Ενόσω ξετυλίγεται το κουβάρι μιας υπόθεσης σκοτεινής και στενάχωρης, που έχει μετατραπεί –κατά το γνώριμο συνήθειό μας– σε κλασικό ελληνικού τύπου μιντιακό ρεντίκολο, τίγκα στον ηθικοπλαστικό στόμφο και στις βαρύγδουπες επικεφαλίδες, το δικό μας ζητούμενο κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση από τη σπέκουλα και την ντετεκτιβική διερεύνηση. Η διαδικασία απονομής δικαιοσύνης έχει πάρει τον δρόμο της, ελπίζουμε ότι οι ένοχοι θα τιμωρηθούν, οτιδήποτε άλλο δευτερεύον, και παράπλευρο –νομικού ενδιαφέροντος και όχι παρελκόμενου κουτσομπολιού– χρήζει μεταχείρισης, διευθέτης, ποινής, ας αντιμετωπιστεί με τον δέοντα τρόπο. Ούτως ή άλλως, μας είναι φύσει αδύνατον να παρακολουθήσουμε τη «δημοσιογραφική» κάλυψη μιας τόσο λυπητερής ιστορίας με τέτοιους απωθητικούς όρους.
Διότι το ζουμί των όσων συνέβησαν, πέρα από τις παραφυάδες, τις ανούσιες φλυαρίες και τις περικοκλάδες, έγκειται σε λίγες αλλά πολύ κομβικές διαπιστώσεις, που θα όφειλαν να θεωρούνται αυτονόητες. Με πρώτη και καλύτερη στη λίστα, την αναγκαιότητα να συμφωνήσουμε άπαντες και άπασες ότι σε περίπτωση που αφεθείς να πεθάνεις σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, σε κοινή θέα, δεν έχει την σημασία ποιος είσαι, τι είσαι, ποια λάθη έχεις κάνει, ποιος είναι ο χαρακτήρας σου, ποιες είναι οι καταβολές σου, πώς κατέληξες σε οποιαδήποτε ζόρικη συνθήκη: το μόνο που μετρά είναι να μη χαθεί μια ζωή κρίμα και άδικα, να μη συνηθίσουμε στην αποχαύνωση της αποκτήνωσης και στην απόλυτη αδιαφορία.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, είναι παντελώς άσχετο και αδιάφορο αν η (εκάστοτε) Μυρτώ είχε μπλέξει με άσχημες παρέες, αν έκανε ναρκωτικά με το τσουβάλι, αν εκδιδόταν, αν είχε επιλέξει μια ζωή που σοκάρει ή «ενοχλεί» οποιονδήποτε φαρισαϊκό κριτή. Μάλιστα, είναι παντελώς άσχετο και αδιάφορο από κάθε άποψη, με κάθε τρόπο, σε κάθε πιθανό πεδίο σκέψης και ανάλυσης, τόσο κοινωνιολογικά όσο και αμιγώς νομικά – για να θυμηθούμε και τις σπουδές μας, ο βίος, τα πεπραγμένα, οι επιλογές και ο χαρακτήρας της Μυρτούς είναι ισχυρισμοί αλυσιτελείς, έχουν δηλαδή μηδενική επίδραση όσον αφορά το οποιοδήποτε δικαστικό πόρισμα σχετικά με το αδίκημα της έκθεσης σε κίνδυνο ή όποιο άλλο αδίκημα προστεθεί στη δικογραφία.
Για να το θέσουμε ακόμη πιο απλά, το «τα ήθελε και τα έπαθε» εκτροχιάζεται πανεύκολα προς μια γενικευμένη και σφαιρική βαρβαρότητα σκέψης και νοοτροπίας, αλλά συνάμα βιάζει κάθε υπόνοια λογικής ερμηνείας των γεγονότων, ανοίγοντας παράλληλα μια κερκόπορτα που μπορεί να βρει τον καθένα και την καθεμία από εμάς στη λάθος πλευρά της εξίσωσης. Από εκεί και πέρα φυσικά, επειδή έχουμε και αυτή την αγιάτρευτη ροπή προς το ευτελές, καλό είναι να υπενθυμίσουμε πως τα λαϊκά δικαστήρια και οι ιαχές από μη πενθούντες, όπως και η υπερ-έκθεση συγγενών που –όλως παραδόξως μέσα στο πένθος τους αποζητούν την εμφάνιση στο γυαλί– ευτελίζουν την κατάσταση ακόμη περισσότερο.
Επιπλέον, επιλέγοντας να μη συνταχθούμε και με τη συλλογική και βαθιά υποκριτική έκπληξη αναφορικά με τη διείσδυση των ναρκωτικών στη νεολαία και στην κοινωνία γενικότερα (αλήθεια, εσείς που πέφτετε από τα σύννεφα, πού ζείτε, σε άλλον πλανήτη;) να αναφέρουμε τα εξής, και παντελώς ανεξάρτητα από την υπόθεση της Μυρτούς, που ίσως να σοκάρουν εκείνους που θέλουν να σοκαριστούν, αλλά είναι από τη ζωή βγαλμένα: είναι πλέον υπόθεση σχεδόν ρουτίνας για ένα νοσοκομείο να σώσει κάποιον/α που βιώνει επικίνδυνες παρενέργειες από υπερβολική δόση, αρκεί να του/της παρασχεθεί φροντίδα έγκαιρα και αποτελεσματικά. Όσοι και όσες πιστεύετε αφελώς ότι υφίσταται οποιοσδήποτε «πόλεμος κατά των ναρκωτικών», γυρίστε πλευρό, δεν θα σας ενοχλήσουμε. Οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες ας αναλογιστούμε ότι θα ήταν μάλλον προτιμότερο να γίνουν κοινός τόπος μια σειρά φόρα οδηγίες έκτακτης ανάγκης για περιπτώσεις και καταστάσεις που ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Φυσικά, υπάρχει πάντα και η λύση να παριστάνουμε ότι δεν ξέρουμε τι συμβαίνει κάτω από τη μύτη μας και στην πίσω αυλή μας.
ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, ας θίξουμε και μια μικρή και κατά βάση (ή τέλος πάντων σε πρώτο επίπεδο) ασήμαντη λεπτομέρεια. Ο ένας από τους δύο κατηγορούμενους, όπως πιθανότατα γνωρίζετε, είναι ή έστω υπήρξε πρωταθλητής στην άρση βαρών. Και μόλις η συγκεκριμένη πληροφορία είδε το φως το δημοσιότητας, η ομοσπονδία του άλλοτε εθνικού μας σπορ έσπευσε να διευκρινίσει με επίσημη ανακοίνωση πως δεν πρόκειται για εν ενεργεία αθλητή. Αναρωτιέμαι με καταφανή περιέργεια: Έχει άραγε καμιά σημασία αν είναι ή δεν είναι εν ενεργεία αθλητής; Θα ήταν ποτέ δυνατόν να αμαυρωθεί ένα άθλημα/μια κοινωνική ομάδα/ένα επαγγελματικό πεδίο από μια ποινικά κολάσιμη μεμονωμένη πράξη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου; Τέλος πάντων, ο καθείς με τον πόνο του, ως συνήθως.
