Από την ενορία της Γεννήσεως της Θεοτόκου (τη γνωστή "Παναγίτσα"), στο Ναύπλιο, ο πάτερ Διονύσιος Ταμπάκης αποφάσισε να αποδείξει ότι ο Παράδεισος... έχει μπόλικη μεταλλική χροιά. Το "Paradise Metal" είναι ένα άλμπουμ που έχει προκαλέσει... πάταγο στο εξωτερικό. Κυκλοφορεί από την αθηναϊκή Heat Crimes και ήδη βρίσκεται μεταξύ των πλέον "καυτών" θεμάτων στα μουσικά chats.
Στα 53 του χρόνια, ο πολυσχιδής ιερέας, οικογενειάρχης με τρία παιδιά, συγγραφέας που γεφυρώνει την αγιορείτικη σκέψη με το χάος της σύγχρονης καθημερινότητας, καθώς και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής, συνδύασε όλα αυτά για να δημιουργήσει ένα επίσης πολύπλοκο μουσικό αποτέλεσμα με βάση τον σκληρό ήχο.
Ο πάτερ Διονύσιος, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς και από τα βίντεο που ανεβάζει στη σελίδα που διατηρεί στο YouTube, είναι δεξιοτέχνης της κιθάρας, αφού παίζει -μεταξύ άλλων- και επτάχορδη, ενώ έχει την άνεση και με άλλα μουσικά όργανα, τα οποία χρησιμοποιεί στις δημιουργίες του.
Το «Paradise Metal» που κυκλοφόρησε στις 29 Απριλίου, δεν προσπαθεί να κάνει την Ορθοδοξία πιο... εύπεπτη. Αντίθετα, συνδυάζει πολλά πράγματα μαζί -αλλά αρμονικά- για να δώσει ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Δεν είναι σύνηθες, άλλωστε, να συνδυάζονται ηλεκτρικές κιθάρες, techno beats και rap ρίμες με τη βυζαντινή μουσική και τον θρησκευτικό μυστικισμό.
Μεγάλη αναγνώριση της δουλειάς του πατέρα Διονύσιου από το Pitchfork
Το άλμπουμ αποτελείται από 12 κομμάτια, τα οποία έγραψε, έστησε και ηχογράφησε ο ίδιος στο σπίτι του στο Ναύπλιο. Η πρώτη limited edition σε 150 κασέτες έγινε sold out αμέσως. Πλέον, οι συλλέκτες «σφάζονται» για το έγχρωμο βινύλιο (LP) που κυκλοφορεί στην αγορά.
Το... κερασάκι στην τούρτα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Pitchfork, ένας από τους πιο «αυστηρούς» μουσικούς διαδικτυακούς διαύλους, αποθέωσε τη δουλειά του πατέρα Διονύσιου. Ενδεικτική είναι η βαθμολογία με 7,6 στα 10.
«Το 'Paradise Metal' είναι στην πραγματικότητα μια σειρά επιφοιτήσεων, μια φαινομενικά περίεργη δημιουργία που λειτουργεί ως παραδειγματική διδασκαλία για τις προσδοκίες. Είναι ένας χαρούμενος, σοβαρός, παιχνιδιάρικος και οδυνηρός δίσκος... μεταξύ διαλογιστικής ευδαιμονίας και πειραματισμών στο θρησκευτικό dubstep. Ηχογραφημένο στο σπίτι από έναν παντρεμένο πατέρα, μοιάζει με το έργο κάποιου που αναζητά έναν νέο τρόπο να περιηγηθεί στον κόσμο», γράφει ο Grayson Haver Currin.
Όπως προσθέτει στο κλείσιμο της κριτικής του, αυτά τα κομμάτια μπορεί να μην είναι τυπικές προσευχές, αλλά είναι «προσωπικές αποστολές σε κάποιον άγνωστο αιθέρα, με την ελπίδα ότι η μετάδοση του μηνύματος θα βοηθήσει».
Πηγή: thetoc.gr
