Συνέντευξη στον Δημήτρη Κετικίδη
Τι κι αν έχουμε 2026; Η ενεργή ενασχόληση μιας γυναίκας με το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να θεωρείται ασυνήθιστη για πολλούς. Παρά την άνοδο του γυναικείου ποδοσφαίρου και τις ευκαιρίες που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια, το περιβάλλον παραμένει ανδροκρατούμενο και γεμάτο προκαταλήψεις. Η Μαριαλένα Πασχίδη όμως, αψηφώντας τους κινδύνους που ενδέχεται να αντιμετωπίσει, αποφάσισε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Στον αμιγώς ανδροκρατούμενο - τουλάχιστον στην Ελλάδα - χώρο του sports management, κατάφερε να γίνει η πρώτη γυναίκα που έκλεισε μεταγραφή ποδοσφαιριστή στη Super League 1.
Η ίδια μιλά στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» για τις εμπειρίες που έχει βιώσει τα τελευταία 5 χρόνια στο συγκεκριμένο επάγγελμα, αλλά και για το πώς μπορεί να μην επηρεάζεται μια γυναίκα στον οποιονδήποτε ανδροκρατούμενο χώρο.
Αναλυτικά η συνέντευξή της:
Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με το sports management?
«Εγώ ξεκίνησα σπουδάζοντας οικονομικά στο Πάντειο και παράλληλα αποφοίτησα και από τη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας του Χρήστου Σωτηρακόπουλου. Είχα αποφασίσει ότι θα ακολουθήσω ένα επάγγελμα σχετικό με το ποδόσφαιρο. Με δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης για το sports management και έκανα μεταπτυχιακό στη Μαδρίτη για την αθλητική δημοσιογραφία, στη συνέχεια επέστρεψα στη Βαρκελώνη όπου έκανα τρεις ειδικεύσεις στο πανεπιστήμιο της ομάδας της Μπαρτσελόνα που έκανα τρεις ειδικεύσεις που είχαν να κάνουν με αθλητικό νόμο, προπονητική και ανάλυση και δόμηση συστημάτων προπονητικής.
Μέσα και από την υποχρεωτική πρακτική για το ένα από τα μεταπτυχιακά ξεκίνησα να ασχολούμαι με το management και τη διοργάνωση ποδοσφαιρικών τουρνουά».
Πόσα χρόνια ασχολείσαι επαγγελματικά με αυτό, και για ποιο λόγο επιλέγεις αθλητές νεαρής ηλικίας;
«Ασχολούμαι πέντε χρόνια. Όσο ήμουν στη Βαρκελώνη, επειδή οι ακαδημίες είχαν σπουδαίο υλικό, ήταν απόλαυση και το scouting και το να αναλάβεις ένα παιδί από μικρή ηλικία. Επειδή επέλεξα να δουλέψω εξ’ αρχής μόνη μου, ήταν και ένα fair play προς τους συναδέλφους Έλληνες. Δεν ήθελα δηλαδή να προσεγγίσω κάποιον παίκτη που εκπροσωπούνταν ήδη. Προτιμούσα να ξεκινήαω από μικρές ηλικίες και να επενδύσω σε ένα νέο παιδί».
Υπάρχουν ομάδες στην Ελλάδα που πιστεύεις ότι έχουν ακαδημίες ευωπαϊκών προδιαγραφών;
«Μέχρι πέρυσι είχα τεράστια αδυναμία στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, παρότι και ο Ολυμπιακός έχει βγάλει εξαιρετικά παιδιά. Όλο το team που ήταν στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ έκανε εξαιρετική δουλειά. Εξακολυοθεόι η αδυναμία μου να είναι στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ».
Είσαι μια γυναίκα σε έναν χώρο αν μη τι άλλο ανδροκρατούμενο. Έχεις αντιμετωπίσει κάποια αρνητικά σχόλια από συναδέλφους και γενικά από ανθρώπους του χώρου και του αθλητισμού;
«Από συναδέλφους όχι δεν έχω δεχτεί κάποιο αρνητικό σχόλιο. Έχει τύχει να ακούσω και να μάθω, αλλά αυτό συμβαίνει στον καθένα ανεξαρτήτου επαγγέλματος και επαγγελματικής κατεύθυνσης.
Έχει τύχει να δεχτώ απειλές από συνάδελφο στο αρχικό μου στάδιο όταν δούλευα στην Ελλάδα. Δεν έδωσα συνέχεια, επέλεξα να μη δώσω σημασία. Ευτυχώς είμαι καλά, δεν έγιναν πράξη οι απειλές. Γενικά τους ανθρώπους στον ποδοσφαιρικό χώρο, μπορώ να πω ότι δεν τους πείθεις με την ίδια ευκολία ότι μπορείς να εκπροσωπήσεις έναν αθλητή, ότι οι γνώσεις σου είναι στο ίδιο εύρος με έναν άνδρα. Χρειάζεται να καταβάλλεις μια παραπάνω προσπάθεια το οποίο χρειάζεται σε όλα τα ανδροκρατούμενα επαγγέλματα.
