πως οι ξερόλες φυτρώνουν μπροστά από κάθε οθόνη ακόμη και αν η σχέση τους με το άθλημα είναι μηδενική. Είναι επίσης προφανές ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τόσο την επιτυχία όσο και την αποτυχία σε αυτό το Ευρωμπάσκετ αλλά και σε κάθε διοργάνωση που συμμετέχει η εθνική είναι προβληματικός, αλλά ακόμη κι έτσι, αυτή η σχέση έχει κάτι το γενναιόδωρο και δοτικό. Στο κάτω κάτω της γραφής, ο ενθουσιασμός και η προσμονή δεν έχουν υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο τα τελευταία 16 χρόνια, περίοδο κατά την οποία η εθνική δεν μας έχει χαρίσει καμία στιγμή άξια πανηγυρισμών. Κι αυτό, όπως και να το κάνουμε, συνιστά ένα κάποιο τεκμήριο.
Όσο για το παιχνίδι με τη Λιθουανία, αλλά και για τη γενικότερη μέχρι τώρα πορεία της Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ, επιβεβαιώνεται για πολλοστή φορά πως τα καλοκαιρινά τουρνουά των εθνικών ομάδων, με τη συμπυκνωμένη διάρκεια και τη διαρκή πίεση, έχουν τους δικούς τους άγραφους αλλά τελικά επαληθεύσιμους κανόνες. Η εθνική μας, κατορθώνοντας να στείλει την εθνική Ισπανίας πίσω στη Μαδρίτη, δεν ξόρκισε κάποιον κακό δαίμονα του παρελθόντος (η κόντρα μας με τους Ισπανούς είναι κατά βάση δικής μας επινόησης, αυτοί από ένα σημείο και μετά είχαν απομακρυνθεί γαλαξίες ολόκληρους από το δικό μας επίπεδο) αλλά διάφορα από τα δικά της φαντάσματα. Και στα επόμενα δύο παιχνίδια συμπεριφέρθηκε like a boss, ελέγχοντας πλήρως τον ρυθμό του αγώνα, δείχνοντας πως δεν τη φοβίζει ο ρόλος του φαβορί.
Ακόμη και στα πιο αμιγώς αγωνιστικά στοιχεία του κερδισμένου προημιτελικού, χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς ο έλεγχος των ριμπάουντ, που αποτελούσε μέχρι το βράδυ της Τρίτης την αχίλλειο πτέρνα της δικής ομάδας και συγχρόνως το μεγάλου ατού των Λιθουανών. Με άλλα λόγια, κάθε ομάδα που το πάει μέχρι τέλους βρίσκει ρυθμό και πρωταγωνιστές μέσα από τα παιχνίδια, απορροφά ευεργετικά την πρώιμη πίεση (όπως συνέβη και στην περίπτωσή μας έπειτα από την ήττα με τη Βοσνία, που μετέτρεψε το ματς με τους Ισπανούς σε άτυπο must win) σε αντίθεση με τον πάντα επίφοβο εφησυχασμό, μαθαίνει να μπαλώνει τρύπες και να κρύβει μειονεκτήματα
Παρεμπιπτόντως, δεν φαίνεται να είναι τυχαίο το γεγονός πως στα δύο απανωτά νικηφόρα νοκ άουτ παιχνίδια της εθνικής ομάδας οι αντίπαλοί μας σκόραραν κάτω από 80 πόντους: με βάση τού πώς λειτουργεί η εθνική επιθετικά, η υπόθεση εργασίας που μας θέλει να φεύγουμε με το ροζ φύλλο αγώνα σε περίπτωση παθητικού που δεν υπερβαίνει το συγκεκριμένο όριο, δεν μοιάζει ανεδαφική ή μακρινή. Όσο για τις τεχνικές αποτιμήσεις των πεπραγμένων των επιμέρους παικτών μας, αλλά και του προπονητή, το μόνο βέβαιο είναι πως υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο αντιμετώπισης δύσβατων συνθηκών, αλλά και ένα δομημένο σχέδιο πολύπλευρης αξιοποίησης του πυρηνικού όπλου που ονομάζεται Γιάννης.
Μπροστά μας ξεπροβάλλει μια πολύ δύσκολη πίστα, καθώς η αήττητη Τουρκία είναι μια ομάδα με μεγάλη πληρότητα, με τουλάχιστον τρεις ηγέτες στο υψηλότερο επίπεδο, με πολλά και δυνατά κορμιά, αλλά και με μια γάτα προπονητή, ο οποίος γνωρίζει εκ των έσω υπό μία έννοια την εθνική μας ομάδα (φυσικά, κάποιος μπορεί να ισχυριστεί πως ισχύει και το αντίστροφο, έχουμε και εμείς πρόσβαση στα χούγια και στα τρικ του). Ο ημιτελικός, όμως, της Παρασκευής, θα έχει τη δική του αγωνιώδη και παθιασμένη ιστορία.
Υγ: Σε κάποια στιγμή οφείλει να σταματήσει να είναι ανέκδοτο που λέμε μεταξύ μας και γελάμε κλαίγοντας/κλαίμε γελώντας. Οι μεταδόσεις της ΕΡΤ προσβάλλουν την αισθητική μας. Παίζουν με τα νεύρα μας και τσιτώνουν το μυαλό μας, ιδίως όταν έχουμε 200 παλμούς. Κουφαίνουν τα αυτιά μας με τσιρίδες. Μας κριντζάρουν αλύπητα με όπλα τους το κακό χιούμορ και τα βλακώδη λογοπαίγνια. Ευτελίζουν την έννοια και το στάτους της αθλητικής δημοσιογραφίας. Αποπνέουν αλαζονεία, μιας και προσπερνούν υπεροπτικά την ανελέητη κριτική που ασκείται εδώ και χρόνια. Καμώνονται τις γνωστικές, ενώ εκπέμπουν αδαημοσύνη και άγνοια του αντικειμένου. Φτάνει πια. Δεν είναι αστείο. Είναι σκέτο μαρτύριο.
