Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Την ώρα που η Αμερική προσπαθεί να απομονώσει τη Ρωσία τορπιλίζοντας τους ισχυρούς ενεργειακούς και εμπορικούς δεσμούς της χώρας με την ΕΕ, το Κρεμλίνο απαντά δημιουργώντας την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.
Μία αγορά 170 εκατομμυρίων ανθρώπων και ένα συνολικό ΑΕΠ της τάξης των 2,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με αφθονία ενεργειακών πόρων. Αυτή είναι η ένωση που δημιουργήθηκε χθες, όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν έβαλε την υπογραφή του σε συνθήκη με το Καζακστάν και τη Λευκορωσία. Παρότι ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος αρνείται πως η σφυρηλατούμενη ακόμη Ευρασιατική Ένωση με δύο πρώην Σοβιετικά κράτη είναι μία απόπειρα αναβίωσης της ΕΣΣΔ, το μόνο βέβαιο είναι πως μετά την στρατηγική συνεργασία με το Πεκίνο, το Κρεμλίνο προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει την απομόνωση που επιβάλλει η Ουάσιγκτον μέσω των οικονομικών κυρώσεων για την προσάρτηση της Κριμαίας.
Βεβαίως, δεν είναι όλα ρόδινα για το Ρώσο Πρόεδρο. Πρώτα απ’ όλα, ο Πούτιν έχει χάσει την πλέον κομβική χώρα για αυτή την ένωση: την Ουκρανία. Το Κρεμλίνο ευελπιστεί πως θα μπορέσει να διατηρήσει τον έλεγχο στην ανατολική πλευρά της χώρας, όπου κατοικούν και οι περισσότεροι ρωσόφωνοι, ωστόσο είναι απολύτως σαφές πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να στραφεί το Κίεβο προς ανατολάς. Με την Ουκρανία των 45 εκατομμυρίων ανθρώπων τελειωμένη απ’ την Ευρασιατική Ένωση, το όνειρο του Πούτιν συρρικνώνεται.
Ακόμη, όμως, και το Καζακστάν που υπέγραψε με τον Πούτιν τον ανάγκασε να βάλει νερό στο κρασί του, υπερασπιζόμενο την εθνική του κυριαρχία. Και στην περίπτωση της Κίνας, φάνηκε πως η Ρωσία δρα υπό πίεση. Μέσα σε λίγες ώρες ο Πούτιν σφράγισε μία συμφωνία που βρισκόταν για χρόνια στα σκαριά. Βεβαίως και δένεται το Πεκίνο με τη Μόσχα, όμως, ο μόνος λόγος που υπογράφηκε τώρα η συμφωνία πώλησης αερίου στην Κίνα είναι το γεγονός πως η Ρωσία έκανε πίσω για την τιμή.
Ανταγωνιστική Ένωση
«Η σημερινή μας συνάντηση είναι χωρίς υπερβολή μία ιστορικής σημασίας», είπε ο Πούτιν καθώς έβαζε την υπογραφή του στη συμφωνία. «Αυτό το έγγραφο φέρνει τις χώρες μας σε ένα νέο στάδιο ολοκλήρωσης, σεβόμενο πλήρως την εθνική μας κυριαρχία», συμπλήρωσε από την πρωτεύουσα του Καζακστάν, Αστάνα. Από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Καζακστάν, Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, δήλωνε πώς φαντάζεται την ένωση της χώρας του με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία: «Ο κορυφαίος στόχος της ένωσής μας σε αυτό το πρώτο μισό του 21ου αιώνα είναι να κερδίσουμε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα ως μία οικονομική γέφυρα ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία». «Η συμφωνία βαθαίνει τους δεσμούς ανάμεσα στις τρεις χώρες, μετά τη δημιουργία μία κοινής τελωνιακής ζώνης το 2010 και εγγυάται την ελεύθερη διακίνηση υπηρεσιών, προϊόντων, κεφαλαίων, εργατικής δύναμης, ενώ συντονίζει την πολιτική σε κορυφαίους οικονομικούς τομείς», γράφει το πρακτορείο Ρόιτερς.
Το όνειρο του Πούτιν
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Ρωσία έχει ανακτήσει ένα κομμάτι της χαμένης της δυναμικής κατά τα 14 χρόνια της εξουσίας του Πούτιν. Μετά την τρίτη του εκλογή, ο Ρώσος Πρόεδρος έθεσε τη «μεγάλη ιδέα»: η ένωση των χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Όπως γράφει το Ρόιτερς, «ο Πούτιν θεωρεί πως αυτή είναι η δική του πολιτική κληρονομιά». Ο ίδιος αρνείται τις συγκρίσεις με την ΕΣΣΔ: «Προσπαθούν να κολλήσουν αυτή την ταμπέλα, μία ταμπέλα που σημαίνει πως προσπαθούμε να αναβιώσουμε μία αυτοκρατορία, τη Σοβιετική Ένωση, να τους κάνουμε όλους υποτακτικούς μας. Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα».
Ούτε καν οι Ευρωπαίοι, βέβαια, δεν μπορούν να τα πιστέψουν αυτά, γνωρίζοντας στο πετσί τους τι εστί Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά πόσο είναι μία αυτοκρατορία, ένα διοικητήριο ανέγγιχτο, αδιαφανές και ανεξέλεγκτο. Όπως κι αν έχει, ο Πούτιν έχει πρόβλημα. Δίχως την Ουκρανία, πλέον μπορεί να προσεγγίσει χώρες όπως η Αρμενία ή το Κιργιστάν, δηλαδή, χώρες που περισσότερο θα κοστίζουν στο Κρεμλίνο παρά θα του προσφέρουν. Ακόμη και χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν παραμένουν υπό τη σφαίρα επιρροής αμερικανικών συμφερόντων, μένοντας εκτός κάθε συζήτησης για ένταξη στην Ευρασιατική Ένωση.