Αναντίλεκτα, ειδικά όταν είσαι στο ξεκίνημα, μπαίνεις στην παγίδα ότι πρέπει να αποδείξεις και να φανεί ότι δεν υστερείς.
Εγώ φρόντισα εξ’ αρχής να θωρακίσω τον εαυτό μου από άποψη σπουδών και πτυχίων όσο περισσότερο γινόταν, οπότε δεν ένιωσα ανεπαρκής ή ανασφαλής σε αυτό.
Ήταν κάτι που το περίμενα και φρόντισα να χτίσω ένα τέτοιο τείχος για να με προστατέψει από αυτά. Κάθε άνθρωπος στην αρχή της καριέρας του κάνει αυτό το σφάλμα να θέλει να αποδείξει, ωστόσο στην πραγματικότητα μόνο στον εαυτό μας πρέπει να αποδείξουμε πράγματα».
Το γεγονός ότι ένιωθες ότι έπρεπε να αποδείξεις περισσότερα σε παρακίνησε να εμπλουτίσεις το βιογραφικό σου;
«Όταν πας στον πόλεμο, δεν πας άοπλος. Εγώ ήξερα τι θα συναντήσω, είχα μάθει πολύ καλά από μικρή πώς είναι να αντιμετωπίζεσαι μόνο από άντρες, λόγω του ότι ο πατέρας μου δουλεύει στη λαχαναγορά και μπαινοβγαίνω σε αυτόν τον χώρο. Έμαθα πολύ καλά από μικρή πώς είναι να υπάρχει αυτή η προκατάλειψη».
Υπάρχει κάποιο μυστικό για το πώς να μην επηρεάζεται μια γυναίκα σε οποιονδήποτε ανδροκρατούμενο χώρο;
«Θεωρώ πως υπάρχει, και αυτό είναι η αυτοπεποίθηση και η ψυνανάλυση. Νομίζω ότι είναι συνδυασμός πραγμάτων. Το κομμάτι της αυτοπεποίθησης σίγουρα χτίζεται και εκ των έσω. Η ψυχανάλυση στην εποχή μας πραγματικά μπορεί να βοηθήσει μια κατάσταση».
Σε παλιότερη συνέντευξή σου, είπες ότι αν είχες κόρη, δεν θα της έλεγες να πέσει με τα μπούνια στο ποδόσφαιρο. Γιατί;
«Γιατί θεωρώ ότι ο κάθε γονιός όταν αποκτά ένα παιδί, να μην βιώσει τα ίδια που βίωσε αυτός. Δεν ξέρω πώς θα ένιωθα αν κάποιος μεγάλος μάνατζερ απειλεί την κόρη μου, και εύχομαι να μη μου συμβεί. Γι’ αυτό καταλαβαίνω και σε πόσο δύσκολη θέση έχουν έρθει οι γονείς μου».
Έχεις συζητήσει με τους γονείς σου γι αυτές τις δυσκολίες; Τι σου λένε;
«Όπως κάθε νορμάλ γονείς, ήταν πολύ επιφυλακτικοί με τον χώρο και προσπάθησαν να με απτορέψουν να πάω σε αυτό το μονοπάτι. Βέβαια ήταν πάντα υποστηρικτικοί και έβαζαν πλάτη για τις σπουδές μου. Εξακολοθούν να είναι επιφυλακτικοί, άσχετα με το αν έρχονται μεταγραφές κλπ. Εξακολουθούν να είναι αρνητικοί επειδή ξέρουν ότι αν ήμουν σε άλλο χώρο μπορεί να ήταν καλύτερα τα πράγματα».
Έχεις πει ότι σε δυσκολεύει η νοοτροπία του Έλληνα γονέα όσον αφορά τον αθλητισμό. Βλέπεις διαφορές σε σχέση με τους ξένους;
«Θεωρώ ότι ο Έλληνας δεν έχει μάθει να δέχεται όρια. Δεν έχουμε μάθει να οριοθετούμαστε, υπάρχει το αίσθημα του παντογνώστη σαν ιδιοσυγκρασία, είναι κάτι που το κάνουμε όλοι και σε θέματα εκτός ποδοσφαίρου. Αργήσαμε να θέσουμε όρια στον γονιό, στο κομμάτι που αφορά μια ΠΑΕ και μια ακαδημία, ότι δηλαδή δεν μπορείς να πιάνεις τον προπονητή και να του μιλάς. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είναι σε ένα καλύτερο επίπεδο, ωστόσο εξακολουθούμε να είμαστε πίσω σε σχέση με το εξωτερικό».
