">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Τόσο ζοφερό είναι το πολιτικό παρόν της σημερινής Ευρώπης που μας αναγκάζει να σκεφτούμε πως υπήρξε πολιτική υποκίνηση για την καταδίκη και αποπομπή του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο Καβαλιέρε προφανώς και κρυβόταν πίσω από την πολιτική του ιδιότητα για χρόνια. Από δίκη σε δίκη το πήγαινε, άλλαζε νόμους φωτογραφικά, έκανε ό, τι περνούσε απ’ το χέρι του και κυρίως συνέχιζε να εκλέγεται απ’ τον ιταλικό λαό. Δεν είναι καν διεφθαρμένος. Είναι ένας μεγαλοαπατεώνας που μπήκε στην πολιτική για να μην πάει φυλακή. Κι όμως, παρότι όλα αυτά είναι γνωστά, η χρονική στιγμή που αποπέμπεται δεν είναι καθόλου τυχαία.
Η Ιταλία συνεχίζει να κυβερνιέται εδώ και τρία χρόνια πλέον από κυβέρνηση τεχνοκρατών. Από τον καθηγητή Μάριο Μόντι, στον τεχνοκράτη Ενρίκο Λέτα. Ενδιάμεση στάση ήταν οι εκλογές, οι οποίες δεν έβγαλαν καθαρό νικητή. Τελικά, κεντροαριστερά και κεντροδεξιά σχημάτισαν την κυβέρνηση. Μία κυβέρνηση δηλαδή που είχε ανάγκη τον Μπερλουσκόνι. Έκτοτε, ο Μίστερ Τιβί καταδικάστηκε για φορολογικές απάτες του ομίλου Μίντιασετ και χθες επιτροπή της Γερουσίας αποφάσισε την αποπομπή του από το σώμα, απόφαση που θα πρέπει να επικυρωθεί από την ολομέλεια εντός 20 ημερών.
Ωστόσο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως ο Μπερλουσκόνι, έχοντας πάντα πίσω του τον βιομηχανικό βορρά, ήταν από τους ελάχιστους ηγέτες που είχε αναστατώσει την σημερινή ηγέτιδα της Ευρώπης, Γερμανία. Κατά καιρούς έχει πει πως η Ιταλία πρέπει να σκεφτεί σοβαρά την επιστροφή της στη λιρέτα ή πως η ΕΚΤ πρέπει να κάνει επιτέλους τη δουλειά της, να αποσυρθεί στο νομισματοκοπείο και να τυπώσει ευρώ. Καθόλου δεν άρεσαν αυτά στους Γερμανούς, σε σημείο μάλιστα να είναι το μόνο κεντροδεξιό κόμμα της ΕΕ που δεν είχε τη στήριξη ούτε της Μέρκελ, αλλά ούτε καν των ευρωπαίων κεντροδεξιών!
Βεβαίως, είναι πολύ εύκολο για τους Γερμανούς να τα βάλουν με τον Μπέμπε Γκρίλο του 25% των Ιταλών. Λίγο θα τον πουν λαϊκιστή, λίγο θα έχουν δίκιο, λίγο θα ξεφτίσει το στηριζόμενο σε ανύπαρκτα θεμέλια κόμμα των Πέντε Αστέρων. Όμως, τι κάνεις όταν ο αντίπαλός σου είναι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί την βιομηχανία της τεράστιας οικονομικής ισχύς – τόσο από πλευράς ΑΕΠ όσο και από πλευράς χρέους – Ιταλίας; Κι ειδικά όταν αυτός ο άνθρωπος μπλοκάρει τα μέτρα που λαμβάνει ο ευρωπαϊκός νότος, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σ’ αυτόν οφείλουν οι Ιταλοί το γεγονός ότι δεν θα πληρώσουν το αντίστοιχο δικό τους «χαράτσι». Κι αυτό ο Μπερλουσκόνι το πέτυχε με εκβιασμό. «Αν δεν υλοποιηθεί η προεκλογική μου υπόσχεση, φεύγω τώρα απ’ την κυβέρνηση», είχε πει τότε ο Καβαλιέρε.
Εντός της εβδομάδες, έκανε την τελευταία του έξοδο, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης για τον Λέτα. Το κόμμα του, πρόσφατα με το παλιό του όνομα Φόρτσα Ιτάλια, έφτασε ένα χείλος πριν την διάσπαση. Ο ίδιος προδόθηκε από το δεξί του χέρι, Ανγκελίνο Αλφάνο. Και η Ιταλία έμεινε με τον Λέτα, με μία κεντροδεξιά ουρίτσα, δίχως πλέον τον Καβαλιέρε.
Αγνώριστη η Ευρώπη
Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση έχει χτυπήσει γερά την Γηραιά Ήπειρο. Κυρίως λόγω της κρίσης λιτότητας που ήρθε ως γιατρικό, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Το ζήτημα είναι πως απ’ άκρη σ’ άκρη της πολιτικής και οικονομικής ένωσης σαρώνει ένα αντι-ευρωπαϊκό κύμα, δίχως ωστόσο να μπορεί ακόμη να λάβει ανατρεπτικά χαρακτηριστικά. Δεν προέρχεται από μία πραγματικά ριζοσπαστική χειραφέτηση των λαών, που αντιλαμβάνονται την έλλειψη δημοκρατικότητας της ΕΕ, εξ ου και επιθυμούν την χαμένη τους εθνική κυριαρχία ώστε να επιτύχουν την κοινωνική τους ενσωμάτωση μέσω δημοκρατικών θεσμών. Ένα πολύ καλό παράδειγμα του αποπροσανατολισμού που λειτουργεί μέχρι σήμερα ως μαξιλαράκι για την διαιώνιση ενός ασταθούς στάτους κβο (υπό την έννοια πως οι περισσότερες κυβερνήσεις είναι ασταθείς γιατί το σύστημα της ΕΕ είναι χτισμένο από παντού), μας έρχεται από τη Γαλλία. Ο υπουργός Εσωτερικών του σοσιαλιστή Ολάντ, Μανουέλ Βαλλς, δήλωσε πως οι Ρομά πρέπει να φύγουν απ’ τη χώρα του. Τι συνέβη μία μέρα μετά τη δήλωση του Βαλλς; Ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Πιερ Μοσχοβισί πήγε στις Βρυξέλλες για να εγκρίνει η ΕΕ τον γαλλικό προϋπολογισμό. Όλοι ασχολούνταν με τους Ρομά. Το γεγονός ότι οι προϋπολογισμοί πρέπει πρώτα να εγκριθούν από τις Βρυξέλλες πέρασε στα ψιλά. Κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
