">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Στην έρημο της Λιβύης πλανάται πιο ισχυρό παρά ποτέ το φάντασμα του Μουαμάρ Καντάφι. Λίγες μέρες μόλις μετά την αμερικανική επιχείρηση σε λιβυκό έδαφος για τη σύλληψη ανώτατου στελέχους της αλ Κάιντα, το χάος που επικρατεί στη Λιβύη έγινε ορατό σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο κατάφερε ομάδα ενόπλων να απαγάγει τον διορισμένο πρωθυπουργό της χώρας, Αλί Ζεϊντάν, αλλά επικράτησε και… σύγχυση για το κατά πόσο επρόκειτο όντως για απαγωγή ή για σύλληψη! Απίστευτα πράγματα. Μία κυβέρνηση αδύναμη, πολλές ανταγωνιστικές ένοπλες ομάδες και άνοδος ισλαμικού εξτρεμισμού στην… απελευθερωμένη κατά τα άλλα χώρα κόμβο της Βορείου Αφρικής.
Πανζουρλισμός. Ένοπλη ομάδα ανδρών μπαίνει στο δωμάτιο ξενοδοχείου όπου κατοικεί ο πρωθυπουργός της Λιβύης. Τον συνοδεύει έξω από το ξενοδοχείο Κορίνθια. Τελικά όμως τον απαγάγει. Για λίγο, κυκλοφορεί το σενάριο πως τον έχουν… συλλάβει. Ποιοι και γιατί δεν ξέρει κανείς. Μόνο εικασίες. Μετά, το σενάριο διαγράφεται και γυρνάμε στην απαγωγή. Εντός λίγων ορών έχει γυρίσει και ο πρωθυπουργός! Η δραματική απαγωγή τελείωσε με την επιστροφή του απαχθέντα στο ξενοδοχείο της Τρίπολης. Όταν επέστρεψε το ξενοδοχείο πλημμύρισε με όπλα. Αστυνομία, στρατός, προσωπική φρουρά.
Τα ερωτήματα δεν απαντώνται από κανέναν. Τα επίσημα χείλη είναι κλειστά. Πώς γίνεται ξαφνικά να αποχωρεί η αστυνομία και να αναλαμβάνει την φρούρηση του ξενοδοχείου μία ένοπλη ομάδα; Υπάρχει προφανώς κάποια σύνδεση του όποιου λιβυκού κράτους λειτουργεί αυτή τη στιγμή και των ομάδων αυτών. Η αλήθεια είναι πως η Λιβύη αυτή τη στιγμή μοιάζει με χώρα δίχως ένοπλες δυνάμεις, χωρίς αστυνομία, η οποία λειτουργεί με το νόμο της άγριας Δύσης! Μάλιστα, το ρόλο του σερίφη συχνά πυκνά αναλάβουν οι ένοπλες ομάδες, είτε ανήκουν σε ισλαμιστές εξτρεμιστές, είτε ανήκουν σε φυλές, έπειτα από απαίτηση (!) της ίδιας της κυβέρνησης.
Η απαγωγή βεβαίως δεν έρχεται σε τυχαία χρονική στιγμή. Λίγες μέρες μονάχα έχουν περάσει από την επιχείρηση των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων εντός λιβυκού εδάφους για τη σύλληψη του στελέχους της αλ Κάιντα, Αμπού Ανάς αλ-Λιβί. Ώρες πριν την ολιγόωρη απαγωγή του, ο Λίβυος πρωθυπουργός είχε συναντηθεί με την οικογένεια του αλ-Λιβί. Ούτε αυτό, ούτε η δήλωση άγνοιας για την αμερικανική επιχείρηση κατάφεραν να κατευνάσουν την οργή των ισχυρών ισλαμικών παραστρατιωτικών ομάδων. Έτσι, σε ένα από τα πιο ασφαλή μέρη της Τρίπολης, όπου συνήθως κατοικούν δυτικοί επιχειρηματίες και διπλωμάτες, πραγματοποιήθηκε η απαγωγή.
Με το πιστόλι στον κρόταφο
Όπως και να το κάνουμε ο μόνος άνθρωπος που κατάφερε να ελέγξει τις φυλές της Λιβύης και τα άγρια σύνορά της ήταν ο Μουαμάρ Καντάφι. Ήταν όμως τέτοιο το μένος των δυτικών για το «κακό σκυλί της Μέσης Ανατολής» που παρά το γεγονός πως είχε συνθηκολογήσει μαζί τους, όταν βρήκαν την ευκαιρία δεν δίστασαν να στείλουν μαχητικά και στρατό όχι μόνο για να τον ανατρέψουν, αλλά για να τον δολοφονήσουν εν ψυχρώ.
Τώρα, οι τοπικές συγκρούσεις και οι διεκδικήσεις των φυλών της χώρας εντείνουν την ούτως ή άλλως τραγική οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα. Μία χώρα ευλογημένη με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στην Αφρική. Στα διυλιστήρια όμως κυβερνά ο νόμος του ισχυρού. Με τα όπλα, φυλές και εξτρεμιστικές ομάδες απαιτούν μεγαλύτερο κομμάτι από τα κέρδη.
Με τα όπλα πήραν σηκωτό και τον διορισμένο πρωθυπουργό στο ίδιο ξενοδοχείο που λιγότερο από δύο χρόνια πριν έκαναν την εμφάνισή τους ως σωτήρες ο τότε Πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον. Είχε πεθάνει ο Καντάφι. Κι όλοι πανηγύριζαν.
