">
Υπάρχουν γειτονιές που δεν βρίσκονται σε κανέναν χάρτη. Είναι εκείνες στις οποίες ο ένας άνθρωπος απλώνει το χέρι στον άλλον, προσφέροντας ένα πιάτο φαγητό, λίγα ρούχα, μια μετακίνηση ή απλώς μια βοήθεια τη στιγμή που χρειάζεται. Σε αυτές τις «γειτονιές» προσπαθούν να οδηγήσουν καθημερινά ανθρώπους που έχουν ανάγκη οι «Γειτονιές Αλληλεγγύης» στο Κιλκίς.
Η προσπάθεια ξεκίνησε από μια προσωπική δυσκολία της κ. Δόμνας Στεργίου, η οποία πριν από 22 χρόνια βρέθηκε με ένα παιδί στα χέρια και χωρίς ρεύμα για 18 μήνες. Τα περισσεύματα από το catering έγιναν στη συνέχεια φαγητό για κρατούμενους και ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο και, σταδιακά, γύρω από την ίδια δημιουργήθηκε μια ομάδα ανθρώπων που σήμερα στηρίζει οικογένειες, φοιτητές και άλλους συμπολίτες που βρίσκονται σε ανάγκη.
Οι «Γειτονιές Αλληλεγγύης» έχουν πλέον στο ενεργητικό τους αποστολές σε περιοχές που επλήγησαν από σεισμούς και πλημμύρες, ενώ σχεδιάζουν και τη δημιουργία χώρων βραχείας φιλοξενίας για κακοποιημένες γυναίκες και ανθρώπους που χρειάζονται προσωρινή στήριξη. Η κ. Στεργίου μιλά για την πορεία της ομάδας, τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα της και όσα θέλει ακόμη να πετύχει.
Μιλώντας στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» για το πώς ξεκίνησε η δράση της στον χώρο της αλληλεγγύης και τις προσωπικές εμπειρίες που την οδήγησαν σε αυτή την πορεία, η κ. Στεργίου ανέφερε:
«Πριν από 22 χρόνια έμεινα με ένα παιδί στα χέρια χωρίς ρεύμα 18 μήνες. Στην προσευχή μου έλεγα Θεέ μου σήκωσέ με και αξίωνέ με να σηκώνω κι άλλους ανθρώπους, κάτι το οποίο το έχω κρατήσει. Έκανα το catering και άρχισαν να περισσεύουν μερίδες και άρχισα να πηγαίνω φαγητό σε κρατούμενους. Πήγαινα και σε σημεία με άστεγους και έδινα το περίσσευμα των φαγητών. Με πλαισίωσαν άνθρωποι που έβλεπαν την αλήθεια του έργου μου και τους έχω βοηθούς».
Σήμερα, στην ομάδα συμμετέχουν σταθερά δεκάδες άνθρωποι, με την κ. Στεργίου να εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η δράση, αλλά και τις ανάγκες που εξακολουθούν να υπάρχουν:
«Στην ομάδα σταθερά είναι 90 άτομα κυρίως καταστηματάρχες, έτσι ώστε κανένα παιδί να μην πηγαίνει χωρίς φαγητό στο σχολείο, και κανένας μπαμπάς χωρίς φαγητό στη δουλειά. Ό,τι κι αν πούμε είναι λίγο αν δεν δει κανείς το έργο μας.
Η ομάδα μας έχει 460.000 απήχηση, αλλά μόλις κάναμε ανάρτηση ότι σώσαμε σπίτι από πλειστηριασμό, μας ενημέρωσε το Facebook ότι παραβιάσαμε κανόνες και ότι θα έπεφτε η απήχηση. Η ομάδα όμως γενικά έχει απήχηση παντού.
Αυτό το περίμενα και το κυνήγησα, και ακόμα δεν έχει φτάσει εκεί που θέλω η ομάδα. Εμείς έχουμε και ανάγκη για αυτοκίνητο, για να κουβαλάμε ασθενείς, και ανθρώπους που είναι σε χωριό και δεν μπορούν να μετακινηθούν».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους νέους δασκάλους και φοιτητές που απευθύνονται στην ομάδα για βοήθεια, εξηγώντας πώς ήρθε πιο κοντά στον φοιτητικό κόσμο:
«Απευθύνονται σε εμάς από όλη την Ελλάδα. Εμείς τους λέμε να πάρουν τον σάκο με τα ρούχα τους, και να έρθουν. Τα τελευταία χρόνια η κόρη μου μιλούσε με ένα κοριτσάκι στο ίντερνετ το οποίο πέρασε στις Σέρρες. Μέσω αυτής της κοπέλας άρχισα να μπαίνω στον φοιτητικό κόσμο πιο εύκολα. Οι νέοι ντρέπονται περισσότερο βέβαια να ζητήσουν βοήθεια».