Η καριέρα ενός παίκτη είναι και θέμα μάνατζερ;
«Εγώ θεωρώ ότι ο ατζέντης πλέον είναι απαραίτητος και ότι κάνει τη μισή δουλειά. Έχουμε δει πολύ μεγάλες μεταγραφές να στραβώνουν για άλλους λόγους εκτός από το παικτικό κομμάτι, και έχω δει και παίκτες που δεν περίμενε κανείς να πάρουν καλή πρόταση, να είναι απόρροια ενός ατζέντη».
Υπήρξε κάποια μεταγραφή δική σου που να ένιωσες υπερήφανη ή κάποια που είπες ότι μπορούσες να τη χειριστείς καλύτερα;
«Ναι, και στα δύο. Ένιωσα πολύ υπερήφανη με τη μεταγραφή του Γούλερι στον Ιωνικό γιατί απ’ ότι διάβασα είμαι η πρώτη Ελληνίδα γυναίκα που κάνει μεταγραφή στη Super League 1 γεγονός που είναι πολύ τιμητικό.
Όσον αφορά το τι θα μπορούσα να χειριστώ διαφορετικά, εμπιστεύτηκα πολύ μια οικογένεια που υπογράψαμε συμβόλαιο, και από την υπερβολική εμπιστοσύνη που έδειξα και έφερα πρόταση, έμαθα ότι ο πατέρας πήγε και βρήκε την ομάδα και υπέγραψαν πίσω από την πλάτη μου».
Υπάρχει κάτι που σε έκανε να απογητευτείς και να πεις «θα τα παρατήσω;»
«Αυτό συνέβη πολλές φορές, αυτό που περιέγραψα πριν ήταν ένα μεγάλο χαστούκι. Στενοχωρήθηκα και απογοητεύτηκα. Ευτυχώς έχω μάθει να κρατάω πολύ ψηλά το επίπεδο».
Αν σου δινόταν η ευκαιρία να κάνεις κάποια στροφή στην καριέρα σου και να ασχοληθείς με την προπονητική θα το επέλεγες;
«Όχι, να είμαι ειλικρινής, η τρέλα έχει και τα όριά της. Μου φτάνει να είμαι η πρώτη γυναίκα με μεταγραφή στη Super League 1, δεν θα πάω να γίνω και η πρώτη γυναίκα που προπονεί πάγκο στη Super League 1. Δεν θεωρώ ότι είμαι και κατάλληλα καταρτισμένη γι’ αυτό».
Τα τελευταία χρόνια βλέπεις να ασχολούνται ολοένα και περισσότερες γυναίκες πιο ενεργά με το ποδόσφαιρο;
«Βλέπω μεγάλη άνοδο στο γυναικείο ποδόσφαιρο κάτι το οποίο το επέβαλλε και η UEFA. Έστω και μετ’ επιβολής βλέπω ότι έχει ανοίξει ο δρόμος, γίνονται μεταγραφές κλπ. Στο κομμάτι της εκπροσώπησης δεν έχω συναντήσει άλλη γυναίκα που να ασχολείται».
Γιατί δεν έχει την ίδια απήχηση στην Ελλάδα;
«Κάθε αλλαγή έρχεται με κόπο και σε αυτό υπάγεται και το γυναικείο ποδόσφαιρο. Μας πήρε αρκετά χρόνια να δώσουμε φωνή και σε γυναίκες που ασχολούνται με την αθλητική δημοσιογραφία. Αφού πλέον είναι κάτι υποχρεωτικό, θα μάθουμε να δίνουμε χώρο και οι γυναίκες θα πάρουν τον χώρο που τους αξίζει.
Στο εξωτερικό είναι η μέρα με τη νύχτα. Αν το εξετάσω καθαρά επαγγελματικά, νομίζω αν είχα μείνει στο εξωτερικό μπορεί να είχα κάνει δέκα μεταγραφές παραπάνω τώρα. Στο εξωτερικό το σύστημα είναι όλο πιο open minded. Εγώ όμως επέστρεψα για οικογενειακούς λόγους, η ζυγαριά για εμένα θα γέρνει πάντα προς την οικογένεια».
Πες μας δύο λόγια για το podcast σου…
«Τους τελευταίους δύο μήνες έχω ξεκινήσει ένα podcast το οποίο είναι συνυφασμένο με το ποδόσφαιρο. Έχει να κάνει με προσωπικότητες από τον χώρο του ποδοσφαίρου που μοιράζονται με εμένα στιγμές καθαρά προσωπικές. Είναι ανθρωποκεντρική η προσέγγιση του podcast, και έχει να κάνει με την ανθρώπινη πλευρά των ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον για εμένα, διότι το ανθρώπινο κομμάτι και η ψυχολογία ήταν πάντα στα ενδιαφέροντά μου. Η εκπομπή λέγεται offside stories, και είναι ένα πολύ δημιουργικό κομμάτι στη ζωή μου».
Φωτογραφία: sport24.gr
