">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Η Ρωσία επιβάλλει κυρώσεις στον εαυτό της», γράφει με έντονη αυταρέσκεια το εντιτόριαλ των Τάιμς της Νέας Υόρκης, για το ρωσικό εμπάργκο αγροδιατροφικών προϊόντων.
Και συνεχίζει με στόχο τον Βλαντιμίρ Πούτιν: «Η Ρωσία θα πληρώσει ακριβά την υπεροψία του Προέδρου της στην Ουκρανία και θα απομονωθεί ακόμη περισσότερο στην παγκόσμια οικονομία». Όμως δεν είναι μονάχα ο Πούτιν στο στόχαστρο: «Είναι εξαιρετικά κρίσιμο για τους Δυτικούς συμμάχους να παραμείνουν ενωμένοι, ακόμη κι αν το κόστος των κυρώσεων – των δικών τους και της Ρωσίας – δεν είναι εξ ίσου μοιρασμένο».
Η Αμερική έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ουκρανική κρίση, οδηγώντας σε ρήξη Ρωσία και Ευρώπη. Τα τηλεφωνήματα Μέρκελ και Πούτιν, ένα πινγκ πονγκ ανάμεσα σε γερμανικά και ρωσικά από δύο άρτιους ομιλητές των δύο γλωσσών, θα μπορούσαν να έχουν καταλήξει σε συμφωνία – μία μοιρασιά επιρροής στη χώρα – αν δεν ήταν ο Λευκός Οίκος να διακηρύττει «Fuck the EU», τη διαβόητη πλέον ρήση της Βικτόρια Νιούλαντ! Η στρατηγική των ΗΠΑ είχε διττό στόχο: Να οδηγήσει σε απομόνωση το δυνητικό αντίπαλο Ρωσία και να ανακόψει την Ευρώπη από την ανατολή, ουσιαστικά αναγκάζοντας τη Γερμανία και την ΕΕ να προσδεθούν άνευ όρων στο ευρατλαντικό άρμα.
Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Πώς μπορεί η Ευρώπη να παραμένει τόσο τυφλά υπάκουη στην Ουάσιγκτον, βλέποντας πως είναι τα δικά της συμφέροντα αυτά που πλήττονται από το νέο Ψυχρό Πόλεμο; Η Αμερική αλαζονικά σνομπάρει τον Πούτιν, θεωρώντας πως μπορεί να τον μετατρέψει σε ένα νέο Γιέλτσιν. Ο Πούτιν από την πλευρά του ήδη στρέφεται προς Κίνα και Λατινική Αμερική για να αναπληρώσει το κενό της Ευρώπης (ως αγορά και ζωτικό χώρο). Η μεγάλη χαμένη της υπόθεσης, όμως, είναι η Γηραιά Ήπειρος.
Λαβωμένη από μία κρίση που δημιουργήθηκε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (το 2008 με την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς), με εσωτερικές έριδες και έχοντας απολέσει τη λαϊκή υποστήριξη, οδηγείται σήμερα ασθμαίνουσα σε μία πλήρη υποταγή στις ΗΠΑ, σε μία απόλυτη εξάρτηση (ενεργειακά, εμπορικά, επενδυτικά). Αυτή που επιβάλλει κυρώσεις στον εαυτό της δεν είναι η Ρωσία. Είναι η Ευρώπη. Και η δική μας χώρα έχει μόνο να χάσει από τις εξελίξεις αυτές. Όχι μόνο θα χάσει λόγο των αγροτικών προϊόντων ή του ρωσικού τουρισμού και ρωσικού αερίου – χωρίς να σημαίνει πως αυτά δεν είναι σημαντικά. Η στρατηγική απομόνωση της χώρας απειλεί με απρόσμενες εξελίξεις σε όλα τα διεθνή ζητήματα που απασχολούν τον ελληνισμό: από το Κυπριακό μέχρι τη συμφωνία της Αθήνας για ΑΟΖ με την Αλβανία, την οποία ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα αμφισβητεί.