Από τις δράσεις της δεν θα μπορούσε να λείπει η Ειδομένη, μια εμπειρία που, όπως περιγράφει, της άφησε έντονα συναισθήματα και σκέψεις:
«Αυτό που μου έμεινε είναι ότι δυστυχώς δεν μπορούμε να ενσωματωθούμε με αυτούς τους ανθρώπους. Εννοείται ότι έχω γνωρίσει βέβαια και υπέροχους ανθρώπους, αλλά έχω δει και κάποιους που είπα ότι δεν μπορούν να γίνουν σαν εμάς».
Έχοντας συμμετάσχει σε αποστολές σε σεισμόπληκτες και πλημμυροπαθείς περιοχές, η κ. Στεργίου δεν ξεχωρίζει μία συγκεκριμένη δράση ως τη μεγαλύτερη:
«Όλες είχαν τον βαθμό δυσκολίας τους και όλες ήταν αξιοθαύμαστες. Έχουμε πάει και στους σεισμούς στην Τουρκία, και σε πλημμύρες. Όπου και να πήγαμε, συναντήσαμε δυσκολίες. Σε κάθε δράση μου έχω γνωρίσει υπέροχους ανθρώπους».
Μία από τις στιγμές που θυμάται με ιδιαίτερη συγκίνηση συνδέεται με την αποστολή της στην κακοκαιρία «Daniel» και την εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ:
«Φοράω πάντα κονκάρδα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Όταν πήγαμε στην κακοκαιρία Daniel έγινε κάτι που με συγκίνησε πολύ. Προσευχόμουν σε όλο τον δρόμο να με βάλει κάπου που να μπορώ να βοηθήσω. Έφτασα στο Νέο Ικόνιο και με πήρε ο Ιερέας από το χέρι και με έβαλε να μαγειρέψω μέσα στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ».
Σε ό,τι αφορά τη συνεργασία με τις σχολικές μονάδες και το κατά πόσο τα παιδιά έρχονται πιο κοντά στην έννοια της αλληλεγγύης, η κ. Στεργίου θεωρεί ότι αυτό που χρειάζονται περισσότερο είναι η παρακίνηση:
«Αυτό δεν λείπει καθόλου από τα παιδιά. Τους λείπει η παρακίνηση, και οι γονείς ίσως είναι λίγο αποτρεπτικοί. Θεωρώ ότι αυτό δεν είναι τόσο καλό».
Παράλληλα, η ομάδα προχωρά στην προετοιμασία ενός χώρου βραχείας φιλοξενίας για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, ενώ χώρος επίσης βραχείας φιλοξενίας θα γίνει και στο χωριό Αργυρούπολη:
«Είχαμε αφήσει ένα σπίτι για κάποιον ο οποίος συγχωρέθηκε. Πλέον λοιπόν ετοιμάζουμε τον χώρο, σαν ένα δυάρι σπίτι για τις κακοποιημένες γυναίκες. Θα είναι μέρος βραχείας φιλοξενίας και θα έχει μέσα ό,τι χρειάζεται μια γυναίκα και ένα παιδί, ωστόσο δεν θα ήθελα να αποκαλύψω την τοποθεσία του.
Στο χωριό Αργυρούπολη έχουμε ένα σπίτι περίπου 140 τετραγωνικά ισόγειο με κήπο και εκεί θα έχω και κοινωνικό κήπο. Εκεί θα δημιουργήσουμε έναν άλλο χώρο βραχείας φιλοξενίας, όπου θα πηγαίνουν εκεί για κάποιες μέρες άνθρωποι που το έχουν ανάγκη μέχρι να δουν οι υπηρεσίες τι μπορεί να γίνει».
Κλείνοντας, η κ. Στεργίου απευθύνει κάλεσμα στον κόσμο να συμμετάσχει στην προσπάθεια, υπογραμμίζοντας τη σημασία της αλληλεγγύης:
«Ελάτε μαζί μας, βοηθήστε μας. Εδώ ακολουθούμε το ζήτησε και θα λάβεις του Χριστού. Θεωρώ ότι είμαστε εργάτες φωτός, στρατιώτες Χριστού. Η αλληλεγγύη δίνει χαρά και πρέπει να βοηθάμε διότι ο λαός σώζει τον λαό. Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο, και αυτό αποδεικνύεται σε κάθε μεγάλη καταστροφή και στενοχώρια του τόπου μας».
